Bölümler 10Şu an: 8.Bölüm:) Gittin Sandım
- 1 1.Bölüm:)Karakter tanıtımı309 kelime
- 2 2.Bölüm:)İlk karşılaşma691 kelime
- 3 Bilgilendirme25 kelime
- 4 3.Bölüm:)Onlar da döver mi?896 kelime
- 5 4.Bölüm:)Bana acıyor musun937 kelime
- 6 Bilgilendirme12 kelime
- 7 5. Bölüm:) ÖLMEMİ İSTEYECEK KADAR MI NEFRET EDİYORLAR1.446 kelime
- 8 6. Bölüm:)DURU'DAN UZAK DUR1.744 kelime
- 9 7.Bölüm:)rahat uyku1.086 kelime
- 10 8.Bölüm:) Gittin Sandım1.214 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
_Duru'nun Ağzından
Kapı kapalıydı ama ışık altından sızıyordu.
Ve aşağıdan bir tıkırtı geliyordu.
Önce nefesimi tuttum. Kulak kabarttım. Tıkırtı devam ediyordu. Biri aşağıda yürüyordu. Eşya koyuyordu. Su sesi geldi sonra.
Barlas abi evdeydi. Gitmemişti.
Ama yine de kalkamadım yataktan.
Çünkü dün gece çok ağlamıştım. Çok ses yapmıştım. Burnum akmıştı, sesim çirkin çıkmıştı. Banu hep öyle derdi:
_"Kes sesini. Senin rahatsız edici bir sesin var. Kimse senin ağlamanı duymak zorunda değil."
Ben de yıllarca ağzımı elimle kapatıp ağlamayı öğrenmiştim. Sessiz ağlamak... Omuzlarım titrerdi ama ses çıkmazdı. Kimse rahatsız olmazdı.
Dün gece ilk defa biri bana "sessiz ağlama" demişti.
Ve ben ağlamıştım. Hem de nasıl ağlamak... 16 senenin ağlamasıydı o. Birikmiş, saklanmış, yutulmuş her şey bir anda çıkmıştı.
Şimdi sabah olmuştu ve ben korkuyordum.
_Ya pişman olduysa?
_Ya dün geceki halimden midesi bulandıysa?
_Ya aşağıda bana nasıl söyleyeceğini düşünüyorsa? "Duru, ben senin gibi bir sorunu daha fazla yanımda tutup kendimi yoramam demeye hazırlanıyorsa?
Pamuk yine konuştu içimde. Sesi bu sefer daha yumuşaktı.
- Duru, kapıya bak. Işık sızıyor ve sen korkma diye bütün ışıkları açık bırakmış o evde.
- Ya gittiyse Pamuk? Ya o ses ona ait değilse?
- senin için onca yolu of demeden çekmiş biri seni bırakıp gitmez Duru düşün biraz
Yorganı yavaşça kaldırdım. Ayaklarım yere değince üşüdüm. Ev sıcacıktı ama ayaklarım hep üşürdü. Eskiden de öyleydi. Kışın ayakkabımın içi ıslanırdı, kimse umursamazdı.
Kapıya kadar yürüdüm. Elim kapı kolunda durdu uzun süre.
Açarsam ne görecektim?
Açmazsam ne olacaktı?
Kapıyı aralık bıraktım sadece. Çok az. O kadar az ki, sadece merdivenlerden gelen ışığı görebiliyordum.
Aşağıdan koku geliyordu.
Çorba kokusu değildi bu. Ekmek kokusuydu. Kızarmış ekmek. Ve çay kokusu.
Barlas abi mutfaktaydı.
Merdivenlere oturdum. Basamak soğuktu. Dizlerimi kendime çektim, çenemi dizlerime koydum. Oradan onu izleyebiliyordum, o beni göremiyordu.
Mutfakta tek başınaydı. Üstünde dün geceki gömleği vardı, kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Saçları dağınıktı. Uyuyup uyanmış hali... Bana sarılıp uyuduğu hali.
Tezgâhın üstünde iki tabak vardı. İki bardak. Reçel, peynir, zeytin koymuştu. Hepsini tek tek, özenle dizmişti. Sanki biri gelip "yamuk koymuşsun" diyecekmiş gibi düzeltiyordu tabakları.
Sonra durdu.
Elinde ekmekle öylece kaldı. Başını eğdi. Derin bir nefes aldı. Ben o nefesi buradan bile duydum.
O da yorulmuştu.
Benim yüzümden bütün gece uyumamıştı. Beni kliniğe götürmüştü. Çorba içirmişti. Sivas'a kadar araba sürmüştü. Şimdi de kahvaltı hazırlıyordu.
Niye?
Ben kimdim ki?
Ben, kimsenin kahvaltı hazırlamadığı kızdım. Ben, sofraya en son bile oturmaya layık görülmeyen, artanları yiyen kızdım. Ben, "çok yemek yedin denmesin diye sert artık ekmekleri saklayıp gizlice yiyen"sus, sesin midemi bulandırıyor" denilen kızdım.
Bu yüzden sırtımdaki yaraların ne oluşunda ne de kurtarıcı meleğim tedavi ederkenki acısında sesimi çıkarmadım onların konuşmalarını dinlemiyormuş gibi yapsamda her yaram için nasıl iç çektiklerini ve pansuman yapılırken benim bu sızıyı az bile tepki vermeyişimdi onların canını daha çok sıkan içleri gidiyormuş gibi bakıyorlardı Barlas abi bir arkasını dönüp yüzümü yıkayacam deyip çıkmıştı niye çıktığını hiç düşünmedim çünkü sırtımdaki kemer ve yanık izlerim acıyordu.
Şimdi biri benim için tabak düzeltiyordu. Gözlerim doldu yine ama bu sefer ağlamadım sadece kirpiklerim ıslandı. Barlas abi görmesin diye hemen sildim.
Tam o sırada başını kaldırdı.
Beni gördü.
Merdivende, dizlerime sarılmış, pijamalarımla otururken gördü.
Bir an ikimiz de kıpırdamadık. O elinde ekmekle, ben merdivende.
Sonra gülümsedi. O gülümseme var ya... Korkutmayan gülümseme. "Gel" demeyen ama "gitme" de diyemeyen gülümseme.
"Günaydın güzelim," dedi. Sesi sabah sesiydi. Kısık, uykulu, sıcak. "Niye orada oturuyorsun? Üşüyeceksin."
Cevap veremedim. Boğazım düğümlendi.
"Gittin sandım," dedim sonunda. Sesim fısıltı gibi çıktı.
Barlas abi ekmeği bıraktı. Yavaşça, beni ürkütmeyecek kadar yavaşça merdivenlere doğru yürüdü. Basamakların altına geldi, diz çöktü. Ben üst basamaktaydım, o alttaydı. Gözlerimiz aynı hizadaydı.
Nereye gideyim Duru? dedi. Ben seni buraya getirdim. Sen uyurken ben nereye gideyim?
Bilmem,dedim. Herkes gidiyor çünkü. Ben ağlayınca gidiyorlar. Çok ağladım dün gece. Çok gürültü yaptım.
Barlas abi bir şey demedi hemen. Elini uzattı. Ama dokunmadı. Elini havada tuttu, benim izin vermemi bekledi.Ben başımı hafifçe eline doğru eğdim.
O zaman yanağımı tuttu. Başparmağıyla, dün gece ağlamaktan kızarmış gözümün altını sildi.
Duru, dedi. Dün gece sen ağlamadın. Dün gece sen ilk defa nefes aldın. Arada fark var.
İçimde bir şey kırıldı. Ama kötü bir kırılma değildi. Yıllardır sıktığım bir düğümün çözülmesi gibiydi.
Aç mısın? dedi sonra, konuyu değiştirerek. Beni zorlamamak için. Kahvaltı hazırladım ama... eğer canın istemezse zorlamam
Başımı salladım. "Biraz açım abi."
"Biraz" demem bile onu sevindirdi. Gözleri parladı. Hemen ayağa kalktı ama bu sefer kucağına almadı beni. Elini uzattı.
"Yürüyebilir misin? Yoksa kucağıma alayım mı?"
Elini tuttum. Eli büyüktü, sıcaktı. Merdivenlerden inerken basamaklara değil, eline bakıyordum. Düşersem tutar diye değil... Düşmeme izin vermez diye.
Mutfağa girdik. Beni sandalyeye oturttu. Önüme tabağı koydu. Çayımı koydu. Şekerimi bile atmıştı. Kaç şeker attığımı nereden biliyordu? Dün gece tesiste çayıma bakmış olmalıydı.
"Barlas abi," dedim ekmeği elime alırken.
"Efendim güzelim?"
"Sen... dün gece Erdem abiye ne dedin? Benim yaralarım için... Kızdın mı ona?"
Barlas abi durdu. Çayını bıraktı. Bana uzun uzun baktı. O bakışta öfke yoktu. Korku vardı. Benim için korku.
"Ben Erdem'e kızmadım Duru. Ben seni o hale getirenlere kızdım," dedi. Sesi titredi son kelimede. "Ve söz veriyorum... Bir daha kimse sana dokunamayacak. Kimse. Buna Aras da dahil."
Aras'ın adını duyunca elim titredi. Ekmek elimden düşecekti neredeyse
Barlas abi hemen elimi tuttu.
"Korkma," dedi. "Burası Sivas. Burası bizim evimiz. Burada Aras yok. Burada Banu yok. Burada Murat yok. Burada sadece sen, ben, aşçı ve kapıdaki abiler var. Ve hiçbiri sen istemedikçe odana bile girmeyecek."
Başımı salladım. İnanmak istiyordum. Gerçekten istiyordum.
O sırada telefonum... yok, telefonum yoktu. Barlas abinin telefonu çaldı.
Ekrana baktı. Yüzü değişti.
"Emir," dedi.
Açtı. Ben ekmeğimi kemirirken onu dinliyordum.
"Efendim Emir... Yok, uyandı, kahvaltı yapıyoruz... İyi, iyi... Ne? Asaf mı? ... Tamam, söyleme ona bir şey. ... Yok oğlum, Sivas'a gelmesin Doruka da söyle dedi. ... Tamam, kapatıyorum."
Telefonu kapattı. Bana baktı. Bir şey saklıyor gibiydi.
"Ne oldu abi?" dedim.
"Hiç," dedi gülerek. Ama gülüşü yarım kaldı. "Emir, Asaf'ın seni sorduğunu söyledi. Merak etmiş seni ve buraya gelmek için tehdit etmiş Doruk abini o da kabul etmiş ama seninle dönmezsk görüntülü konuşabilir misin Asaf ile buraya gelmemesi için sadece senin konuşman onu ikna eder"
Asaf... En küçüğüydü
İçim ısındı birden. Sonra da korktum. Ya Asaf da Aras gibi düşünürse? Ya o da bir gün...
İç sesim hemen araya girdi
- Duru, dur herkesi aynı kefeye koyma. Asaf dün gece senin için endişelenmiş ve daha onunla konuşmadın bile seni görmek için Doruk abini tehdit etmiş.
- Biliyorum Pamuk. Ama korkuyorum işte. Korku benim elimde değil engelleyemiyorum
Barlas abi çayından bir yudum aldı, sonra bana döndü:
"Duru, sana bir şey soracağım. Ne istiyorsan onu doğrudan söyleyeceğine söz ver dedi
"Tamam abi."
"Burada... birkaç gün daha kalmak ister misin? İstanbul'a dönmeden. Sadece dinlen. Kimse seni sıkıştırmasın. Erdem bir iki hafta sonra testler için gelecek zaten. Burada kalalım mı?"
Birkaç gün daha...
İstanbul'da beni ne bekliyordu? Aras'ın nefret dolu bakışları. Seda annenin endişeli soruları. Kadir babanın "kızım" deyişi ama ne yapacağını bilemeyişi.
Burada ne vardı? Sessizlik. Işık sızan kapı. Kızarmış ekmek kokusu. Ve Barlas abi.
"Kalalım abi," dedim. Sesim titredi ama bu sefer korkudan değildi.
Barlas abi gülümsedi. Gerçekten gülümsedi. Dişleri göründü. Ben de güldüm. İlk defa... kahvaltıda güldüm.
Tam o sırada kapı çaldı.
İkimiz de donduk.
Barlas abi kaşlarını çattı. Kimse gelmeyecekti. Herkesi göndermişti. Sadece aşçı ve korumalar vardı.
"Sen otur güzelim," dedi. "Ben bakıyorum."
Ayağa kalktı. Kapıya yürüdü. Ben sandalyede, elimde ekmekle, nefesimi tutarak onu izliyordum.
Kapı açıldı.
Ve ben o sesi duydum:
"Abi! Duru ablam nerede?!"
Asaf'tı.
Doruk abiyle gelmişti
Bölüm etkileşimi
