2. Bölüm

Arın Gencer

Multimedya' da ( Arın Gencer var)

Evin çalışanı beni Arın'ın odasına götürmüştü. Arın ise yatakta oturmuş vaziyette elindeki telefondan bir şeye bakıyordu.
"Arın!" dememle bakışları beni buldu. Şaşırmıştım, hastalandığından haberim yoktu.
"Akça!"
Sesi şen şakraktı, hiç de hasta bir hali yoktu. Çalışan çıkıp bizi yalnız bırakınca yatağının ucuna oturdum.
"Geçmiş olsun, hasta olduğunu bilmiyordum."
"Hasta değilim ki," deyip omuzlarını silkti.
Madem hasta değildi, bu saatte hâlâ yatakta ne arıyordu? Düşüncemi anlamış gibi elindeki telefonu sallayıp:
"Arkadaşına kırk tane mesaj attım. Hatta fotoğraf attım; belki halime acır da benimle görüşür diye..." dedi.
Gözlerim fal taşı gibi açılıp ona baktım.
"Çakal!" dedim kendimi tutamayarak.
"Eee! İşe yaradı mı bari?"
"Cık!" diye dişlerinin arasından ses çıkarıp olumsuz anlamda başını salladı.
Eee, benim tanıdığım da öyle kolay kolay kanacak tip değildi. Arın ismi gibi "arı vız vız" ede ede dolanıyordu Nihan'ın çevresinde ama Nihan dönüp omzunun üstünden bile bakmıyordu. Nihan'la ilk İstanbul'a geldiğimde tanışmıştık. O gün bugündür ayrılamayız. Nihan evin tek çocuğuydu. Annesi de babası da avukattı, üniversite zamanlarında tanışmışlardı. Çocuk sahibi olabilmek için çok tedavilerden geçmek zorunda kalmışlardı. En son artık umutların bittiği yerde Sema teyze Nihan'a hamile olduğunu öğrenmiş. Hiç şımarık değildi ama annesi ile babası sevgilerini en güzel şekilde kendisine verdikleri için bir erkeğin ilgilenmesiyle hemen kendisine kanacak biri de değildi.
Arın rolünü bırakıp yataktan çıktı ve gelip yanıma oturdu.
"Ne yapacağım be kanka?"
Üzgün bir suratla bana bakıyordu. Nihan sayesinde biz de onunla samimi olmuştuk. Tamam, başlarda sadece Nihan için, en samimi arkadaşı olduğumdan benimle görüşüyordu ama zamanla güzel bir samimiyet yakaladık. Hali içimi biraz cız ettirse de oyunu gözüme batmamış değildi. Şimdilik o beklesin, hesabını sonra sorarım.
"Allah için! Küçük Emrah gibi bakma!"
Daha da kendini acındırmaya çalışıyordu. Bu sefer küçük yavru köpekler gibi gözlerini kocaman açmış:
"Çok seviyorum vallahi... Seviyrem, seviyrem!" diyor, ellerini birleştirmiş yalvarır gibi bakıyordu.
Son kelimesi neydi öyle? "Seviyrem!" Allah'ın Laz'ı, sırf Urfalıyım diye damarıma dokunmak için şiveyle konuşmaya çalışıyordu. Ya da konuşmaya çalışıyor mu desem... Söylediğine kusar gibi yapınca kahkahayı patlattı.
"Olmadı mı?" Bir yandan da haline gülüyordu.
"Yok canım, kim demiş!" diye dalga geçince bu sefer beraber gülmeye başladık.
"Merak etme, ben halledeceğim."
İnanmayan gözlerle bakıp:
"Ciddi misin, nasıl yapacaksın?" dedi.
"Hatice'ye bakma neticeye bak. Halledeceğim diyorsam hallederim!"
Nasıl yapacaktım ben de bilmiyordum ama halletmek zorundaydım. Sevinçle dizlerime kapandı.
"O zaman dile benden ne dilersen!"
Yükselen sesi kulağımın pasını sildi resmen. Eline vurup:
"Bağırmasana, halledeceğim dedim ya!" dedim.
Bu halleri beni güldürüyordu.
©©©©©
Arın'ın yanında çok kalmadan eve gitmek için çıkmıştım. Bir yandan da Nihan'ı nasıl ikna edebilirim diye düşünüyordum. Nihan çok inatçıydı. Arın'ın yanından ayrılmadan önce bahçede gördüğüm adamı sormak istesem de utanıp sormamıştım. Bahçeden çıkarken gözümü gezdirsem de onu görmemiştim; muhtemelen o da korumalardan biriydi.
Bizim mahallenin parkına yaklaştıkça kavga sesleri kulağımı doldurdu. Sesler tanıdık geliyordu. Merak edip sesin geldiği tarafa yöneldiğimde Zeynep'le Meriç'in kavga ettiğini gördüm.
"Senin aklında o mu var!"
İsyan eder gibiydi, Zeynep'in sesi gür çıkıyordu.
"Bıktım artık bu kıskançlıklarından! Anla artık, onunla aramda bir şey olamaz!" diye karşılık verdi Meriç.
Benim varlığımın farkında değillerdi. Meriç, Emel teyzenin torunuydu; bizim apartmanda kalıyordu. Meriç'in ziyarete gelip gitmesiyle tanışmıştık. Çok geçmeden salak gibi gönlümü kaptırmıştım. Ama o benimle değil, aynı dönem tanıştığı Zeynep ile yol almıştı...
"Onunla" demişti. Acaba benden mi bahsediyordu? İçime kurt düştü; tıpkı ateşten yapılmış bir kurt, hızla içimde dolanırken bir yandan da beni kemirmeye başlamıştı. Eğer bahsettiği bensem bile "aramızda bir şey olamaz" diyordu. Anlık nefesimin kesildiğini hissettim. Kelimeler boğazıma dizilirken dudağımdan firar eden hıçkırıkları yakalamak için elimle ağzımı kapattım. Hızla oradan uzaklaştım, beni görmelerini istemiyordum. Onlardan iyice uzaklaşırken elimi dudaklarımdan çekip hıçkırıkları serbest bıraktım. İçimde yanan ateşe engel olamıyordum. Onun için "acaba" bile olamayacaktım.
Biraz düşününce, bahsettiği kişinin benden başkası olmadığını anladım. Benim yüzümden birçok kavgalarına tanık oluyordum. Zeynep bana karşı bir ilgisi olduğunu düşünüyordu ki ben de onunla aynı fikirdeydim. Meriç'in beni değil de neden onu seçtiği konusunda hiçbir fikrim yoktu. Ama emin olduğum bir şey vardı: Bana karşı hisleri vardı. Ben bundan emin olduktan sonra hiç kimse bana mani olamazdı.
Bu hayatta birçok engelle uğraştım, birçok fedakarlık yaptım. Hayat bana karşı olabildiğince en sert muamelesini göstermişti. Elbet bunun bir ödülü de olmalıydı ama hiçbir zaman alamamıştım. Madem kendi vermiyordu, o zaman kendim almasını çok iyi bilirdim. Bu günden sonra ahtım olsun: Madem kader bana istediğimi kendi vermiyordu, o zaman ben alacaktım. Kendi kaderimi kendim çizecektim.