4. Bölüm

Dedem aramızdaki en büyük kişi olduğu için kimse sesini çıkarmadı. Oğuz abi izin isteyerek ayağa kalktı. Ardından biz de kalkıp peşinden gittik.

“Bizim şimdi Yiğit’i bildirmemiz gerekiyor,” dedi Oğuz abi.

Birlikte dışarı çıktık. Oğuz abi kendi arabasına bindi, biz de Kuzey’in arabasına geçtik.

“Ne kadar sakin bir çocuk ya… İki kere falan ağladı sadece,” dedi Kuzey.

Ben de onaylar şekilde başımı salladım. Ben ne olacağını düşünürken Kuzey, Oğuz abinin arabasını takip ediyordu.

“Eylem.”

“Efendim?”

“Cebimden telefonumu alsana.”

“Niye?”

“Birini aramam gerekiyor.”

Telefonu cebinden çıkarıp ona uzattım.

“Şifre?”

“0911. Mehmet abiyi ara.”

Numarayı arayıp telefonu kulağına tuttum.

“Alo abi, nasılsın?.. Ben de iyiyim. Akşama doğru sana geleceğim de bir işim var. Müsait misin?.. Tamamdır.”

Telefon kapandığında biz de gelmiştik.

Arabadan indik ve Oğuz abinin peşinden yürümeye başladık.

Ördek sürüsü misali Oğuz abi önde, Kuzey onun arkasında, ben en arkada ve kucağımda Yiğit… Ama çirkin ördek yavrusu tabii ki Kuzey’di.

Oğuz abi bir adamla konuşup başımıza gelenleri anlattı. Adam, Yiğit’in bilgilerini ve anne-babasının durumunu sordu.

Oğuz abi cebinden belgeleri çıkarıp adama uzattı.

“Şu an elimizde bunlar var. Anne ve babası ortada yok. Çocuğu da aileden iki kişi olarak biz teslim aldık ama resmî olarak ne yapmamız gerektiğini bilmiyoruz.”

Adam belgeleri tek tek inceledi.

“Öncelikle çocuğun kimlik ve aile bilgilerinin doğrulanması gerekiyor. Anne ve babasının durumuna ilişkin de resmî kayıtların kontrol edilmesi lazım. Sonrasında çocuğun geçici olarak kimde kalacağıyla ilgili işlem başlatılır.”

Kuzey hemen araya girdi.

“Peki çocuk bizden alınacak mı?”

Adam kısa bir süre ona baktı.

“Şu an bunu söylemek mümkün değil. Öncelik çocuğun güvenliği. Aileden kimlerin bakımını üstlenebileceği, mevcut durum ve gerekli belgeler değerlendirilir.”

Kuzey’in yüzündeki ifade biraz değişti.

“Yani Yiğit’i burada bırakıp gidemeyiz, değil mi?”

“Hayır. Süreç tamamlanana kadar çocuğun durumunun takip edilmesi gerekiyor.”

Kucağımdaki Yiğit’e baktım. O ise hiçbir şeyden habersiz, sakin sakin uyuyordu.

İçimde garip bir ağırlık oluştu.

Adam birkaç belgeyi daha inceledikten sonra önündeki dosyayı kapattı.

“Şimdilik yapmamız gereken şey Yiğit’in durumunu sisteme geçirmek. Anne ve babasının nerede olduğuna dair de gerekli araştırmalar yapılacak.”

Oğuz abi başını salladı.

“Peki Yiğit bu süreçte kimde kalacak?”

Adam bize baktı.

“Şu an için sizin yanınızda kalabilir. Fakat bunun resmî olarak kayıt altına alınması gerekiyor. Ayrıca çocuğun bakımını üstlenecek kişilerin de belirlenmesi lazım.”

Kuzey hemen sordu.

“Bunun için ne gerekiyor?”

“Kimlik bilgileriniz, Yiğit’in belgeleri ve anne babasının durumunu gösteren kayıtlar. Bunların hepsini hazırlayıp ilgili birime teslim etmeniz gerekiyor.”

Oğuz abi teşekkür edip belgeleri geri aldı.

“Anladım. Peki bugün halletmemiz gereken başka bir şey var mı?”

“Bugün için başvuruyu yapmanız yeterli. Sonrasında size gerekli belgeler ve izlenecek yol bildirilir.”

Oğuz abi başını salladı.

“Tamamdır, teşekkür ederim.”

Oradan ayrılırken Kuzey yanıma yaklaştı.

“En azından şimdilik Yiğit bizde kalacak.”

“Evet.”

“Bir de seninle aynı evde…”

Kuzey cümlesini tamamlamadan ona baktım.

“Onu söyleme bile.”

“Ben de söylemeyecektim zaten.”

“Yüzünden belli.”

Kuzey gözlerini devirdi.

“Tamam, cadı. Hadi gidelim.”

Kucağımdaki Yiğit'e baktım.

Abime benziyordu biraz.

Ardından beynime yeni sorular düşmeye başladı.

Abim...

Abim neden bir haber vermeden kaybolmuştu?

İşin içinde Lal da vardı üstelik.

Ne işe bulaşmıştı bunlar?

“Eylem?”

Kuzey'in sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

“Ne oldu?”

“İyi misin?”

“İyiyim.”

İyi değilim ben iyi değilim.Aklımda yüzlerce soru vardı ve hiçbirinin cevabını bilmiyordum.

Kuzey arabaya doğru yürürken bir anda durdu.

“Bir şey soracağım.”

“Ne?”

“Abin sana son zamanlarda hiç garip davrandı mı?”

Kaşlarımı çattım.

“Ne demek istiyorsun?”

“Bilmem. Bir şey saklıyor gibi falan?”

Kuzey'in yüzüne baktım.

Bu soruyu neden sormuştu?

“Sen bir şey mi biliyorsun?”

“Hayır.”

Cevabı fazla hızlıydı.

“Yalan söylüyorsun.”

“Eylem, gerçekten bir şey bilmiyorum.”

“Öyleyse neden böyle bir soru sordun?”

Kuzey sustu.

Bir süre gözlerimin içine baktıktan sonra bakışlarını kaçırdı.

“Çünkü Onur'un ortadan kaybolması bana normal gelmiyor.”

İçimdeki huzursuzluk daha da büyüdü.

“Lal'in de…”

Cümlesini tamamlayamadı.

“Lal'in de ne?”

Kuzey cevap vermedi.

Tam o sırada Yiğit kucağımda kıpırdandı.

İkimiz de ona baktık.

Ve o an fark ettim.

Yiğit sadece bize bırakılmış bir bebek değildi.

Onun varlığı, abimle Lal'in kayboluşunun arasında bir yerde duran kocaman bir sırdı.

Ben de o sırrı bulmaya kararlıydım.

Arabanın kapısının önünde durdum. Kuzey kapımı açınca şaşkın bir şekilde ona baktım.

“Hayırdır, düşmanım kapı açıyor. Bak, görüyor musun? Gözlerim yaşardı şu an. Yani beklenmedik hareketler.”

Kuzey gözlerini gözlerime dikti. Ardından bana doğru yaklaştı.

“Karım olacak kadınla iyi anlaşmam gerekir, değil mi?”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Arabaya bindim ve sinirle onu bekledim. Kuzey kapıyı yavaşça kapatıp direksiyona geçti.

Arabaya bindik. Kuzey kontağı çalıştırıp yola çıktı.

Kısa bir süre sonra belediyenin önünde durduk.

Arabadan inip içeri girdik. Kuzey, Mehmet abinin yanına doğru ilerlerken ben de peşinden gittim.

“Mehmet abi.”

“Hoş geldiniz.”

Kuzey elini uzattı.

“Abi, telefonda konuştuğumuz gibi geldik.”

Mehmet abi başını salladı.

“Tamam. Gelin, oturun.”

Birlikte karşısındaki sandalyelere oturduk.

“Şimdi,” dedi Mehmet abi, “yarın sabah sağlık ocağına gidip sağlık raporlarınızı almanız gerekiyor.”

“İkimiz de mi?” diye sordum.

“İkiniz de.”

Kuzey araya girdi.

“Başka ne lazım?”

“Kimlikleriniz, vesikalık fotoğraflarınız ve sağlık raporlarınız. Belgeleri tamamladıktan sonra evlilik başvurunuzu yaparsınız. Tarih konusunda da müsait olan en yakın günü ayarlarız.”

Kuzey başını salladı.

“Tamamdır.”

“Sağlık raporlarını aldıktan sonra tekrar buraya gelin. Evrakları kontrol ederiz.”

“Tamam abi.”

Ayağa kalktık.

Mehmet abi son kez bize baktı.

“Yarın sabah işiniz var. Geç kalmayın.”

Kuzey kapıya yönelirken cevap verdi.

“Merak etme abi.”

Ben de peşinden çıktım.

Mehmet abinin yanından çıktıktan sonra Kuzey'le birlikte tekrar arabaya bindik.

Yol boyunca ikimiz de fazla konuşmadık.

Benim aklım hâlâ Yiğit'teydi.

Abimdeydi.

Lal'deydi.

Ve bütün bunların nasıl olup da hayatımın tam ortasına düştüğündeydi.

Eve geldiğimizde herkes çoktan dağılmıştı.

Kucağımdaki Yiğit'i odasına götürüp yatağına yatırdım. Üzerini örttükten sonra bir süre başında bekledim.

Tam odadan çıkacakken telefonum titredi.

Ekrana baktım.

Bilinmeyen Numara.

Mesajı açtım.

Sadece tek bir cümle vardı.

“ Kuzey'e güvenme.”

Bir süre ekrana bakakaldım.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Başımı yavaşça kapıya çevirdim.

Koridorun diğer ucunda Kuzey duruyordu.

Ve bana bakıyordu.