Bölüm 1: Yaş Günü

Bazı günler vardır,her şey normaldir fakat sen değişmişsindir.

O sabah yine her sabah olduğu gibi uyandım,önce rutin işlerimi hallettikten sonra doğum günü hazırlıklarımı yapan babam ve kuzenim Mir'e bir göz attıktan sonra odama geçip hazırlanmaya başladım.
Evimin balkonundan çocukluğumun geçtiği bahçemize bakıp düşünmeye başladım biraz,ne ara bu kadar büyüdüm dedim kendi kendime,bir iki dakika uzanıp yatakta konuşmaya başladım kendimle.

Sahi ne çabuk gelmişti 18.yaş günüm.Ben hâla küçüklük resimlerime bakıp duygulanıyor,sanki o zamanlara dönüp büyütemediğim buruk çocuğun elinden tutup ona bir başka hayatında mümkün olduğunu göstermek istiyordum,yapamadığımdan kendimi aciz sayıyor,küçüklüğümden af diliyordum her defasında.
Ben böyle kendi içimdeki küçük halimle konuşurken kapı tıklatıldı,babam misafirlerimizin gelmeye başladığını ve onlara hoşgeldin demek için odadan çıkmamı söyledi.
Son kalan hazırlıklarımı yapıp üst kattaki odamdan aşağı inip gelenleri karşıladım.

Birkaç dakika sonra onunla göz göze geldik,geleceğini biliyordum ama sanki kalbim bunu kabullenmemiş ve ben kafamda kurmuşum da onun gelme ihtimali olmadığına inanmışım gibi duraksadım birkaç saniye.

Etraftakilerin bize bakışlarından ve çocukluğumuza verip bizi aşağılarcasına(ya da ben heyecanımla böyle yorumladım) bıyık altından gülmelerine daha fazla maruz kalmamak için ona doğru yürüdüm.

Aslına bakarsanız ona doğru gidişim 9-10 adım sürmeliydi ama ben sanki kilometrelerce yürürcesine ağırdan aldım.
Nihayet dip dibeydik artık.

-"Hoş geldin Uğur seni beklemiyorduk aslında" dedim bir pot kırdığımı kaşlarını çatmasından anlayarak.
-"Teşekkürler,hoş buldum Aysıla,sakıncası varsa gideyim" diye karşılık verdi şakayla karışık zoraki bir gülümsemeyle.

Babamın bir iki defa seslendiğini duydu aslında kulaklarım ama sanki beynime iletilmemişçesine tepkisiz kaldım bir iki saniye büyük utanç duyarak.
Zamanı geriye alsam ve Uğur'un gözlerinde o tatsız ifadeyi görmeseydim keşke dedi kalbim ve kızdım kendime sonra.

Babamın üçüncü seslenişini de cevapsız bırakmamam gerektiğini beynimdeki sinyallerde onaylamıştı artık ve Uğur arkasını dönüp kalabalığa karışırken bende hemen babama doğru yöneldim.
"Afedersiniz,efendim babacığım?"
"Bir iki dakika konuşalım güzel kızım sana bugün söylemek istediğim bir şey var" dedi babam ve misafirlerden müsâde isteyip odama doğru çıktık.