Bölüm-4 Kaybolan Ruhlar Ve Esir Oldukları Bedenler

Okyanusta ölmez de insan gider bir kaşık Sevda da boğulur
Cemal Süreya

(2 gün sonra)
Merhaba benim adım Sevda.On yedi yaşıma daha yeni girdim.Nereden bilebilirdim ki? Bunun benim son doğum günüm olacağını.Nereden bilebilirdim ki? Arkadaşlarımı son kez göreceğimi.Biraz komik olabilir ama hepimiz bir tekvando salonun da tanıştık.O zaman daha altı yaşındaydık.Ben doğum günümde ailemin gözümün önünde öldürüldüğünü gördüm. Belki daha o zaman anlamalıydım kaderimin bana böyle bir oyun oynayacağını.Bu gruba en son ben katılmıştım.Şimdi ise gruptan ilk çıkan ben olacaktım.Üzüldüğüm şey bu değil. Üzüldüğüm şey onları bir daha görememek.Aşkımı itiraf edememek.Ne ben söyleyebildim sevdiğimi ne de o. Pişman mısın deseniz eğer şimdi bir şansım olsaydı.Sadece beş dakika'm olsaydı belki söyleyebilirdim ama yoktu. Benim buradan ölü bedenim çıkacaktı bundan emindim.Yaklaşık iki gün geçti.Ne yaparlarsa yapsınlar beni bulmaları imkansızdı.Şimdi gözlerimi bağlamışlardı ya da bağlamıştı.Tek adam olduğuna emindim ama iki farklı ses geliyordu.Çok tanıdıktı bana telefon hakkı vermişti.Ben de Güneş'i aradım.İki gündür aç ve sussuzdum.Güneş'i aradığımda ağlamaya başladım.Yanlışlıkla "korkuyorum" dedim ve telefonu kapattım.Hiçbir şey belli etmemem gerekiyordu.Bayılmak üzereydim çünkü açtım. Sonra adam geldi.Nefes nefese 'ydi." Gidiyoruz "dedi. "Nereye? "dedim.Cevabı yoktu.Beni galiba sahile doğru götürüyordu.Başıma ne gelicekti bilmiyorum ama eminim ki bunlar benim son anlarımdı.
🔥🔥🔥
(Güneş 'in Anlatımıyla)
2 gün önce
Gözlerimi açtığımda karşımda Açelya,Furkan,Umut ve Barış vardı.Akşam olmuştu.Beni bulmaları iki saatlerini almıştı.Endişeli bir şekilde uyandım."Neredeyim ben?" Dedim telaşla.Açelya yanıma yaklaştı.
-İyi misin?
-İyiyim.Sevda'yı buldunuz mu?
Furkan araya girerek hayır dedi.Sonra ellerine bakarak konuşmaya başladı.
-Keşke Sevda'ya sarılsaydım.
Şimdiye kadar eğlendik,güldük,oynadık ama bitti.Bitmişti her şey.Bu hikaye bizim sonumuzun başlangıcıydı bunu biliyordum.Hepimiz Sevda hariç ateş'in etrafında oturuyorduk.Çantamızda bulduğumuz domates ve biberleri közlüyorduk.Aramızda kalsın ama ben hala çantalardan bunların çıktığına inanmıyordum.Sonra Açelya konuştu yarım saatten sonra ilk defa.
Açelya-Şu biberleri uzatabilir misin Furkan?
Furkan-Kızım elin yok mu senin alsana işte.
Açelya -tamam ya kendim alırım Zaten size söyleyen ne kabahat.
Şu halimizle bile gülmüştü.Hemde deliler gibi,sonra durduk,derin bir sessizlik oluştu.Gözlerimizden bir,iki damla yaş aktı."Bittik" dedim."Bittim". Açelya koşup bana sarıldı."Ağlama"dedi.İkimizde birbirimize sarıldık.Sonra Furkan şaşırtıcı bir cümle söyledi.
-Ben Sevda'yı seviyorum.
Tabi biz bunu zaten biliyorduk ama ilk defa itiraf etmişti ama artık çok geçti.Çünkü artık Sevda yoktu.Bunu hepimiz biliyordum ama söyleyemiyorduk birbirimize.Furkanı neşelendirmek için konuştum.
Güneş-Biliyor musun?
Furkan -Neyi?
Güneş-Sevda da seni seviyordu hem de ilk günden beri.
Furkan şok içinde bana baktı.
Furkan-Şaka yapmıyorsun değil mi?
Güneş-Hayır.
Ağlamaklı bir sesle bunları söylediğimde bana sarıldı.
Furkan -Teşekkür ederim.
Güneş -Ne için?
Furkan -Her zaman Sevda'nın yanında olduğun için.
Güneş-Bak.Biz Sevda'yı bulucağız tamam mı?
Dediğim an yıldız kaydı.
Güneş-Bwmak yıldız kaydı.Sevda geri gelicek emin ol.Artık ona onu sevdiğini söylersin diye düşünüyorum.
Açelya-Bencede ikinizde birbirinize itiraf etmeseniz küserim görürsünüz.
Furkan hafif bir gülümsemeyle Açelya ya baktı.Sonra Barış'ın yanımızda olmadığını görünce "Barış nerede?" dedim endişeli bir sesle onlara bakarak.Barış yoktu.Konuşmaya o kadar dalmıştık ki yaklaşık bir buçuk saattir Barış'ın burada olmadığını fark etmemiştik bile.Dördümüz Barışı aramaya çıkmıştık ki Barış karşımıza bir anda çıkınca hepimiz bir anda bağırdık.Barıştan bir açıklama bekliyorduk ki konuştu.
Barış-Yemeğimiz yok.Buradan çıkış yok,labirent gibi o yüzden bende yemek bulmaya ormana gittim.Konuşmaya o kadar dalmıştınız ki beni fark etmediniz bile.
Barış'ın getirdiklerini atıştııp uyuyamaya çalıştık.Tabi biz yani benle Açelya uyumaya çalışıyorduk diğerleri sabaha kadar nöbetleşe kalıyorlardı.Sabaha kadar Sevda'yı düşünüp durdum.Olayın yani o telefon konuşmasından tam iki gün geçmişti.Buralara yakın bir sahil vardı.Sahile yaklaştığımda orada birinin oturduğunu gördüm.Başta korktum,gidemedim.Sonra belki bize yardım eder diye yürüdüm,gördüğüm kişi Sevda'ydı.

Merhaba sevgili okuyucularım. Bugün nasılsınız bakalım.
Bölüm nasıl dı?
Bir sonraki bölümde görüşmek dileğiyle sizi seviyorummm.
İnstagram hesabım-nisa_nurr4734