Bölüm 2: Babamın Hediyesi

Babam ardımdan kapıyı örttü. Gözlerinde büyük bir heyecan ve birazda korku hissediyordum,söyleyeceği şey beni daha da meraklandırdı dayanamayıp sessizliği böldüm.

"-Dinliyorum babacığım,bana söylemek istediğin şey nedir?"
Babam derin bir nefes alıp verdikten sonra konuya girdi.

"-Şimdi söyleyeceğim şeyler ve sana vereceğim yaş günü hediyen sana garip gelebilir,sadece bana güvenmeni ve bu durumu garipsememeni istiyorum Aşiyan."

"-Dedenden 18 yaşımda bana,benden de bütün çocuklarıma miras kalacak bir hediye vereceğim sana,deden bu hediyeyi bana verirken kendisine de babasının hediye ettiğini ve çocukları olduğu müddetçe onlara da 18'e bastıklarında vermelerini söylemiş. Deden başta inamamış epey de korkmuş fakat bu zamanı istediği âna ayarlayabilen saati ilk kullandığında gerçekliğine ikna olmuş.
Sonrasında benim dışımda çocukları olmamış ki bu güç çok fazla yayılmasın yalnızca bende kalsın,benden de çocuklarıma..."

Saati cebinden bir elmas gibi çıkarıp avucuma koydu.
"-Anlamıyorum baba,merak ettiğim şey benimde bu yüzden mi kardeşim olmadı?"

"-Annen çok istedi kızım bense korktum,seni bana emanet ederken bile son sözü keşke bir kardeşi olsaydı oldu. Üzgünüm."

"-Şimdi bana kızıyorsun belkide ama senden istediğim önce elindeki kıymetli hazineyi denemen,beni zamanla anlayacağına inanıyorum."
"-Git kızım,dönmek istediğin zamana dön,değiştir içinde ukde olanları"

Alnıma bir öpücük kondurup odamdan çıktı.

Elimde bir saat kafamda onlarca soruyla kalakalmıştım odamda.
Nefes almak için balkona çıktım,anlam veremiyordum bu olanlara.
Derken onunla göz göze geldim,Uğur.

İçimden bir ses bana geriye dönüp Uğur'a daha nazik bir hoş geldin demeyi istedi ve evet elimdeki saati büyük bir inançla kullanmaya başladım.

"9 Ağustos Cuma 13.25"
Bir anda 1 saat geriye döndük,evet tekrar göz gözeydik Uğurla.

"-Hoş geldin Uğur,seni gördüğüme çok sevindim."

"-Merhaba Aysıla,çok hoş görünüyorsun,bende seni gördüğüme sevindim." dedi Uğur samimi bir gülümsemeyle.

Babam'ın seslendiği duydum ve Uğur'a bahçeyi gösterip babamın yanına döndüm.

Olmuştu,gerçekten o âna geri dönmüş ve Uğur'a karşı mahcup olmamıştım.
Bende misafirlerin yanına bahçeye çıktım.

Babam bahçede kusursuz bir masa kurdurmuş,sevdiğim bütün yiyecekleri özenle seçmiş,masayı bahçemizdeki lalelerle süslemişti.
Herkes halinden memnun,arkada çalan Beethoven'a kulak kabartıyor,kimisi dans ediyor kimisi kendine açık büfeden yemekler seçiyor kimisi ise etrafta olup bitenleri izliyordu.

Gözüm onu arıyordu her yerde,gitmesinden korkmuştum.
Derken arkadan bir el belimi sardı.

"-Öyleyse doğum günü kızıyla ilk dansı etmek benim için şereftir."

Babamla göz göze geldikten sonra onaylarcasına başını salladı.(Babam Uğur'u çok sever mütevazı bulur,ailesi ve itibarlarının da etkisiyle onunla bir hayat kurmamı onaylayacağını hissettirirdi zaman zaman.)

"-Tabii,mutluluk duyarım."

Bizim dansımız sürerken biraz babam ve Mir'de bahsetmek istiyorum.
Kendisi başarılı bir psikolog ve çevresi tarafından sevilip takdir gören bir iş adamı.

Otoriter bir yapısı var fakat özellikle annemden sonra bana çok düşkün.
Annem'i 3 sene önce ben 15 yaşımdayken trafik kazası sonucu kaybettik.
Babam ben ve kuzenim Mir beraber yaşamaya başladık.

Mir'de amcamı küçük yaşta kaybetmiş annesi onu daha 4 yaşındayken terk edince bizde yaşamaya başlamış,annem onu çok sevmiş ve oğlu gibi sahip çıkmıştı.

Mir ile aramızda 5 yaş var.
O bizimkilerle yaşamaya başladıktan 1 sene sonra annem bana hamile kalmış.
Bana abilik yapmış,koruyup kollamış çocukluktan bu yana.
Mir psikoloji mezunu,aslında sayısal zekası yüksekmiş fakat babam onu varisi sayıp ileride işlerini emanet edebilmesi için hayali olan Makine Mühendisliği'ni okumasını istememiş onu Psikolojiye yönlendirmiş.
Mir bundan yakınmadı hiç ama ben çoğu zaman onun adına çok üzülüyordum.

Birden şarkı kesildi ve Uğur kibar bir hareketle elimden tutup beni oturttu ve yanıma oturdu.

Babam herkesi masaya toplamış konuşma yapmak üzere ayağa kalkmıştı.