1. İLK GÜN

Hayatımız bir cümle gibidir. Bir nokta da başlar ve bir noktada sona erer, Var olmanın kanunu budur. Bazen kendi sonunu da kendi elleriyle getirir insan. Bile isteye, Yanlış olduğunu göre göre getirir.

Bugün yanlız yaşamaya başladığım ilk gün,babam yıllar önce vefat etmişti ve annem bunca yıl sonra tekrar evlenme kararı aldığı için ve maddi durumlar dışında pek önemsenmediğim için farklı bir şehirde ayrı bir eve çıktım. Tüm eşyalarımı yerleştirmiş, evin tüm işlerini halletmiş şimdi ise koltukta yanlız başıma oturuyorum. Yarın yeni okulumun ilk günü ve nasıl olacağı hakkında hiçbir fikrim yok. Daha fazla kafa yormayarak ayaklandım ve mutfağa doğru ilerledim. Kendime bir kahve yapıp tv izleyecektim. Kahvemi aldım ve odaya geri döndüm. Televizyonda bir bilim kurgu filmi dikkatimi çekti ve tıklayıp yaklaşık 2 saat kadar onu izledim. Film bitince saatin 9'a geldiğini gördüm. Gidip okul için hazırlığımı tamamladım ve artık gerçekten yorulmuştum. Ama bunca emeğe değmişti. Aslında ev zaten eşyalı olduğundan dolayı çokta uğraşmam gerekmemişti. Okul hazırlığımı tamamladığımda odadan çıkıp balkona ilerledim ve küçük koltuğuma oturup gökyüzünü izlemeye başladım. Bulunduğum yer insanlar tarafından sıkça tercih edilmeyen, genelde yağmurlu geçen ormanlık bir yerdi. Bu yüzden evimi burada aldım. Gökyüzündeki yıldızlar daha parlak ve ay en güzel haliyle gözüküyordu. Ay bu gece yarım ay'dı. Sonra önümdeki uçsuz bucaksız ormana baktım ve derinlere daldım. Beni buraya çeken birşey vardı. Çok farklı bir histi bu. Sanki buradan hiç çıkışım olmayacakmış gibi bir his vardı içimde. Havanın soğukluğuna daha fazla dayanamayarak içeri girdim ve balkonun kapısını kapatarak perdeyi çektim. Artık uyumam gerekliydi. Çünkü sabah erkenden kalkıp okula gitmem gerekiyordu. Odama giderek ışığı söndürdüm ve yatağıma geçtim. Yarın olacakları düşünmeye, tahmin etmeye başladım. Umarım güzel bir gün olurdu