DİLDEM kitap kapağı

2. bölüm / 2

Yirmi yedi dakika

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Yirmi yedi dakika

Yirmi yedi dakikadır,bir çift yeşil göze odaklanmıştı Efsa.O gözler annesinin cansız bedenine aitti.

Her baktığında huzur bulduğu,kendisine sevgiyle bakan o gözler şimdi bomboştu.Annesinin elinden ilk aşkını, ellerin ve canını almışlardı.Efsa,annesinin kendi savunacak ellere sahip olamadığından çok ağlamıştı.

Oysa annesi güçlü bir kadındı. En azından Efsa için öyleydi. Korktuğunda arkasına saklandığı, canı yandığında koşup yanına gittiği, dünyadaki herkesten daha fazla güvendiği kadındı.

Peki, şimdi kim koruyacaktı onu?

"Yalnız kaldım anne." Sesinde ki acı, çaresiz olduğunu gösteriyordu.

"Anne kalk dayım gelecek."diye fısıldadı.

Dayısı annesinin katili olmuştu,dayısının kötü ve acımasız olduğunu biliyordu.Az öncede kendi kız kardeşini canice katletmişti,

Hemde Efsa'nın gözleri önünde.

"Anne, ben korkuyorum..."

Küçük ellerini annesinin elinin üzerine koydu. Onu uyandırmak istercesine hafifçe sıktı.

"Anne karnın küçülmüş."dedi.

Bakışlarını annesinin karnına indirdi. Birkaç saat önce orada büyüyen kardeşinden bahsetmişlerdi. Annesi ona, yakında abla olacağını söylemişti.

Efsa, kardeşinin de annesiyle birlikte uyuduğunu düşündü.

"Çok uyukucusunuz,"

"Bakın ben uyumuyorum."dedi.

Elini annesinin karnının üzerine koydu.

"Git gide küçülüyorsun,cüce mi olucaksı"diye sordu masumca,lakin bilmiyordu ki kardeşinin ve annesinin öldüğünü.

"Oyun oynayacaktık daha,çok ta mızıkçımışsın."

Kendi söylediğine küçük bir gülümsemeyle karşılık verdi. Annesinin de güleceğini düşündü.

Ama annesi gülmedi.

"Güler misin anne?"

"Lütfen gül."

Anne, bak ben de gülerim."
Dudaklarını iki yana çekerek kocaman bir gülümseme yaptı. Gözlerinden yaşlar süzülürken bile annesini güldürmeye çalışıyordu.

"Bak, çok komik oldum. Hadi sen de gül artık."
Küçük elleri annesinin elini kavradı.

"Ne olur anne..."

O gece Efsa, annesinin bir daha asla gülümsemeyeceğini bilmiyordu.

_________

Vurulduğum geceden bir hafta geçmişti,yaram iyileşmiş tekrardan işimin başına geçmiştim.Kahvemi yudumlarken aklım bir yandan vurulduğum gece bana yardım eden o adamdaydı.

Onu bulmak için baya uğraşmıştık fakat çevrede kamera bile olmadığından ona ait iz bulamamıştık.Ondan geriye sadece yeşil gözlerini arıyordum.

Onca düşmanım varken hiç tanımadığım bir adamın hayatımı kurtarması normal miydi?

Daha fazla kendimi düşüncelerim ile boğmak istemediğimden telefonumu elime aldım ve sosyal medyada gezinmeye başladım.

Mesaj kutuma girdiğimde vurulduğumu öğrenen bir çok kişinin geçmiş olsun mesajını gördüm.Çok kişi mesaj attığında sadece yakınlarıma cevap verebilmiştim.

Telefonun ekranını kapattım ve masanın üzerine koyduğumda kapının açılma sesini duydum.Kafamı çevirdiğimde içeriye giren Koralp'i gördüm ve gülümsedim.

Koralp masanın yanındaki sandalyelerden birine oturduğunda "hayırdır?"diye sordum.

"Hayır,hayır."dediğinde kaşlarımı çattım.

"Dökül bakalım."

Koralp ceketini çıkardı sandalyenin kenarına astı."Beyazıtlar sevkiyatının bizim üstlenmemizi istedi."dedi.

Garipsedim,her yıl bir kere sevkiyat yapan Beyazıt, sevkiyatının bizim üstlenmemizi neden istemişti?

"Bizim derken,hangimiz?"

"Biz işte"dediğinde gözlerimi devirdim.Bu adam beni yoruyordu.

"Akkorlar mı? Atılganlar mı?"diye sordum.

Koralp dudaklarını ince bir çizgi haline getirdi ve gözlerimin içine baktı.

"Efsa senin soyadın Akkor,hem hangimiz olduğu fark eder mi?"

Koralp her zaman ki formundaydı.Ben onunla soyadı için değil kendisi için evlenmiştim.Ve ona evlenmeden önce de soy adımdan vazgeçmeyeceğimi söylemiştim.Fakat bu konuda ısrarcıydı.

"Neyse devam et."

"Yarın gece tırlarını sınırda bırakacak gerisi bizde."

"Bunun altında bir şey olabilir."

"Zaten bunun için sevkiyatı üstlenmeyi kabul ettim."dedi ve gömleğinin kollarını kıvırdı.Tüm dikkatimi ona vermiştim.

"Bu sevkiyatta Beyazıtların gerçek yüzünü göreceğiz.Her ihtimale de hazırız."

Mantıklıydı,Bildiğim kadarıyla Beyazıtlar bir anda Akkorların hayatına girmiş işbirliği yapmak istemişti.Senede bir kez yaptığı bu sevkiyatın beraberinde getireceklerini merak ediyordum.

"Ekibe bende dahilim."dediğimde Koralp'in yüzündeki ifade anında değişti.

"Hayır."

"Ne demek hayır?"

"Duydun."

Arkasına yaslandı. Gömleğinin kıvrılmış kollarını biraz daha yukarı çekti. Beni tanıyordu. Bu konuşmanın kolay bitmeyeceğini ikimiz de biliyorduk.

Sandalyemde geriye yaslanıp kollarımı göğsümün üzerinde birleştirdim.
"Ne güzel. Önce sevkiyatı anlatıyorsun, sonra da benim katılmayacağımı söylüyorsun. Fikrimi sormak için mi geldin, yoksa emir vermek için mi?"Koralp başını hafifçe yana eğdi. Gözlerindeki yorgunluğu fark etmemek mümkün değildi."Efsa, o gece seni kanlar içinde gördüğümde aklımdan neler geçtiğini bilmiyorsun.

Bir an sustum.

Haklıydı, böyle bir durumda bende ona böyle davranırdım.Daha fazla üstelemeden konuyu kapattım.Sevdiğim insanın yeniden aynı tehlikeye atılmasını istemezdim. Üstelik Koralp'in o gece neler yaşadığını tahmin edebiliyordum.
Derin bir nefes alıp kollarımı çözdüm. Bakışlarımı masanın üzerindeki fincana indirdim.

"Peki." dedim.

Koralp kaşlarını hafifçe kaldırdı. Sanırım bu kadar kolay pes etmemi beklemiyordu.
"Peki mi?"

"Evet, Koralp. Konuyu kapattım."

Yüzündeki gerginlik biraz olsun dağıldı. Elini uzatıp parmaklarımı avucunun içine aldı."Bana kızdın mı?"

"Hayır sadece düşündüm."dedim.

Başparmağıyla elimin üzerini okşadı. Birkaç saniye sessiz kaldık. Sonra fincanımı yeniden elime alıp kahvemden bir yudum içtim.

Koralp sandalyesinden kalkıp masanın etrafından dolaştı. Yanıma geldiğinde saçlarımın arasından elini geçirip alnıma küçük bir öpücük bıraktı.

"Bir şey olursa Hulusi'nin yanındayım." Dedi ve göz kırpıp odadan çıktı.Koralp'in arkasından kapıya baktım. Birkaç saniye sonra yerimden kalkıp odadan çıkmak üzere kapıya yöneldim. Tam kapı koluna uzanmıştım ki telefonumdan gelen bildirim sesiyle duraksadım.
Başımı çevirip masanın üzerindeki telefonuma baktım. Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen mesaj bildirimi vardı.

Kaşlarımı çatarak telefonumu elime aldım. Numara kayıtlı değildi. Son zamanlarda tanımadığım numaralardan gelen aramalar yüzünden zaten yeterince sinirlenmiştim.

Mesajı açtığımda okuduğum ile şaşırdım.

Yaran nasıl?

Bu kimdi şimdi?

Kayıtlı değilsiniz, kimsiniz?

Mesajın iletilmesini beklerken karşıdaki kişi mesajı anında gördü.Bir kaç saniye sonra yazmaya başladığında mesajını bekledim.

Soruma cevap ver

Soruma
Cevap
Ver

Bu uslüpsüz bana emir mi vermişti?

Hemen klavyeye tıkladım.Parmaklarım her harfe hızlıca basıyordu.Öfkeme engel olmaya çalışıyordum.

Hangi akıla hizmet bana emir veriyorsun.

Mesajı gönderdikten sonra telefonu elimde tutup ekrana baktım. Cevap vermesini bekliyordum. Açıkçası karşımdaki kişinin kim olduğunu öğrenmeden bu konuşmayı bitirmeye niyetim yoktu.

Yarın ki sevkiyata katıl.

Mesajı okuduğumda kaşlarım biraz daha çatıldı. Önceki mesajındaki kabalığı yetmezmiş gibi şimdi de bana ne yapacağımı söylüyordu.
Telefonu biraz daha sıkı kavradım.

Sen kimsin de bana ne yapacağımı söylüyorsun?

Mesajımın iletilmesiyle birlikte karşı taraf yeniden yazmaya başladı. Ekranda beliren üç noktaya birkaç saniye baktım.

Geçmişini merak ediyorsan orada ol.

Geçmişim,hiçbir saniyesine kadar hatırlamadığım geçmişim.Geçmişimi çok merak ediyordum.Bu kişi bana geçmişimim hakkımda ne söyleyebilirdi ki?

Ekranı kapattım ve telefonu masanın üzerine bıraktım.Düşündüm hatta o kadar çok düşündüm ki sekizinci kahvemi yudumluyordum.

Bildiğim tek şey yarın ki gece o sevkiyatta olacağımdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…