Pazartesi

Pazartesi günü Elisa için sıradan başlamıştı ama bazı sıradan günler, insanın hayatını fark etmeden ikiye böler. Sabah aynıydı, duvarlar aynıydı, insanların yüzleri aynıydı ama içindeki his farklıydı; açıklayamadığı, adını koyamadığı bir huzursuzluk, sanki bulunduğu yer ona ait değilmiş gibi. Blackthrone malikanesi sadece büyük bir ev değildi, içinde yaşayanların bile fark etmediği bir ağırlık taşıyordu. İnsan bazen bir ortama girdiğinde oranın geçmişini hisseder, Elisa da bunu hissediyordu ama bu bir geçmiş değil, devam eden bir şeydi.
Gün ilerledikçe bu his büyüdü. Diğer hizmetçilerle göz göze geldiğinde bir tuhaflık fark etti; bakışları boştu ama bu boşluk yorgunluk gibi değildi, daha derin, daha kalıcı bir şeydi. Sanki bir şey onlardan alınmıştı ya da onlar bir şeyi çoktan bırakmıştı. Elisa o an şunu düşündü: İnsan ne zaman kendini kaybeder? Bir anda mı yoksa fark etmeden yavaş yavaş mı? Ve eğer insan kendini kaybederse, geriye kalan şey hâlâ insan sayılır mı?
Akşam olduğunda malikâne daha da sessizleşti. Ama bu sessizlik huzur veren bir sessizlik değildi; aksine insanın düşüncelerini büyüten, içindeki sesi daha yüksek duyuran bir boşluktu. Ve tam o anda Elisa ilk sesi duydu. Çok hafifti, neredeyse yok gibiydi ama yeterince dikkat edince inkâr edilemeyecek kadar gerçekti. Ses bodrumdan geliyordu. İnsan korktuğu şeylerden uzak durmak ister ama bazı korkular insanı kendine çeker, sanki cevap oradaymış gibi. Elisa da o sese karşı koyamadı.
Merdivenlerden aşağı indikçe bir şey değişti. Bu fiziksel bir değişim değildi, daha çok algının kayması gibiydi. Aynı yerdi ama aynı hissettirmiyordu. Sanki ev, onu izliyordu. Sanki attığı her adım, daha önce atılmış gibi yankılanıyordu. Bodruma indiğinde ses tekrar geldi, bu sefer daha netti. Bir fısıltı değildi ama bir kelime de değildi; daha çok hatırlanmak isteyen bir şey gibiydi.
Elisa duvara yaklaştığında bir şey fark etti: Bu ses dışarıdan gelmiyordu. Duvarın içinden geliyordu. O an insanın gerçeklikle kurduğu bağ çok ince bir çizgiye dönüşür. Ya gördüğünü reddedersin ya da kabul edip değişirsin. Elisa geri dönmedi. Çünkü bazı sorular, cevabı ne kadar korkutucu olursa olsun insanı ileri iter.
Duvarın kenarında küçük bir kapı buldu. Neredeyse görünmeyen, saklanmış gibi ama aynı zamanda bulunmak ister gibi. Kapıyı açtığında içeride bir ev vardı. Ama bu ev gerçek bir ev gibi değildi. Daha küçük, daha dar, daha sıkışıktı. Sanki birinin zihninde kalmış, tam hatırlanamayan bir yer gibiydi. Koridorlar uzadıkça uzuyor, odalar birbirine benziyor ama hiçbir zaman tam olarak aynı olmuyordu. Bu yer, fiziksel bir mekan değil, bir düşüncenin şekil almış haliydi.
Elisa yürüdükçe içinde bir rahatsızlık büyüdü. Bu korku değildi, daha farklı bir şeydi; sanki kendi zihni ona yabancılaşmıştı. Ve sonra ilk iblisle karşılaştı. Ama bu bir canavar gibi değildi. Net bir şekli yoktu. Sürekli değişiyor, sabit kalmıyordu. Ona baktıkça tanıdık geliyordu ama neye benzediğini söyleyemiyordu. Belki de insan en çok, tanımlayamadığı şeylerden korkar.
İblis saldırmadı. Konuşmadı da. Ama varlığı yeterliydi. Elisa o an şunu hissetti: Bu şey onu korkutmak için değil, ona bir şey göstermek için oradaydı. İnsan bazen kendi içinde sakladığı şeylerle yüzleşmek zorunda kalır ve o yüzleşme, dışarıdan gelen bir tehditten daha ağırdır. Elisa savaştı ama bu bir güç savaşı değildi. Ne kadar karşı koyarsa koysun, iblis yok olmuyordu. Sadece şekil değiştiriyordu. O an şunu anladı: Bazı şeyler yenilmez. Sadece kabul edilir.
İblis geri çekildiğinde Elisa yalnız kalmadı. Çünkü artık yalnız değildi. O yer, onu içine almıştı. Ve daha da önemlisi, o da o yerin bir parçası olmuştu. Bodrumdan çıktığında her şey aynı görünüyordu ama hiçbir şey aynı değildi. İnsan bazen bir gün içinde değişmez ama bir an içinde değişir. Elisa için o an buydu.
Ve o gece, ilk kez şunu düşündü: Eğer gerçeklik bu kadar kolay kırılabiliyorsa, o zaman insanın inandığı şeyler ne kadar gerçekti? Din, ahlak, doğru, yanlış… bunlar gerçekten var mıydı yoksa sadece insanın kendini sakinleştirmek için yarattığı şeyler miydi? Ve eğer öyleyse, insan gerçekten neye tutunuyordu?
Pazartesi günü bittiğinde Elisa bir şey kaybetmemişti. Ama bir şey bulmuştu. Ve bazen bulduğun şey, kaybettiklerinden çok daha tehlikelidir. Çünkü insan gerçeği gördüğünde artık geri dönemez. Sadece ilerler. Ve Elisa da ilerleyecekti.