eksik kalan düğümler kitap kapağı

2. bölüm / 2

bölüm 2

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: bölüm 2

Elimdeki cep saatine bir de karşımdaki uzun boylu, otuzlu yaşlarındaki adama baktım. Adam elini alnındaki yağmur damlalarında gezdirdikten sonra gözlerini bana çevirdi.
​— Tamir edebilecek misin, küçük hanım? diyerek sandalyeye oturdu.
​Saçımı kulağımın arkasına sıkıştırıp gülümsedim.
​— Tabii ki efendim, hiç kuşkunuz olmasın.
​Elimdeki cep saatinin kapağını açtım, bir yandan da büyüteçli gözlüğümü burnumun üstüne çektim. Saat eski ama bir o kadar da iyi bakılmış, vintage bir parçaydı; en sevdiğim saatlerdendi. Alt tabakasına ulaşmak için tırnağım ve cımbızla uğraşırken hafif bir "tık" sesi duyuldu. Mekanizmayı daha detaylı görebilmek için saati yukarı kaldırdığımda alt kısmında bir kâğıt parçasının sıkışmış olduğunu fark ettim. Cımbızla yavaşça kâğıdı çekip elime aldım.
​Siyah beyaz, sararmaya yüz tutmuş bir kâğıttı bu. Bükülmüş kenarlarını açtığımda karşımda ailemle çekilmiş bir fotoğraf duruyordu. Yutkunarak karşımdaki adama baktım, şaşkınlığımı gizleyemiyordum. Bu saatin içinde ailemin fotoğrafının ne işi vardı? Ailemin yüzlerini unutmuştum belki ama kendi çocukluğumdaki yüzümü nasıl unuturdum ki?
​Sandalyeyi geriye itip ayağa kalktım.
​— Bu saatin ve fotoğrafın sizde ne işi var?
​Karşımdaki adamın güler yüzünden eser kalmamıştı; bana tarif edemediğim, buz gibi bir ifadeyle bakıyordu. Sandalyeyi gıcırdatarak ayağa kalktı.
​— Sezin, artık gerçekleri öğrenme vakti. Ailen sandığın kişilere güvenme; ailen aslında bir trafik kazasında ölmedi.
​Bunları söyledikten sonra saati elimden aldı ve kapıya yöneldi.
​Elimi kalbimin üstüne koydum. Kapının klik sesi kulaklarımda yankılanıyordu. Bir elimi masaya dayadım; derin derin nefes almak istiyordum ama oda sanki birden daralmıştı, nefes alamıyordum. Masanın üstünde kalan fotoğraftaki yüzlere ve kapıdan çıkıp giden adamın ardına baktım.
​— Duyduklarıma inanamıyorum... Bu adam haklı olabilir mi? diye fısıldadım.
​Yavaşça sandalyeme oturdum. Elimdeki fotoğrafa dalıp gitmişken gözlerimin önünden bir film şeridi gibi anılar geçmeye başladı: ablamın tuhaf davranışları, ailemin fotoğraflarını bana göstermek istememesi... İçimden bir ses adamın haklı olduğunu söylüyordu.
​Kapı gıcırdayarak yeniden açılıp kapandı. Gelen Bülent Eniştemdi.
​— Ne oldu kızım, yüzün bembeyaz olmuş?
​— Yok enişte, biraz üşüdüm sadece, diyerek elimdeki fotoğrafı çaktırmadan arka cebime sıkıştırdım.
​Eniştem kendine çay koyarken, "Müşteri geldi mi hiç?" diye sordu.
​— Bugün kimse gelmedi, dünkü müşterinin saatiyle uğraşıyordum. Sen bu saatlerde gelmezdin, erkencisin enişte.
​Bakışlarımı ona yöneltip yüzünü incelemeye başladım. Benden bir şey saklıyor muydu acaba? Eniştem yutkunarak az önce adamın oturduğu sandalyeye çöktü.
​— Yok kızım, seni yalnız bırakmayayım diye erkenden geldim. Sen işlerine devam et, ben de birazdan diğer saatlere bakacağım.
​— Bu saat bitti sayılır enişte. Bugün erken gitsem eve? Kendimi pek iyi hissetmiyorum.
​Sandalyeden kalkıp montumu giydim. Eniştem sanki bir şeylerin ters gittiğini anlamış gibi beyazlaşmaya yüz tutmuş kaşını havaya kaldırdı.
​— Ne oldu Sezin? Sen erkenden eve gitmek istemezdin. Zaten dükkânı kapatmaya az kaldı, birlikte geçerdik.
​— Yok enişte, hasta olacağım herhâlde. Boğazım ağrıyor, eve gidince dinlenirim, bir şeyim kalmaz, diyerek kapıya yöneldim.
​Eniştemin bir şey söylemesine fırsat vermeden eskimiş kapı kolunu kavradım ve arkama bakmadan dışarı çıktım. Havanın soğuğu, biraz önce öğrendiğim gerçekler kadar keskin ve ürperticiydi. Yağmur dinmiş, geriye yalnızca ıslak toprak kokusu kalmıştı.
​Kulaklığımı takıp eve doğru adımlarımı hızlandırdım. Evin uzaklığı yürüyerek yarım saat, otobüsle on beş dakikaydı; cebimdeki son parayı otobüse vermek istemediğim için yürüyecektim. Yolda arka cebimdeki fotoğrafı tekrar çıkardım. Bu fotoğrafta ablam neden yoktu? Ablam küçükken çıkan ev yangınında bütün fotoğrafların yandığını söylemişti ama bu artık hiç inandırıcı gelmiyordu.
​Bir keresinde ablamı yatak odasındaki gardırobun içinde duran kilitli bir sandıktan çıkardığı kâğıtlara bakarken görmüştüm. İçimdeki his, bütün gerçeklerin o sandığın içinde saklı olduğunu söylüyordu.

nasıl buldunuz bölümü yorumlarınızı bekliyorumm

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…