1. Bölüm

Kuzey'in sırtına çıkmıştım. Bir yandan Umut'u dövmeye çalışıyor, bir yandan Kuzey'e hesap soruyordum. Bizi ayırmaya çalışan onca insana rağmen öfkemiz daha ağır basıyordu. Bunca yıl biriktirdiğim öfke, kin, kıskançlık... Hepsi bir anda taşmaya başlamıştı sanırım.

2 saat önce

Mezuniyet için mutluydum. Sonunda istediğim mesleğe başlayacaktım. Aslında okumaya, öğrenci olmaya, ders çalışmaya alışmıştım. Bundan sonra nasıl olacağını bilmediğim bir heyecan vardı içimde. Yavaş yavaş adımlarımı attım kutlama mekanına.

Bu son okul eğlencesi sanırım. Öğrenciler olarak toplaşıp kendi aramızda düzenlediğimiz bir mezuniyet partisiydi.

Bu arada kendimi tanıtmayı unuttum.

Ben Eylem... Eylem Çağlayan. 21 yaşıma yeni girdim. Psikoloji bölümünü birincilikle bitirdim. En yakın zamanda da ailemin yanına, İzmir'e döneceğim. İçim her ne kadar gitmeyi istemese de... Çünkü biliyorum ki ailemin baskısı ve Kuzey'le kıyasları bitmeyecek.

Büyük ihtimalle merak ettiniz. Onu da anlatayım.

Kuzey benden iki yaş büyük. Gıcık, sinir bozucu, bencil, aklı noksan, g*tüne de soksan egosu yine de 1.90 olan bir şahıs. Sanırım biraz sinirlendim. Her neyse...

Düşman gibi olduğumuz ailenin bir veledi işte. Çok detaya gerek yok.

Her şey kafanıza oturduysa devam ediyorum.

Mekana gelmiştim. İçimde garip, anlamlandıramadığım bir his vardı. Belki de Kuzey'in de hep benimle aynı ortamlarda olmasından kaynaklanıyordu, bilmiyorum. Umursamamaya çalışarak Buse'nin yanına ilerledim. Müzik sesi yükseldikçe sakinleşiyordum.

“Çok güzel olmuşsun, balım,” dedi Buse.

Ben de onu övmeye başladım.

“Sen daha güzel olmuşsun. Asıl aşık oldum resmen. Bak, yandı buralar.”

Konuşmaya devam ederken gözlerim etrafta dolaşıyordu. Kimseyi aramıyordum ama incelemeyi sevdiğimden herhalde, bakınıp duruyordum. Bakışlarım en son, sinir küpü gibi duran ve bana kitlenip bakan Kuzey'de durdu. İstemsizce kaşlarım çatıldı.

“Avukat olunca havaya girdi bu da.”

Buse de anlamış olacak ki beni başka bir köşeye çekti.
“Bu gece olay istemiyorum Eylem lütfen tartışmayın bırak istediği kadar baksın"
Bu gece bizim için biraz da veda gibiydi çünkü yollarımız ayrılıyordu artık. O yüzden bütün gece dolu dolu eğlenmeye ve dans etmeye çalıştık.

Arada, beğendiği çocuk Umut geliyor, onunla dans ediyor, garip şeyler sorup gidiyordu. Umut'a hiç ısınamamıştım zaten. Kuzey'le arkadaş olması ve Buse'ye ayı gibi yürümesi beni ondan soğutuyordu.

Gecenin sonuna yaklaşırken Umut dibimizde duruyor, Buse'ye iltifatlar ediyordu. Ara ara eli ceplerine falan gidiyordu garip garip davranıyordu. Halbuki daha iki ay olmuştu tanışalı. Yani yok, bir de nikahına al, daha da abart kanka...

Üff, bana ne ya? Ne yaparsa yapsın, banane ki.

İçimden o kadar çok konuşuyordum ki çevredekiler bana garip garip bakıyordu.

Kendimle tartışmaya devam ederken ufacık bir şokla gözlerim açıldı.

Umut yere çökmüş ve bir yüzük çıkarmıştı…