Dersimiz Aşk kitap kapağı

5. bölüm / 5

5.BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 5.BÖLÜM

Ertesi sabah okulun koridorları her zamankinden daha sessizdi. Dün yaşanan olay, bütün okulun diline düşmüştü. Kimi Arda'nın kavgasını anlatıyor, kimi sahnedeki dumanın nereden çıktığını tartışıyordu. Herkesin farklı bir teorisi vardı ama kimse gerçeği tam olarak bilmiyordu.
Efsun, okulun kapısından içeri girdiğinde ilk olarak merdivenlerin yanında bekleyen Savaş'ı gördü.
— Günaydın.
— Günaydın. Diğerleri gelmedi mi?
— Hayır, ben de yeni geldim.
Efsun çantasının askısını omzunda düzeltti.
— Dün gece düşündüm de bence hepimiz sakin olmalıyız. Müdür yardımcısı ne sorarsa dürüstçe cevap veririz. Sonra da—
— Efsun.
— Efendim?
— Daha kimse bir şey sormadı. Şimdiden savunma hazırlamayı bırak.
Efsun dudaklarını büzdü.
— Ben sadece hazırlıklı olmayı seviyorum.
Savaş hafifçe güldü.
— Biliyorum. Zaten seni tanıdığımızdan beri en büyük sorunumuz bu.
Tam o sırada Ela koridorun diğer ucundan göründü. Yanlarına geldiğinde yüzünde alışılmış gülümsemesi yoktu.
— Günaydın.
— Günaydın, dedi Efsun. İyi misin?
Ela başını salladı.
— İyiyim.
Savaş doğrudan konuya girdi.
— Dün kontrol odasında ne işin vardı?
Ela'nın yüzü gerildi.
— Sana bunu kim söyledi?
— Müdür yardımcısı. İçeride seni gördüğünü söyledi.
Efsun şaşkınlıkla Ela'ya döndü.
— Kontrol odasında mıydın?
Ela gözlerini kaçırdı.
— Evet.
— Neden?
— Sadece ışıklara bakacaktım.
Savaş kaşlarını çattı.
— Ela, orası oyuncak odası değil.
— Biliyorum!
Ela'nın sesi koridorda yankılandı. Birkaç öğrenci dönüp onlara baktı.
Ela derin bir nefes aldı.
— Biliyorum, tamam mı? Hata yaptım. Daha fazla konuşmak istemiyorum.
Efsun onun koluna hafifçe dokundu.
— Tamam. Sonra konuşuruz.
Ela başını salladı.
O sırada merdivenlerden Arda ve Ege birlikte indi. Arda'nın yüzünde uykusuz bir ifade vardı. Ege ise her zamanki gibi elleri cebinde, sessizce yürüyordu.
— Toplandık mı? dedi Arda.
Savaş saatine baktı.
— Eksik yok.
— O zaman şu müdür yardımcısının yanına gidelim de bitsin.
Efsun başını salladı.
— Önce hepimiz aynı şeyi anlatalım. Kimse kimsenin yerine konuşmasın, olur mu?
Arda omuz silkti.
— Ben zaten kendi adıma konuşurum.
Ege, Efsun'a baktı.
— Herkesin kendi adına konuşması en doğrusu.
Efsun bu cümleyi duyunca kısa bir an duraksadı.
Nedense Ege'nin sesi, söylediği şeyden daha soğuk gelmişti.
✦ ───────── ✦
Müdür yardımcısının odasında beş sandalye yan yana dizilmişti. Masanın arkasında müdür yardımcısı, yanında da münazaranın sorumlu öğretmeni oturuyordu.
— Öncelikle, dün yaşanan olayın hepiniz için ciddi sonuçları olabileceğini bilmenizi istiyorum, dedi müdür yardımcısı.
Arda sandalyesinde geriye yaslandı.
— Hocam, kavga ettim. Bunun farkındayım. Ama diğer olayla benim ilgim yok.
— Sözünü kesmeden dinleyeceğiz Arda.
Arda sustu.
Öğretmen önündeki dosyayı açtı.
— Kavga sırasında salonda bulunan herkesin ifadesini aldık. Ayrıca kontrol odasına izinsiz giren öğrencinin Ela olduğu da tespit edildi.
Ela başını eğdi.
— Özür dilerim hocam.
— Özür dilemen güzel ama yaptığın şeyin sonuçlarını da anlamalısın. O sırada salonda yaşanan teknik aksaklıkla ilgili inceleme devam ediyor. Şimdilik kesin bir şey söyleyemeyiz.
Ege kollarını göğsünde birleştirmişti. Efsun onun yüzüne baktı ama Ege gözlerini öğretmenden ayırmadı.
— Peki sizden istediğimiz şey, olayları olduğu gibi anlatmanız. Birbirinizi korumak için gerçeği değiştirmeyin.
Savaş hemen konuştu.
— Hocam, ben kavga sırasında Arda'yı ayırmaya çalışıyordum. Teknik sorun başladığında da salondan çıkıyorduk.
— Bunu biliyoruz Savaş.
Arda da kendi ifadesini verdi. Ela kontrol odasına gittiğini kabul etti. Ege, dumanı gördüğünde çıkışa yöneldiğini anlattı.
Sıra Efsun'a geldiğinde öğretmen dosyadan başını kaldırdı.
— Efsun, senin eklemek istediğin bir şey var mı?
Efsun kısa bir süre sustu.
— Hayır hocam. Ben de diğerleriyle birlikteydim.
Müdür yardımcısı gözlerini kıstı.
— Emin misin?
— Evet.
— Peki. Şimdilik hepiniz sınıflarınıza dönebilirsiniz. Ancak olayla ilgili yeni bir gelişme olursa tekrar çağrılacaksınız.
Beşi de ayağa kalktı.
Kapıdan çıktıklarında Arda derin bir nefes verdi.
— En azından bugün okuldan atılmadık.
Savaş ona döndü.
— Bunu başarı olarak görüyorsan gerçekten konuşacak bir şeyim yok.
— Senin zaten her zaman konuşacak bir şeyin var.
Ela hafifçe güldü.
Efsun da gülümsemeye çalıştı ama Ege'nin sessizliği dikkatini çekmişti.
Ege, diğerlerinden biraz geride yürüyordu.
Efsun yavaşlayıp onunla aynı hizaya geldi.
— İyi misin?
— İyiyim.
— Bütün sabah bir tuhafsın.
— Sen de bütün sabah bir şeyleri saklıyorsun.
Efsun'un gülümsemesi kayboldu.
— Ne?
Ege ona baktı.
— Duydun.
✦ ───────── ✦
Diğerleri kantine gitmek için koridorun sonuna yönelmişti. Efsun ise Ege'nin yanında durdu.
— Ne saklıyormuşum ben?
— Dün salonda olanları anlatırken bazı şeyleri atladın.
— Neyi atladım?
— Bilmiyorum. Belki de sen biliyorsundur.
Efsun kollarını göğsünde birleştirdi.
— Ege, ne söylemeye çalışıyorsun?
— Herkesin başını kurtarmak için uğraşmayı bırak.
Efsun'un kaşları çatıldı.
— Ben kimsenin başını kurtarmaya çalışmıyorum.
— Öyle mi?
— Evet!
Ege bir adım geri çekildi.
— O zaman neden sürekli herkesin adına konuşuyorsun? Neden müdür yardımcısının karşısında her şeyi kontrol etmeye çalışıyorsun?
— Çünkü siz hiçbir şeyi kontrol etmiyorsunuz!
Ege'nin yüzündeki ifade değişti.
— Biz senden bunu istemedik.
— Ben de sizden bir şey istemedim zaten!
Koridorda birkaç öğrenci yanlarından geçerken ikisine baktı. Efsun sesini alçalttı ama öfkesi dinmemişti.
— Sürekli bir şeyler oluyor. Arda kavga ediyor, Ela kendini olmadık bir yerde buluyor, sen de bütün gün tek kelime etmeden etrafta dolaşıyorsun. Ben de en azından bir şeyleri düzeltmeye çalışıyorum.
Ege alaycı bir şekilde güldü.
— Bizi tanıyalı kaç gün oldu Efsun?
— Bunun konuyla ne ilgisi var?
— Çok ilgisi var. Herkesin hayatına girip her şeyi düzeltebileceğini sanıyorsun.
— Ben öyle bir şey sanmıyorum!
— O zaman neden böyle davranıyorsun?
Efsun bir an sustu. Sonra gözlerini Ege'den ayırmadan konuştu.
— Çünkü umurumdasınız!
Ege'nin yüzündeki alaycı ifade silindi.
Efsun devam etti.
— Evet, belki sizi çok uzun zamandır tanımıyorum. Belki birbirimizin geçmişini bile bilmiyoruz. Ama aynı masada oturuyoruz, birlikte gülüyoruz, birlikte vakit geçiriyoruz. Bir şey olduğunda da öylece kenara çekilip izleyemem!
Ege başını hafifçe yana çevirdi.
— Herkesin bir geçmişi var Efsun. Senin bilmediğin şeyler de var.
— Biliyorum!
— Hayır, bilmiyorsun.
Efsun'un sabrı tükenmişti.
— Peki sen biliyor musun? Benim hakkımda ne biliyorsun Ege? Herkesin bir şeyler sakladığını söylüyorsun ama sen kendin hakkında tek kelime etmiyorsun. Sürekli gizemli davranıp insanları kendinden uzaklaştırıyorsun. Sonra da kimse seni anlamıyor diye susuyorsun!
Ege'nin çenesi gerildi.
— Benim anlaşılmaya ihtiyacım yok.
— O zaman kimseye de karışma!
Bu kez Ege sustu.
Efsun çantasını omzuna yerleştirdi.
— Biliyor musun, seninle konuşmak gerçekten çok zor.
— Seninle de her şey fazla kolaymış gibi davranmak zor.
Efsun başını iki yana salladı.
— Tamam. Bundan sonra seninle hiçbir şeyi kolaylaştırmaya çalışmam.
Arkasını dönüp yürümeye başladı.
Ege arkasından seslenmedi.
Ama Efsun merdivenleri inerken onun hâlâ aynı yerde durduğunu biliyordu.
İkisi de haklı olduğunu düşünüyordu.
İkisi de karşısındakinin canını acıttığını fark etmişti.
Ama ikisi de özür dileyecek durumda değildi.
✦ ───────── ✦
Kantinde Savaş, Arda ve Ela bir masaya oturmuştu.
Arda telefonuyla ilgileniyor, Savaş dün yaşananları düşünüyordu. Ela ise defterinin köşesine küçük bir çiçek çiziyordu.
Efsun yanlarına geldiğinde Savaş hemen başını kaldırdı.
— Ege nerede?
— Geliyor.
— Bir şey mi oldu?
— Hayır.
Arda telefonunu masaya bıraktı.
— Senin şu hayırların hiç inandırıcı değil.
Efsun ona baktı.
— Sen de her şeye karışmasan?
Arda kaşlarını kaldırdı.
— Ne oldu şimdi?
— Bir şey olmadı dedim.
— Tamam, bağırmana gerek yok.
Savaş araya girdi.
— Arda, bırak.
Tam o sırada Ege kantine girdi. Masaya yaklaşmadan önce Efsun'a baktı. Efsun ise bakışlarını başka tarafa çevirdi.
Ege boş sandalyeye oturdu.
Kimse konuşmadı.
Normalde Arda'nın bir şakasıyla başlayan, Savaş'ın laf atmasıyla devam eden sohbetlerden eser yoktu.
Ela kalemini bıraktı.
— Biz bugün böyle mi olacağız?
Kimse cevap vermedi.
— Dün olanlar yetmedi mi? Bir de kendi aramızda mı kavga edeceğiz?
Efsun derin bir nefes aldı.
— Ben kavga etmiyorum.
Ege önündeki su şişesini açtı.
— Belli oluyor.
Efsun anında ona döndü.
— Bir şey mi söyledin?
— Hayır.
— O zaman öyle bakma.
Arda sandalyesinde doğruldu.
— Tamam, tamam. İkiniz de susun artık.
Efsun çantasını aldı.
— Ben sınıfa gidiyorum.
Savaş arkasından seslendi.
— Efsun, ders başlamadı daha.
— Biliyorum.
Efsun kantinden çıktı.
Ege başını kaldırıp kapıya baktı ama ardından gitmedi.
Arda bunu fark etti.
— Ne yaptın kıza?
Ege bakışlarını Arda'ya çevirdi.
— Sana ne?
— Bana ne olacak tabii. Sadece soruyorum.
— Sorma o zaman.
Arda sandalyesini geriye itti.
— Seninle konuşmak da ayrı dert.
Savaş iki elini masaya koydu.
— Biriniz Efsun'la, diğeriniz Ege'yle kavga ediyor. Bir gün de normal bir gün geçirelim, rica ediyorum.
Ela hafifçe gülümsedi.
— Bence artık normal gün diye bir şey kalmadı.
✦ ───────── ✦
Son dersin zili çaldığında Efsun sınıftan herkesten önce çıktı.
Koridorda yürürken telefonuna baktı. Annesinden bir mesaj vardı.
Annem: Çıkışta gecikme, eve gelirken ekmek almayı unutma.
Efsun kısa bir cevap yazdı.
Efsun: Tamam anne.
Merdivenlerden indiğinde okul bahçesinde Ege'yi gördü. Tek başına, duvarın kenarında duruyordu.
Bir an yanından geçip gitmeyi düşündü.
Sonra Ege başını kaldırdı.
Göz göze geldiler.
Efsun bu kez bakışlarını kaçırmadı.
— Bir şey mi diyeceksin? diye sordu Ege.
— Hayır.
— Güzel.
— Sen?
— Benim de yok.
Efsun başını salladı.
— O zaman görüşürüz.
Yürümeye başladı.
Birkaç adım sonra Ege'nin sesi arkasından geldi.
— Efsun.
Durdu ama dönmedi.
— Ne?
Ege birkaç saniye sustu.
— Dün söylediklerin…
Efsun yavaşça arkasına döndü.
— Evet?
Ege gözlerini yere indirdi.
— Boş ver.
Efsun'un yüzüne hayal kırıklığı yerleşti.
— Tabii. Zaten seninle konuşmak hep böyle.
Bu kez Efsun gerçekten gitti.
Ege arkasından bakarken cebindeki telefonu çıkardı. Ekranda okunmamış bir mesaj vardı.
Gönderen: Baba
Mesajı açtı.
“Bu hafta sonu eve geliyorsun. Konuşmamız gereken şeyler var.”
Ege ekrana birkaç saniye baktı.
Sonra telefonu kapatıp cebine koydu.
Belki de Efsun'un bilmediği şeyler vardı.
Hem de sandığından çok daha fazlası.
✦ ───────── ✦
O akşam beş kişilik mesaj grubunda yalnızca bir bildirim geldi.
Savaş: Yarın okulda konuşmamız gereken şeyler var. Hepimiz orada olalım.
Arda hemen cevap verdi.
Arda: Yine ne oldu?
Savaş: Yarın öğrenirsin.
Ela: Korkutucu konuşma.
Savaş: Korkutucu bir şey değil. Sadece müdür yardımcısı yarın tekrar görüşmek istiyor.
Efsun mesajları okudu ama yazmadı.
Ege de gruptaydı.
O da hiçbir şey yazmadı.
Bir zamanlar aynı masada oturup saatlerce konuşan beş kişi, şimdi telefon ekranlarının başında birbirinden uzak duruyordu.
Üstelik daha hiçbirinin bilmediği bir şey vardı.
Ertesi gün müdür yardımcısının açıklayacağı karar, aralarındaki bütün dengeleri değiştirecekti.
Ve Efsun ile Ege'nin arasındaki sessizlik, asıl o gün büyümeye başlayacaktı.
✦ ───────── ✦

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…