TANITIM

Bratva'nın yeraltı dünyasında düzen tek bir isme bakardı: Vladimir Lvovich Romanov.
O, sadece bir Pakhan değil, otoritenin ve gücün kendisiydi. Ancak bu güç, tek başına ayakta durmazdı. Romanovlar ve Volkovlar. Bu iki soyadı, on yıllardır Bratva'nın omurgasını oluşturuyordu. Romanovlar hükmeder, Volkovlar korurdu. Bu, sadece bir iş ortaklığı değil, babalardan oğullara geçen kanlı bir mirastı.
Vladimir, çocukluğundan beri babasının yerine geçmek için, bir imparator gibi yetiştirilmişti. 20'li yaşlarındayken o devasa gücü omuzladığında, yas tutmak yerine tahtını sağlamlaştırmaya odaklanmıştı. Bu yeni ve acımasız düzende, Vladimir'in zihninde sadece stratejilere yer vardı; duygulara değil.
Tam da bu süreçte; çocukluğunun en masum anılarına eşlik eden, Volkov ailesinin gözbebeği Valeriya ile aralarında filizlenen o adı konulmamış hisler, Vladimir'in demir iradesine çarparak sessizliğe gömüldü. Aynı şehirde, hatta bazen aynı çatı altında geçen o yıllar boyunca Vladimir, Valeriya'ya bir yabancı gibi davranarak aralarına aşılmaz duvarlar ördü.
Aynı süreçte Valeriya, annesinin kusursuz olma takıntısından kaçmak ve soyadı dışında ne kadar güçlü olduğunu kanıtlamak için kariyerine odaklanmaya karar verdi. Londra'da lisans ve yüksek lisansını tamamlayıp en iyi şirketlerde stajını yapan ve kariyerinde zirveye ulaşıp, artık aranan isimlerden biri haline gelmeyi başaran Valeriya sonunda ülkesine ailesine geri dönmeye karar verdi.
Aradan geçen on yılın ardından o geçmiş; siyah saçları ve inatçı yeşil gözleriyle, hiçbir şeyi unutmamış olarak geri döndü.
Valeriya, terk ettiği o şehre ve malikaneye artık sadece abisinin kardeşi olarak değil; asil, boyun eğmez ve kendi sınırlarını çizen bir kadın olarak adım atmıştı. Vladimir'in korumasına muhtaç o genç kız gitmiş, yerine Pakhan'ın bile görmezden gelemeyeceği bir Volkova gelmişti.
Yıllar sonra ilk kez karşı karşıya geldiklerinde, odadaki sessizlik dışarıdaki fırtınadan daha ağırdı. Valeriya, Pakhan'ın karşısında başını eğmedi. Bakışları, Vladimir'in zihninde yıllardır bastırdığı o her şeyi altüst eden tanıdık yeşillerle birleşti.
"Hoş geldin, Valeriya," dedi Vladimir. Sesi, uzun bir aradan sonra ilk kez birine hükmetmek için değil, sadece ona ulaşmak için çıkmıştı.
Valeriya, mesafeli ama sarsılmaz bir duruşla karşılık verdi. "Hoş buldum, Vladimir Lvovich."
Gözleri, boş duran koltuğa ve ardından pencereye kaydı. Aralarındaki o yakıcı geçmişi, abisinin adıyla bölerek odayı gerçekliğe çağırdı:
"Dimitri nerede?"
Vladimir başıyla bahçeyi işaret etti. "Dışarıda, telefonda."
Valeriya bir adım attı ve Dimitri'nin az önce boşalttığı koltuğa; bir misafir gibi değil, o evin ve o gücün doğal bir parçası olduğunu gösteren sarsılmaz bir ağırlıkla oturdu. Bacak bacak üstüne atıp bakışlarını yeniden Vladimir'e diktiğinde, aralarında saygının korunduğu ama mesafenin buz kestiği o yeni sınır çoktan çizilmişti.

İkisi de biliyordu; yarım kalan o hikâye, artık Vladimir'in koyduğu kurallarla değil, kaderin ördüğü o tehlikeli ağla devam edecekti.