Bölümler 2Şu an: DİLDEM-1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gecenin ilerleyen saatlerinde bir masada oturmuş ve masadaki dönen koyu sohbeti dinliyordum.Odağımı sesin sahibi olan tam karşımda ki yaşlı adama verdim."Buradaki herkesin bir sözünün değeri var."dedi ve bakışlarını yanındaki kadına dikti.Kadın önüne gelen saçlarını geriye doğru savurdu ve adama küçümseyici bakışlarını sergiledi."Burada ki kimsenin sözünün önemi yok, kimse kimseye danışmaz."dedi ve kadehinde bir yudum aldı.
"Çok doğru konuştunuz Seda hanım, sözlerin bir değeri olsaydı anlaşmazlıklar olmaz ve bu kadar insan ölmezdi."ses bu kez solumda duran kadın yani Jale'den gelmişti.Sesi oldukça sakindi.Fakat altında yatan yılanı tahmin edebiliyordum.
"Bu gece çok sessiz kaldınız Efsa hanım."dedi yaşlı adam,sessizlğimi koruyarak ellerimi masanın üzerinde birleştirdim.Bu gece hedefleri bendim,beni alt üst etmek için ellerinden geleni yapıyorlardı.Lakin o ellerini de kıracaktım.
Bakışlarımı yaşlı adamın üzerinde gezdirdim. Yüzündeki belli belirsiz gülümseme, aslında neyi amaçladığını fazlasıyla belli ediyordu.
"Siz gerizekalıların amacını bilmiyormuyum zannediyorsun?"diye sesimi yükselttim.
Masadaki birkaç kişi huzursuzca kıpırdandı. Jale'nin dudaklarının kenarında beliren küçük gülümsemesinin yok olduğunu fark ettim.Seda ise kadehini masaya bırakıp kaşlarını çattı.
"Anlayamadım?"dediğinde elim eteğimin beline gitti ve arasında ki silahı alıp çevik bir hareketle Seda'ya doğrulttum."Anladığın dilden konuşalım o zaman!"diye bağırdım.
Seda'nın yüzündeki şaşkınlık kısa sürede öfkeye dönüştü. Masadaki herkes bir anda susmuş, gözlerini üzerimize dikmişti. Yaşlı adam sandalyesinde doğrulurken Jale'nin de bana doğru hafifçe eğildiğini fark ettim.
Daha fazla bu saçmalığa devam etmek istemiyordum.Tetiği çektim ve Seda'yı alnından vurdum.Silah sesi ile herkes çığlıklar atarak kaçmaya başladığında namlunun ucundan çıkan dumanı izledim.Duman havaya karıştığında derin bir nefes aldım.Kafamı kaldırdığında masada hatta mekanda kimsenin kalmadığını gördüm.
Pardon yerde yatan Seda'yı unutmuştum.
Elimdeki silahı Seda'nın bedenin yanına attım ve kapıya doğru yürümeye başladım.Öldürdüğüm kadın bizim adamımız olarak çalışıyordu fakat uzun zamandır düşmanımızla iş birliğindeymiş.Ee bizdede ihanetin affı olmazdı,o yüzden bende onu öldürmüştüm.Ne bir vicdan azabı ne de bir pişmanlık hissetmiyordum,aksine gururlanmıştım.
Mekandan çıktığımda gözlerim arabayı bulmuştu,adımlarımı hızlandırdım ve arabaya binip,motoru çalıştırdım.Tam ilerleyeceğim sırada torpidodan ses geldi.Topidonun kapağını açtığımda telefonumun çaldığını gördüm,hızlıca elime aldım ve ekrandaki isime baktım.
"Dinliyorum."dedim.
"Attığım konuma gel yaptıklarının hesabını vereceksin!"dediğinde gözlerimi yumdum.Derin bir nefes aldım ve aramayı sonlandırdım.
Arayan babam yerine koyduğum Hulusi abiydi.Hulusi abi büyüğümüz hepimizin fikirlerini danıştığı yer altının en güçlü adamıydı.Beni kendi kızı olarak görüyor,her zaman destek oluyordu.Lakin onu her zaman yanıltıyordum,bu gece yaptığım gibi kendi bildiğimi okuyordum.Bu da Hulusi'nin canını sıkıyordu.
Oflayarak, direksiyonu kavradım ve ilerlemeye başladım.
Bir kaç dakikadır sessizliğimi koruyarak ilerliyordum.Fakat birilerinin oyun oynamak istediğini anladım.Yola çıktığımdan beri bir aracın beni takip ettiğini ve sıkıştırdığını fark ettim.
Oyun oynamayı çok severdim fakat can almayı daha çok.
Aniden direksiyonu sola kırarak sokağın daralan kısmına girdim. Arkamdaki araç da hiç tereddüt etmeden peşimden geldi. Dudaklarımın kenarında alaycı bir gülümseme belirdi.
"Piç herif!"diye mırıldandım.
Bir süre daha ilerledikten sonra aracı yolun kenarına çektim. Motoru kapatıp dikiz aynasından arkama baktım. Takip eden araç da birkaç metre gerimde durdu.
Arabadan indiğimde soğuk hava yüzüme vurdu.Gerimde duran arabaya doğru ilerlerken arkamdaki hareketliliği hissettim.Elim belime attığımda silahının plaödığını fark ettim.Arkama döndüğümde bir kaç adamın üzerime doğru koşarak geldiğini gördüm.Kendimi güvene almak için arabamın arkasına geçtim.
Tam ne yapacağımı düşünürken sağ tarafımdan bir el uzandı. Elindeki silahı bana doğru uzatıyordu.
Bir anlığına başımı çevirip yanımdaki adama baktım. Daha önce görmediğim biriydi. Kim olduğunu, nereden çıktığını bilmiyordum.
Neden bana bir silah uzatıyordu?
Daha fazla sorgulamadan uzattığı silahı aldım ve adamlara odaklandım.Yanımdaki yabancı yanımıza yaklaşan adamı omzundan vurduğunda ağacın arkasına gizlenmiş diğer adamı da bacağından vurmayı başarmıştım.
"Sol turuncu bina!"dediğinde soluma döndğm ve turuncu binanın arasındaki adamın bizi hedef aldığını fark ettim.Tam silahı doğrultuğum sırada yanımdaki yabancı kolumdan tutarak beni arabanın arkasına çekti.
Sinirle kolumu çektim ve tekrar binanın arasındaki adama baktım ve onu kolundan vurdum.Başımı çevirdiğim sırada bedenimde hissettiğim ani acıyla nefesim kesildi. Birkaç saniye ne olduğunu anlayamadım.
Refleksle yaralanan bölgeme dokunduğumda acıyla inledim.
"Hassiktir!"
Yanımdaki adamın yüzündeki ifade bir anda değişti.Dizlerimin bağı çözülürken beni düşmeden yakaladı. Gözlerimi yüzüne çevirdim.Yeşil gözlerini yakından gördüğümde zorlukla tebessüm ettim.
"Hiç opera yaptın mı?"diye sorduğumda kaşlarını kaldırdı.Bu adamı ilk görüşüm olmamlıydı.Tanıdık bir siması vardı.Sanki bir davette opero yapan bir adama benziyordu.
Adam, söylediklerimi anlamlandırmaya çalışır gibi birkaç saniye yüzüme baktı.
"Ne?"
"Opera..."diye tekrarladım."Sizi bir yerden tanıyor gibiyim."
Yüzünde belli belirsiz bir ifade belirdi. Ancak bu ifadenin ne anlama geldiğini çözemedim.
Başımı hafifçe yaralı bölgeme eğidiğimde akan kanları gördüğüm öğürmeme engel olamadım.Çıkardığım ses ile yabancı adamın bakışlarını üzerimde hissettim.
Yerimde huzursuzlukla kıpırdandım.
"Çok yakınsın,evliyim ben."
Yabancı adam başını hafifçe eğerek kendi kendine bir şeyler söylendi. Sesini duyabiliyordum ama kelimelerini seçemiyordum.
"Kimsin sen?"
Bakışlarını yeniden bana çevirdi. Yeşil gözleriyle göz göze geldiğimde tuhaf bir hisse kapıldım. Bu yüzü daha önce görmüş olmalıydım. Ama nerede? Bir davette mi, kalabalık bir toplantıda mı, yoksa hatırlayamadığım başka bir yerde mi?
Zihnimi biraz daha zorladım fakat aradığım cevaba ulaşamadım.
"Beni tanıyor musun?" diye ekledim.
Yüzündeki ifade değişti. Dudakları aralandı ama bir türlü cevap vermedi. Bu sessizlik hoşuma gitmemişti. İnsanların karşısında susup kalmasına alışkın değildim. Hele ki bana yardım ettiğini iddia eden birinin.
"Bak, eğer beni kaçırmaya çalışanlarla aynı taraftaysan..."
Cümlemi tamamlayamadan bedenimdeki acı yeniden kendini hissettirdi. İstemeden yüzümü buruşturdum. Yabancı adamın kolu belimde biraz daha sıkılaştı.
"Konuşma. Kendini yorma."
Sözlerini duymazdan gelerek gözlerimin onun gözlerine diktim.Gözleri sıradan bir yeşil göz değildi.Altında sanki başka bir dünya vardı.Gözlerimi kısarak göz bebeğini incelemeye başladım.Bu adamı bir yerden tanıyordum,emindim.Zihnimi zorlamaya çalıştığımda başıma keskin bir ağrı girdi.
Gözlerimin önünde kesik kesik görüntüler belirmeye başladı.Müzik sesleri,loş ışıklar ve alkışlar.
Bir başka görüntü kalabalığın arasında bir çift gözün beni izlediğini fark ettim.Gözleri yeşildi,altında snaki başka bir dünya vardı.
Görüntüler birbirine karışırken nefesim düzensizleşti. Hatırlamaya çalıştığım her şey sanki zihnimin derinliklerinden çekilip çıkarılıyor, fakat tam yakalayacakken elimden kayıp gidiyordu.
"Ah..."diye inledim.
Başımı iki elimin arasına almak istedim ama bunu yapacak gücü kendimde bulamadım. Gözlerimi sımsıkı kapattım. Başımın içindeki ağrı giderek şiddetlenirken gördüğüm görüntüler de kaybolmaya başladı.
"Koralp"dudaklarımın arasından sadece bu isim dökülmüştü.
Göz kapaklarım ağırlaşmış, bedenim sanki bütün gücünü kaybetmişti.Aklımdan geçen son düşünce, babamın kollarında uyumaktı.
Ardından gözlerim tamamen kapandı. Bedenim yabancının kollarında hareketsiz kalırken bilincim yavaşça karanlığa gömüldü.
Bölüm etkileşimi
