eksik kalan düğümler kitap kapağı

1. bölüm / 2

1 bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 1 bölüm

Eksik Kalan Düğümler
​İnsan zihninden sildiği bir insanı sokakta yürürken yeniden tanıyabilir miydi; yoksa eksik olan parça, sadece göğüs kafesinde açtığı o rüzgârlı boşluktan mı ibaretti?
​Ben Sezin, sadece Sezin… Hayatımın bir bölümü zihnimin derin kuyularında kayıp olan bir Sezin’dim. Ablam yanında sığıntı gibi kalıyordum ve yüzümü daha az görmek istediğini söylediği için Bülent eniştemin yanında, saat tamircisi dükkânında işe başladım. Yıllardır yanında yardım ediyordum ama Helin ablam sağ olsun, çocuklarının rızkını bana yedirdiğini yüzüme yüzüme söylemekten çekinmiyordu; bana verdikleri beş kuruş parayı da sakınıyordu. Ablamın yanında sığıntı gibi evlerinde kalmayı ben de istemiyordum ancak ne gidecek bir kimsem ne de işim vardı. Artık bu olanlara katlanamıyordum, en kısa sürede bu evden kurtulmak istiyordum. Yatağımda yatmış tavana bakarken Tarçın yanıma kıvrıldı, ona sarılarak gözlerimi kapattım.
​Rüyamda sislerin arasından süzülen, sonu görünmeyen eski bir taş koridordaydım. Duvarlardan sızan rutubet kokusuna, nereden geldiğini kestiremediğim ince ama keskin bir yağmur sesi karışıyordu. Koşuyordum; nefesim göğüs kafesimi yırtacakmış gibi daralıyor, her adımda ayaklarım görünmez bir ipe dolanıyormuş gibi ağırlaşıyordu.
​Koridorun sonunda, sırtı bana dönük duran bir silüet vardı. Üzerinde koyu renk, ağır bir palto; elinde ise siyah kadifeye sarılı bir şey tutuyordu. Ona yetişmeye çalışıyordum ama aramızdaki mesafe ne kadar koşarsam koşayım hiç kapanmıyordu. Seslenmek istedim, dudaklarım aralandı fakat boğazımdan tek bir harf bile çıkmadı. Sanki adını biliyordum da dilimin ucuna gelen o kelime, tam söyleneceği an buz gibi bir rüzgârla dağılıp gidiyordu.
​Tam omzuna dokunacak kadar yaklaştığımı sandığım an, adam yavaşça başını çevirdi. Yüzü, suyun üzerindeki bir yansıma gibi dalgalanıyor, hatları bir türlü netleşmiyordu. Sadece gözlerindeki o derin, tanıdık yorgunluğu seçebildim. Elindeki siyah kadife örtü rüzgârla aralandı; içinden çıkan eski bir cep saatinin akrep ve yelkovanı, çılgınca geriye doğru dönmeye başladı. Tik tak sesleri koridorda yankılanıp kalp atışlarıma karıştı, kulaklarımı sağır edecek kadar büyüdü ve sonra… Her şey bir anda karanlığa gömüldü.
​Uyandığımda her yerim terlemiş, göğsümü tutuyordum. O kadar hızlı nefes alıp veriyordum ki masamın yanındaki suyu çölde susuz kalmışçasına bitirdim. Kafamı tekrar yastığa koydum, masanın yanında duran ekranı kırık telefonumu elime aldım ve saate baktım. Sabah altıyı çeyrek geçiyordu. Telefonu tekrar yerine bıraktım, rüyayı unutmak istercesine hızlıca kalktım yatağımdan ve işe gitmek için hazırlanmaya başladım.
​Helin ablam eniştemi bana fazla para vermemesi için tembihlerken evden çıktık. Artık bir şey söylemiyordum, söylenecek sözüm yoktu ancak Helin ablamın neden bana böyle davrandığını bir türlü anlamıyordum; sadece konunun para olmadığını biliyordum. Havanın soğuk ve gri olması pek iç açıcı değildi. Ceketimi sarınarak hızlıca arabaya ilerlemeye başladım. Dükkân için yola koyulduk. Bülent eniştem arabanın kaloriferini açtı, sessizlik içinde dükkâna gidiyorduk. Cama çarpan yağmur tanelerine bakıyordum.
​Eniştem bana bakarak, "Ablanı biliyorsun, kötü niyetli söylemiyor. Deniz'in okul masraflarını biliyorsun, o yüzden söylüyor," dedi. Tekrar kafasını çevirdi. İç geçirerek kolumdaki bozuk saatime baktım. "Biliyorum enişte," diyerek saatimi düzelttim.
​Bülent eniştem arabadan inmeden arka koltuktaki montunu tekrar giyerek, "Sezin, sen dükkânı aç. Ben Kadir amcana uğrayıp geliyorum," dedi ve arabadan indik. Dükkânın anahtarını bana verirken ben de, "Enişte merak etme," dedim ve adımlarımı dükkâna yönelttim.
​Dükkânın kepenklerini her zamanki gibi ben açtım. Eniştem her sabah Kadir amcanın yanına gidip akşama kadar dönmüyordu. İçeri girdiğim an yüzüme çarpan o eski ahşap, makine yağı ve toz kokusu günün tek huzur bulduğum anıydı. Masamın başına geçip büyütecimi gözüme taktığımda dışarıdaki tüm sesler susar, sadece önümdeki bozuk çarkların ritmi kalırdı. Başkalarının bozulan zamanlarını tamir etmekte üstüme yoktu; ne var ki kendi zamanımın hangi çarkının eksik olduğunu bir türlü bulamıyordum.
​Dışarıdaki yağmur şiddetini artırmış, camlara vuran damlalar dükkânın içindeki tik tak sesleriyle yarışıyordu. Tam önümdeki çarkı yerine oturtuyordum ki kapının üzerindeki o pirinç zil ani ve sert bir şekilde çalındı.
​İçeriye giren adam, üzerindeki sırılsıklam paltosundan sular damlayarak öylece eşikte durdu. Nefes nefeseydi; bakışları dükkândaki eski saatler arasında hızlıca gezindi, sanki uzun süredir aradığı bir şeyi nihayet bulmuş gibi üstümde durdu. Yüz hatları gergindi ama gözlerinde merakla karışık derin bir yorgunluk vardı. Yavaşça ayağa kalktım, elimdeki büyüteci masaya bırakırken boğazımı temizledim.
​"Buyurun," dedim, sesim dükkânın sessizliğinde yankılanarak.
​"Kapalısınız sanmıştım."
​Adam içeri doğru bir adım attı ve titreyen ellerini cebine götürdü. "Kapalı olmadığını biliyordum," dedi, sesi boğuk ve kararlıydı. Ardından paltosunun cebinden çıkardığı, üzerine siyah kadife bir bez sarılmış ağır nesneyi masanın üzerine bıraktı. "Bunu sadece siz tamir edebilirsiniz. Çünkü bu saat… Sadece durduğu zamanı değil, unutulan bir zamanı gösteriyor."

Yorumlarınızı merakla bekliyorum.♡

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…