Dönüşüm kitap kapağı

2. bölüm / 2

Taban tabana zıt iki kardeş ama hep yanyana çünkü onların kardeşlik bağından daha güçlü ortak bir noktası var Hümeyra

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Taban tabana zıt iki kardeş ama hep yanyana çünkü onların kardeşlik bağından daha güçlü ortak bir noktası var Hümeyra

Ellerini ve yüzünü yıkadıktan sonra salona yöneldi. Tekli koltuğun üzerinde duran sedef pembesi namaz elbisesini giyindi. Aynı tonlarda başörtüsünü omuzlarından aşağı süzülecek şekilde bağladı. Örtüsü omuzlarını, sırtını ve göğsünü tamamen sarıyor, sanki az önce bir anlığına koridorda kaybolan kadını kendine getiriyordu. Az önce ruhunun derinliklerinde hissettiği sesler onu tamamen terk etmişti. Aynı koltuğun üzerinde duran yeşil seccadesine uzandı.

Seccadesini serdi. Aynı anda ezan sesi önce şehrin sokaklarına, sonra Hümeyra'nın salonuna doldu. Hümeyra başını kaldırdı. Ezan sesi kulağını okşuyor, oradan tüm bedenini sarıyor ve Hümeyra'da içten bir gülümseme bırakıyordu.

Hümeyra namaz kılarken bu dünyaya ait hiçbir şey ona ulaşamıyordu.

Selam verdi.

Gözleri pencereden içeri girmeye hazırlanan ışık süzmesine değdi.

Işık pencereyi geçiyor, halının üzerinden seccadeye doğru ilerliyordu. Hümeyra, ışığı yakalamak ister gibi elini uzatıyor, tenini ısıtan güneşi selamlıyordu.

Dudaklarından bir kelime döküldü:

“Elhamdülillah.”

Gün başlıyor, gecenin nöbeti bitiyordu. Hümeyra seccadesini toplayıp mutfağa yöneldi. İlk iş olarak demliği ateşe bıraktı. Buzdolabının kapağını açtı. Dolaptaki kahvaltılıkları sırası ile masaya çıkardı. Çay bardakları, çatallar, peçeteler, tabaklar sırası ile masadaki yerini aldı.

Hâlâ bir şeyler eksikti.

Hümeyra buzdolabından yumurta ve mantar çıkardı. Eksik olan, çocukların en sevdiği mantarlı omletti. Hümeyra'nın dikkatini kaynayan su bir anlığına dağıttı. Ocaktan gelen sesler mutfağı dolduruyordu. Hümeyra çayı demledi. Tavayı ateşe bıraktı, ısınan tavaya biraz tereyağı koydu.

Tereyağı tavada erirken mantarları doğramaya başladı. Tereyağı iyice ısınmış, mantarlarla buluşmaya hazırdı. Mantarları ısınan tereyağının kollarına bıraktı. Çok geçmeden mantarın ve tereyağının kokusu mutfağı ele geçirdi. Sadece mutfağı değil, Hümeyra'nın zihnini de ele geçirdi. Mantarlar kavrulduktan sonra yumurtayı ekledi. Giderek sabırsızlanıyor, bir an önce yemeğe başlamak istiyordu.

İştahla oturacağı kahvaltı sofrasında yalnız olmayacağı, evin içindeki seslerden anlaşılıyordu. Kapılar açılıyor, evdekilerin uğultuları mutfaktan yayılan kokulara eşlik ediyordu. Tavayı yemek masasının tam ortasına koydu. Daha arkasını dönmeden bir ses yükseldi:

— Hadi canım! Kadın, bu nasıl bir koku böyle? Harikasın! Of, of, of!

Hümeyra, Yamaç'ın geldiğini görünce hemen bir parça ekmek kopardı, omletten biraz aldı.

— Aç ağzını, aç, aç, aç!
— Üfle, üfle, üfle!

Yamaç, annesinin ağzına tıkıştırdığı lokmayı yemeye çalışırken masaya oturdu.

Hümeyra:

— Kartal, hadi ama, soğutma omleti. Bak, biraz daha oyalanırsan sana kalmayacak.

Kartal, duyduğu bu seslerin ardından hareketlerini hızlandırdı, adeta masaya koşarak geldi.

Kartal:

— Anne, sen gece istihareye mi yatıyorsun? Nereden biliyorsun bizim ne istediğimizi? Sabah bize...yapiyorsun.

Kartal'ın sözlerinin ardından bir anlığına sessizlik çöktü masaya. Yamaç, Kartal, Hümeyra birbirlerine baktı ve sessizliği üçünün aynı anda attığı kahkahalar bozdu.

Yamaç:

— Anne, şey... Bir şey diyeceğim ama sen...

Hümeyra başını kaldırdı.

Hümeyra:

— Buyurun küçük bey, dedi.

Yamaç:

— Anne, ebabil kuşlarının göç yollarını biliyorum. Sınırda bir yerde konaklıyorlar. Onları yakından görmek istiyorum.

Kartal:

— Bitmedi kuş merakın yine mi ya?

Yamaç:

— Sen bir susar mısın ufaklık? Al şu reçelden biraz ye, zihnin açılsın.

Kartal:

— Benim zihnim hep açık. Anne, abim bana sataşmasın.

Hümeyra:

— Şşşt! Allah'ım, başladılar yine.

Yamaç:

— Anne, lütfen! Ebabil kuşları, lütfen!

Hümeyra uzun uzun Yamaç'a baktı.

— Hayır, dedi. Gideceğiniz yer sınıra çok yakın. Oğlum, bıkmadın mı her yıl oraya gidip kuşları kovalamaktan?

Yamaç:

— Anne, ne olur? Bu son. Hem her sene gidiyorum, ne oluyor sanki?

Yamaç ısrar ettikçe Hümeyra, adını bilmediği bir sıkıntının içine çekiliyordu. Yamaç'ın gitmek istediği yer sınıra çok yakın bir yerdi. Üstelik bu aralar sınır bölgesi çok karışıktı. Haberlerde sivil halkın bölgeye yaklaşmaması söyleniyordu.

Hümeyra:

— Tamam, konu kapandı. Hiçbir yere gidilmiyor. Özellikle sınır hattından uzak duruyorsunuz, anlaşıldı mı?

Yamaç bu sözlerin üzerine bir süre sessiz kaldı ama hâlâ aklı ebabil kuşlarında kalmıştı.

Kartal:

— Ne oldu, kuşlarla randevu iptal mi?

Yamaç:

— Eğer yemeğinde değil de benimle ilgilenmeye devam edersen kafanı reçel kasesine sokacağım, kardeşim.

Hümeyra:

— Hadi, bitecek önünüzde duranlar.

Bütün bunlar olurken bir kapı sesi yemek masasına kadar geldi. Kapının sesi duyulur duyulmaz masadaki hareketlilik bir anlığına kesildi. Herkesin hareketleri yavaşladı. Nefes alışları bile alçaldı. Göz ucuyla birbirlerine bakıyor, az sonra olacaklara kendilerini hazırlıyorlardı.

Homurdanmayla karışık bir ses:

— Bir uyutmadınız be, bir huzur vermediniz! Birinin kuş merakı, ötekinin kahkahası... Huzur yok mu be bu evde?

Bu, Rıza'nın sesiydi.

Sesi bir sis bulutu gibi yemek masasına çökmüş, Hümeyra'yı ve çocukları ele geçirmişti.

Yamaç neredeyse hiç kımıldamıyor, donuk ve ifadesiz bir yüzle annesine bakıyordu.

Kartal yemek yemeye devam ediyordu. Az sonra olacakları tahmin edebiliyordu.

Hümeyra yutkundu. Yemek yemeye devam etmek istedi. Çatala uzandı. Elleri titriyordu. Çatalı bıraktı. Ellerini bacaklarının üzerinde birleştirdi

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

29okunma 1beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…