Bölümler 5Şu an: 3.BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM1.704 kelime
- 2 2. BÖLÜM2.443 kelime
- 3 3.BÖLÜM1.483 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 4.BÖLÜM2.263 kelime
- 5 5.BÖLÜM1.636 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ertesi sabah okulun koridorları her zamanki gibi kalabalıktı.
Öğrenciler sınıflarına yetişmeye çalışıyor, birileri sınavdan şikâyet ediyor, birileri de daha ilk dersten ödev kontrolü yapılacağını öğrenince arkadaşlarından yardım istiyordu.
Efsun ise bütün bu karmaşanın ortasında, elinde iki kitap ve yarısı yenmiş bir poğaçayla sınıfa doğru ilerliyordu.
Daha kapıdan girmeden içeriden Arda'nın sesi yükseldi.
“LAN, KALEMİMİ KİM ALDI?”
Efsun kapıda durdu.
“Günaydın sana da, sınıfın huzur kaynağı.”
Arda başını kaldırdı.
“Efsun, sen gördün mü?”
“Neyi?”
“Kalemimi.”
Efsun elindeki poğaçadan bir ısırık aldı.
“Hayır.”
“Masamdaydı.”
“Belki yürüyüp gitmiştir.”
Sınıftan birkaç kişi güldü.
Arda elindeki kalem kutusunu sıranın üzerine bıraktı.
“Çok komiksin gerçekten.”
“Biliyorum, teşekkür ederim.”
Efsun kendi sırasına geçtiğinde Ela'nın çoktan yerine oturduğunu gördü. Ela, çantasından çıkardığı defterin arasına bir şeyler karalıyor, arada bir başını kaldırıp sınıfı kontrol ediyordu.
Efsun yanına oturdu.
“Günaydın, güzellik.”
Ela hemen defterini kapattı.
“Günaydın.”
Efsun onun hareketini fark etti ama üzerinde durmadı.
“Ne çiziyordun?”
“Bir şey değil.”
“Ela, bir şey değil diye diye bir gün ansiklopedi yazdığını öğreneceğim.”
Ela güldü.
“Abartma.”
“Ben abartmam. Ben olayları sanatsal bir biçimde aktarırım.”
Ela başını iki yana salladı.
“Seninle aynı sırada oturmak çok yorucu olacak.”
“Daha ilk günlerden kıymetimi anlamanı beklemiyordum zaten.”
Tam o sırada Savaş sınıfa girdi.
Elinde bir tost, diğer elinde telefon vardı. Hiç acele etmeden Arda'nın yanına yürüdü.
“Al.”
Arda ona baktı.
“Neyi?”
Savaş cebinden bir kalem çıkarıp önüne bıraktı.
“Aradığın şeyi.”
Arda kaleme baktı.
“Benim kalemim bu değil.”
“Senin kaleminin aynısı.”
“Benim kalemimin üzerinde isim yazıyor.”
Savaş kalemi çevirdi.
Üzerinde gerçekten de ARDA yazıyordu.
Arda birkaç saniye sustu.
Sonra kalemi eline aldı.
“Ben bunu ne ara cebine koydum?”
Savaş tostundan bir ısırık aldı.
“İşte asıl soru bu.”
Efsun kahkahayı bastı.
Arda parmağını Savaş'a doğrulttu.
“Bir gün seni yakalayacağım.”
Savaş gayet rahat bir şekilde sırasına geçti.
“Önce kendi kalemini bulmayı öğren.”
✦ ───────── ✦
Ege sınıfa herkesten birkaç dakika sonra girdi.
Her zamanki gibi elinde bir kitap vardı. Çantasını sırasının yanına bıraktı, kitabını açtı ve çevresindeki konuşmalara katılmadan okumaya başladı.
Arda onu görünce seslendi.
“Ege!”
Ege gözlerini kitaptan ayırmadı.
“Efendim?”
“İnsan sabah sabah kitap okumaktan sıkılmaz mı?”
“İnsan sabah sabah boş konuşmaktan sıkılmıyorsa ben de okumaktan sıkılmam.”
Sınıftan kahkahalar yükseldi.
Arda ağzını açıp kapattı.
“Sen bana mı laf soktun?”
Ege sonunda başını kaldırdı.
“Üzerine alındığına göre sana gelmiş olabilir.”
“Seninle sonra görüşeceğiz.”
“Takvimime bakıp sana bir gün ayırırım.”
Efsun gülmemek için elini ağzına götürdü.
Ege bunu fark ettiğinde göz göze geldiler.
Bir saniyeliğine ikisi de sustu.
Efsun'un yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
Ege'nin bakışları ise kısa bir süre onun üzerinde kaldıktan sonra yeniden kitabına döndü.
Sanki aralarında söylenmemiş bir cümle vardı.
İkisinin de bildiği ama diğerlerinin henüz anlamadığı bir şey.
Ve ikisi de o cümlenin açılmasını istemiyordu.
✦ ───────── ✦
İlk ders Türkçeydi.
Öğretmen sınıfa girdiğinde herkes yavaş yavaş yerine oturdu. Tahtaya büyük harflerle bir cümle yazdı.
“İnsan, kendini en çok hangi durumda tanır?”
Ardından sınıfa döndü.
“Bu soruya herkesin farklı bir cevabı olabilir. Kim cevaplamak ister?”
Sınıfta birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra Efsun elini kaldırdı.
“İnsan bence yalnız kaldığında kendini tanır hocam. Çünkü başkalarının ne düşündüğünü önemsemediğinde, aslında ne hissettiğini anlayabilir.”
Öğretmen gülümsedi.
“Güzel bir yorum. Başka?”
Ege elini kaldırmadan konuştu.
“Bence insan, kaybetmekten korktuğu bir şeyle karşılaştığında kendini tanır.”
Öğretmen ona döndü.
“Neden böyle düşünüyorsun?”
Ege kitabının kapağını kapattı.
“Çünkü insanın karakteri her şey yolundayken değil, işler istediği gibi gitmediğinde ortaya çıkar. Herkes mutluyken iyi biri olmak kolaydır. Önemli olan, canın yandığında nasıl biri olduğundur.”
Sınıf sessizleşti.
Öğretmen başını salladı.
“Oldukça güzel bir cevap.”
Arda, Savaş'a doğru eğildi.
“Adam iki cümleyle hayatımı sorgulattı.”
Savaş fısıldadı.
“Senin hayatını sorgulamak için iki cümle gerekmiyor.”
Arda ona dirseğiyle hafifçe vurdu.
Efsun ise önündeki deftere bakıyordu.
Ege'nin söylediği sözler, istemediği bir anıyı hatırlatmıştı.
Çünkü bir zamanlar Ege'yi tanıdığını sanmıştı.
Sonra onun hakkında bildiği her şeyin yanlış olabileceğini düşünmüştü.
Ve şimdi aynı sınıfta oturuyorlardı.
Aradan yıllar geçmişti.
Ama bazı şeyler, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, insanın içinde aynı yerde duruyordu.
✦ ───────── ✦
Teneffüste Efsun kantine gitmek için ayağa kalktı.
Ela da çantasını karıştırıyordu.
“Geliyor musun?”
Ela başını kaldırdı.
“Yok, siz gidin. Ben birazdan gelirim.”
Efsun bir an durdu.
“Emin misin?”
“Eminim.”
“Tamam. Bir şey olursa yaz.”
Ela gülümsedi.
“Tamam anne.”
Efsun gözlerini devirdi.
“Bak, sevgiyle yaklaşıyorum, yine dalga geçiyorsun.”
“Senin sevgi dilin biraz gürültülü.”
“Ben gidiyorum.”
Efsun kapıya yöneldiğinde Savaş ve Arda'nın tartıştığını gördü.
“Ben diyorum ki matematik sınavı kolaydı.”
Savaş başını iki yana salladı.
“Üç soruyu boş bıraktın.”
“Kolaydı ama zaman yetmedi.”
“Senin mantığına göre bütün sınavlar kolay.”
“Çünkü öyle.”
Efsun ikisinin arasına girdi.
“Çekilin, kantine gidiyoruz.”
Arda hemen ona döndü.
“Ben de geliyorum.”
Savaş kaşını kaldırdı.
“Sen az önce kantinden geldin.”
“İnsan bir daha acıkamaz mı?”
Efsun güldü.
“Senin midenin okul numarası var mı? Sürekli sınıfa giriş çıkış yapıyor.”
Arda parmağını ona doğrulttu.
“Bir gün gerçekten çok pişman olacaksın.”
“Bugün olmaz mı?”
Savaş gülerek önden yürümeye başladı.
Arda da peşinden gitti.
Efsun son kez sınıfa baktığında Ege'nin hâlâ sırasının başında oturduğunu gördü.
Ela da defterini açmıştı.
Efsun bir an durdu.
Sonra kantine doğru ilerledi.
✦ ───────── ✦
Öğle arasında beşi aynı masada oturuyordu.
Bu kez kimse onlara neden birlikte oturduklarını sormamıştı.
Sanki günlerdir böyleymiş gibi doğal görünüyordu.
Arda sandalyesine yayıldı.
“Bir şey yapmamız lazım.”
Savaş telefonundan başını kaldırdı.
“Yine ne yapacağız?”
“Bir şey.”
“Bu açıklama çok yardımcı oldu.”
Arda masaya doğru eğildi.
“Okul dışında da görüşelim diyorum.”
Efsun hemen başını kaldırdı.
“Ben gelemem.”
Arda ona baktı.
“Daha nereye gideceğimizi söylemedim.”
“Fark etmez.”
Ela merakla sordu.
“Neden?”
Efsun bir an duraksadı.
Sonra omuz silkti.
“Ailem okuldan sonra doğrudan eve gelmemi istiyor. Öyle her istediğimde dışarı çıkamıyorum.”
Arda'nın yüzündeki ifade değişti.
“Ciddi misin?”
“Evet.”
“Hiç mi?”
“Arda, evden kaçıp sizinle buluşacağım hâlim yok.”
“Ben öyle bir şey mi dedim?”
“Yüzün dedi.”
Savaş gülmemek için başını eğdi.
Ege ise sessizce Efsun'a baktı.
“Peki, ailene önceden haber versen?”
Efsun ona döndü.
“Bazen izin veriyorlar. Ama her zaman değil.”
Ela düşünceli bir şekilde başını salladı.
“O zaman önceden plan yaparız.”
Efsun gülümsedi.
“İşte bu olabilir.”
Arda ellerini masaya koydu.
“Tamam. Karar verildi.”
Savaş kaşlarını kaldırdı.
“Ne kararı?”
“Bir sonraki buluşmayı önceden planlıyoruz.”
“Ve Efsun'un ailesinden izin alıyoruz,” diye ekledi Ela.
Arda hemen atıldı.
“Ben konuşurum.”
Efsun kahkaha attı.
“Sen benim annemle konuşmayacaksın.”
“Neden?”
“Çünkü daha ilk beş dakikada kavga edersiniz.”
Arda itiraz edecek oldu ama Savaş ondan önce konuştu.
“Bence Efsun'un annesinin huzurunu düşünerek Arda'yı devre dışı bırakmalıyız.”
“İhanet bu!”
Ege kitabından başını kaldırdı.
“Bazı savaşlar başlamadan kazanılır.”
Arda ona döndü.
“Sen de mi?”
Ege sakince cevap verdi.
“Özellikle ben.”
Masada kahkahalar yükseldi.
Efsun gülüyordu.
Ama gülüşünün arasında, ilk kez bir şey fark etti.
Bu dört kişiyle birlikteyken her şey biraz daha kolay geliyordu.
Sanki uzun zamandır tek başına taşımaya çalıştığı şeyleri bir süreliğine unutabiliyordu.
Henüz onlara her şeyini anlatacak kadar yakın değildi.
Ama belki de arkadaşlık dediğimiz şey, her şeyi ilk günden anlatmak değildi.
Bazen yalnızca aynı masada oturmakla başlıyordu.
✦ ───────── ✦
Derslerin sonuna doğru sınıfa edebiyat öğretmeni girdi.
Elinde bir dosya vardı.
“Arkadaşlar, önümüzdeki haftalarda okul genelinde bir münazara etkinliği düzenlenecek.”
Sınıftan birkaç kişi sevindi, birkaç kişi ise daha şimdiden itiraz etmeye başladı.
Öğretmen devam etti.
“Her sınıf kendi temsilcilerini belirleyecek. Konular ve gruplar daha sonra açıklanacak.”
Arda, Savaş'a döndü.
“Biz katılalım.”
Savaş ona baktı.
“Sen mi?”
“Evet, ben.”
“Geçen hafta Türkçe dersinde atasözünü yanlış söyledin.”
“Dil sürçmesi.”
“Deyimin anlamını da bilmiyordun.”
“Detaylara takılma.”
Efsun güldü.
“Ben katılmak istiyorum.”
Öğretmen onu duydu.
“Efsun, senin katılacağını tahmin etmiştim.”
Efsun gururla gülümsedi.
“Teşekkür ederim hocam.”
Arda hemen elini kaldırdı.
“Ben de katılmak istiyorum hocam.”
Öğretmen şaşkınlıkla ona baktı.
“Senin de ilgini çekmesine sevindim, Arda.”
Savaş başını eğip fısıldadı.
“Öğretmen daha konuyu açıklamadı.”
Arda dişlerinin arasından konuştu.
“Bir sus.”
Ela da elini kaldırdı.
“Ben de katılabilirim hocam.”
Öğretmen not aldı.
“Güzel. Başka?”
Ege kitabını kapattı.
“Ben de katılacağım.”
Savaş dördüne baktı.
Sonra elini kaldırdı.
“Ben de hocam.”
Öğretmen gülümsedi.
“Görünüşe göre bir ekip hazır.”
Beşi birbirine baktı.
Arda sırıttı.
“Yine beraberiz.”
Efsun gözlerini devirdi.
“Daha ne yapacağımızı bilmiyoruz.”
“Önemli değil. Birlikte yapacağız.”
Ege hafifçe gülümsedi.
“Umarım bu kez masalar devrilmez.”
Arda ona baktı.
“Sen konuyu açma.”
Savaş güldü.
Ela başını iki yana salladı.
Efsun ise tahtaya baktı.
Münazara.
Bir hafta önce bu dört insanın hayatında ne yeri vardı ne de önemi.
Şimdi ise onlarla birlikte yeni bir şeyin içine girmek üzereydi.
Ve bu etkinliğin, düşündüklerinden çok daha büyük sonuçları olacaktı.
✦ ───────── ✦
Ders çıkışında beşi okul kapısında bir araya geldi.
Efsun saatine baktı.
“Ben gitmeliyim.”
Arda ellerini cebine soktu.
“Yarın görüşürüz.”
Ela ona sarıldı.
“Görüşürüz.”
Savaş başıyla selam verdi.
Ege ise yalnızca gülümsedi.
Efsun birkaç adım yürüdükten sonra arkasına döndü.
“Bu arada!”
Dördü aynı anda ona baktı.
“Yarın münazara için bir şeyler düşünün. Öyle boş boş gelmek yok.”
Arda elini kaldırdı.
“Ben zaten çok iyi fikirlerle geliyorum.”
Savaş hemen cevap verdi.
“Biz de onlardan kaçmak için hazırlık yapacağız.”
Efsun kahkaha atarak yoluna devam etti.
Arkasında kalan dört kişi de kendi yollarına döndü.
Ama bu kez ayrılırken aralarında küçük bir anlaşma vardı.
Yarın yine aynı masada oturacaklardı.
Ve henüz hiçbirinin haberi yoktu.
Bazı arkadaşlıklar insanın hayatına sessizce girerdi. Bazılarıysa bütün düzenini altüst ederek…
Onlarınki ikinci türden olacaktı.
Bölüm etkileşimi
