BÖLÜM 4 – İlk Büyük Kavga (Patlama)

Sabah, güneşle gelmedi.
Gerilimle geldi.
Arin mutfakta kahve yaparken Bakugou’nun arkasında durduğunu hissetti. Ev artık yabancı değildi ama güvenli de değildi.
“Duş alacağım,” dedi Arin. “Sonra çıkarım.”
Bakugou kaşlarını çattı.
“Eşyaların yok.”
“Bir şey olmaz.”
“Ben olurum.”
Arin döndü.
“Ne demek o?”
Bakugou’nun sesi sertleşti.
“Dün geceyi hatırlamıyorsun.”
“Hatırlıyorum,” dedi Arin. “Hatırladığım şey de şu: Sen bana ne yapmam gerektiğini söylüyorsun.”
“Çünkü biri söylemeli!”
“Hayır,” dedi Arin. “Çünkü sen kontrol etmeyi seviyorsun.”
Bu söz Bakugou’ya çarptı.
“Sen de kaostan besleniyorsun,” dedi karşılık olarak. “Sorun çıkarmayı marifet sanıyorsun.”
“Beni tanımıyorsun!”
“Dün gece gördüm yeterince!”
Sesler yükseldi.
Sözler keskinleşti.
“Beni kurtardığını sanıyorsun,” dedi Arin. “Ama aslında sadece kendini tatmin ettin!”
Bakugou’nun yüzü gerildi.
“Ben olmasaydım—”
“Ne?” Arin araya girdi. “Ne olacaktı? Dünya mı bitecekti?”
Sessizlik.
Bakugou yumruklarını sıktı.
“Git,” dedi. “İstersen şimdi.”
Arin bir an durdu.
Sonra başını dik tuttu.
“Gideceğim,” dedi. “Ama bu evden kaçıyormuş gibi değil.”
Yanından geçerken omuzları neredeyse değiyordu.
Kimse geri adım atmadı.
Ama ikisi de şunu biliyordu:
Bu, bir son değildi.
Bu, ilk çatlağın sesiydi.