2.Bölüm

Umut yere çökmüş ve bir yüzük çıkarmıştı…

“Yuh!”

Buse’ye döndüm. Cevabını bekliyordum. Her konuda arkasındaydım ama açıkçası hiç güven vermeyen bu kişiyle birlikte olmasını istemiyordum.

Buse bir süre donup kaldıktan sonra derin bir nefes aldı.

“Hayır.”

“Nasıl hayır?” dedi Umut.

“Dümdüz hayır işte. Daha yeni tanıştık, ne evliliği?”

Etrafımızdakiler Umut’u desteklemeye başlayınca sinirden ne yapacağımı şaşırdım.

“Ne demek hayır? O kadar konuştuk seninle!”

Buse tam uzaklaşacakken Umut kolundan tutup kendine çekti.

Dayanamadım. Yumruğumu yüzüne geçirdim.

Bir anda ortalık karıştı.

“Sen ne yapıyorsun lan?!”

“Bırak kızı!”

“Sen karışma!”

Herkes birbirine girmeye başlamıştı. Birileri itiyor, birileri yumruk atmaya çalışıyor, birkaç kişi de bizi ayırmaya uğraşıyordu.

Ben ise Kuzey’in sırtına çıkmıştım. Bir yandan Umut’u dövmeye çalışıyor, bir yandan da Kuzey’e hesap soruyordum. Bizi ayırmaya çalışan onca insana rağmen öfkemiz daha ağır basıyordu.

Elimde Umut’un saçları varken bağırdım:

“Sana demedim mi, arkadaşını arkadaşımdan uzak tut diye!”

Kafasını ısırmamla Kuzey dayanamayıp bağırdı:

“Biraz daha sırtımdan inmezsen geceyi evinde değil karakolda geçireceksin! Ayrıca bana ne amına koyayım? Söyledim bir kere, kulağından mı tutayım adamın?”

Tam o sırada belimde hissettiğim eller beni çekip kalabalığın dışına çıkardı.

Kim olduğunu anlamak için döndüğümde Oğuz abiyle göz göze geldik.

“Kızım, kendine gel artık! Üniversiteden mezun oluyorsun, hâlâ erkek dövüyorsun ya.”

Kavga yavaş yavaş dağılmaya başlamıştı. Oğuz abi bizi arabaya bindirip direksiyona geçti. Ben ise geride kalanlara bakıyordum. Kuzey yine ters ters bize bakıyordu.

Araba çalışıp ilerlemeye başlayınca önüme döndüm.

Oğuz abi dikiz aynasından bize bakarak konuştu:

“Bir açıklamanız var mı, kızlar?”

Ardından ekledi:

“Hadi Eylem neyse, abisinin ikizi. Sen niye Eylem’e uyuyorsun be Buse?”

Olanları en başından sonuna kadar, aslında on dakikalık olayı on saatte anlattıktan sonra ve kendimizi haklı çıkarmayı başardıktan sonra ikimiz de uyuya kalmıştık.

---

Sabah Buse ile evde uyandık. Kalkıp banyoya girdim ve sıcak bir duş aldım.

Duşun ardından odama ilerleyip eşyalarımı valizime yerleştirmeye başladım. Birkaç dakika sonra Buse de yanıma gelip yardım etmeye başladı.

Sonunda gitme vakti gelmişti.

Birbirimize sıkıca sarıldık. Ayrılmak ikimiz için de kolay değildi ama artık gitmem gerekiyordu.

Beni almaya Oğuz abi gelmişti. Abim beni ona emanet ettiği için Oğuz abi benimle öz abim gibi ilgileniyordu.

Arabaya bindim. Oğuz abi arabayı çalıştırdı ve yavaş yavaş evden uzaklaşmaya başladık.

Öğrenci evimde çok fazla anım vardı. Oradan ayrılmak zor olsa da üzülmekten başka elimden bir şey gelmiyordu.

---

Gelmiştik.

Kapıyı açıp eve girdiğimde annem koşarak bana sarıldı. Ben de annemden başlayarak teker teker herkese sarıldım.

Ardından valizimi odama bırakıp kendimi yatağa attım.

Oğuz abi ise kendi evine gitti.

Ben de bütün yorgunluğun ardından derin bir uykuya daldım.

---

Telefonumun çalmasıyla uyandım

Düşünceleri bir kenara bırakıp telefonu açtım. Oğuz abi arıyordu.

“Uyuyan güzel sonunda gözünü açtı.”

“Yaa, güzel miyim cidden?”

“Şımarma hemen.”

Tam o sırada arkadan bir bebek sesi geldi.

“Abi, ne oldu? Niye aradın sabahın köründe?”

“Sen benim tarafa gelsene. Önemli bir konu var.”

“Peki,” diyebildim sadece.

Telefonu kapattım. Hızla hazırlanmaya başladım. Anlaşılan önemli bir durum vardı. Yoksa telefonda söylemez miydi?

Ayakkabılarımı giyerken annemin bağırışıyla kulaklarımı tıkadım.

“Yemek yemeden nereye gidiyorsun? Kaç kere diyeceğim size! Sonra geliyorsunuz bana, ‘Anne, oram ağrıyor, buram böyle…’”

“Maşallah yani, çok güzel bir sabahla başladık güne.”

Annemin eli ayağındaki terliğe uzandığı an koşarak merdivenlerden indim.

Tam arkamı kontrol ederken merdivenin sonunda bir şeye çarptığımı hissettim. Kafamı kaldırdığımda Kuzey’i gördüm.

“Ne yapıyorsun be burada?” Kafamı tutarak konuştum.

“Seni bekliyordum ve sonunda geldin,” dedi bıkkın bir şekilde.

“Ne diye bekliyorsun acaba? Bizimkiler seni burada görse döver, biliyorsun değil mi?”

“Aynen. Kızından yediğim dayak yetmedi, ben de dedim ki biraz da babasından yiyim.”

Ters ters bakarak:

“Ciddiyim,” dedim.

“Oğuz’un yanına gidiyoruz. Daha fazla soru sorma. Benim de bildiklerim bir yere kadar.”

Susup arabaya bindim.

Kuzey’in ne alakası vardı? Oğuz abi neyi gizliyordu? Bilmiyordum.

Acaba ben mi bir haltlar yedim?

Yok be… Sanmıyorum.

---

Oğuz abi’nin bürosuna geldiğimizde arabadan indim. Kuzey bana bakıyordu.

“Hayırdır, ne bakıyorsun? Âşık mı oldun?”

“Aman aman, Allah korusun.”

“İyi, bakışlarını çek o zaman üzerimden.”

İçeri girdiğimde Oğuz abi’nin elinde biberon, ağzında ise bir oyuncak vardı.

Kuzey’le birbirimize baktık.

Aynı anda ciddiyetimiz bozuldu ve ikimiz de kahkaha atmaya başladık.

“Koskoca avukat, bebek bakıcılığına mı başladı?” dedi Kuzey.

Gülmemiz bittikten sonra beynim birkaç saniyeliğine durdu.

“Abi… Yoksa bu senin çocuğun mu?”

Oğuz abi dayanamayıp derin bir nefes aldı. Bebeği kucağıma verdi. Ardından boşalan eliyle ağzındaki oyuncağı çıkarıp:

“Kesin lan zevzekliği,” dedi.

Telefonunu çıkardı ve bir şeyler yaptı.

Önce bana, sonra Kuzey’e birer bildirim düştü.

Bebeği tekrar Oğuz abi’ye verdim ve gelen bildirime baktım.

Oğuz abi bize bir video atmıştı.

Videoyu açtığımda ekranda abimi gördüm.

“Eylem, canım kardeşim. Şimdi sana yapacağım açıklama için lütfen sonuna kadar dinle ve beni anlamaya çalış.

Biz birbirimizi çok sevdik. Lal ve ben…

Umarım anlayışla karşılarsın. Çocuğum Yiğit sana emanet.”

Video bitti.

Bir süre ekrana boş boş baktım.

“Ne demek oluyordu bu? Abim ve Kuzey’in ablası mı?”

Kuzey’e baktığımda gözlerinden resmen ateş çıkıyordu. Hem çok sinirli hem de çok üzgün görünüyordu. Onun ekranında da ablası vardı.

Oğuz abi’ye döndüğümde ise yüzündeki ifade tamamen değişmişti.

Bize farklı bir bakışla baktı.

“Oturun. Ben size bir anlatayım.”

…