KABULLENMEYEN KALBİMDİ

Garezi Var _Kahraman Deniz

"Çökün , deprem oluyor"
"Alaz , Gece dışarı çıkın , koşun "

Sıçrayarak gözlerimi açmıştım yine kabus görmüştüm. Sanki beynim o kıyamet gününü bana unuturmamaya yemin etmiş gibiydi. Yatağımın başında duran bir bardak suyu kafama dikip kendime gelmeye çalıştım ama nafileydi, telefonumdan saate bakıp alarmın hâlâ calmasına zaman vardı , daha çok zamanım olduğu için duşa girmeye karar verip hızlıca yatagımdan kalkıp duşa doğru ilerledim , çıplak ayaklarım banyonun soğuk zeminine değmesiyle vücudum ürpermişti. Hızlıca suyu ne çok sıcak ne çok soğuk olcak şekilde ayarlayıp , kendimi suyun altına bıraktım, bir kaç dakika suyun altında hiç bir şey yapmadan öylece bekledim. Gözlerimi kapatıp sadece bekledim zaman yokmuş gibi . Odamdan gelen alarmın sesiyle gözlerimi acıp kendime geldim. Rafta duran saç şampuanını alıp sacıma sıkıp köpürtmeye başladım.

Saçlarımı şampuandan arındırıp, raftan kirazlı olan duş jelimi alıp vücuma sürüp iyice köpürtüp durulandım , biraz daha suyun altına durup çıkmayı başarmıştım , hızlıca gri bornozumu giyip odama geçtim daha fazla zaman kaybetmeden, dolabımdan siyah kumaş pantolon ve üstüne triko ince bluz ve üstüne mavi bir gömlek giyinmiştim. Giyinip makaj masama oturdum yok denilcek kadar az olcak şekilde göz altıma kapatıcı sürüp gözlerime rimel sürüp sanki 3 dünya savaşından çıkmış gibi gözüken saçlarımı düzleştirmiye başladım. Yaklaşık bir saat boyunca saçlarımı düzleştirmiye uğraşmıştım , saçlarım bittikten sonra son kez kendime göz atarken aynanın karşısında duran fotoğrafa gözüm takılmıştı uzanıp fotoğrafı alıp bakmaya başladım. Fotoğrafta kardeşim, annem babam ve ben vardık ilkokul mezuniyetimde cekinmiştik.

Gözlerimin dolduğunu hissedince hızlıca fotoğrafı yerine koyup çantamı motor anahtarımı alıp hızlıca evden cıktım. Binandan çıktığım gibi başımı gökyüzüne kaldırıp nefes alamaya calıştım. Hayat daha ne kadar işkence edecekti? Ne zaman sıkılcaktı benim attığım sesiz cığlıklardan? Yetmemişmiydi göz yaşlarım? Ama belliki hayat benim sesiz çığlıklarımı çığlığa çevirene kadar durmıcakatı.

Daha fazla oyalanmadan arabama binip hastaneye doğru yol aldım. Doktordum. Birden fazla sevdiklerimi kaybetmiştim, bunun acısını biliyordum aslında o yüzden doktor olmuştum. İnsanlar bu katlanılmaz acıya mahruz kalmasın , gülmek onlara suç gibi gelmesin diye olmuştum. Bazı insanların bedenini yaşatırken , bazı insanların farkında olmadan ruhlarına tekrar hayat veriyordum.

Kafam yine düşüncelerimle boğuşurken. Aklıma onun gözleri gelmişti , yanımda yokken bile ruhumu sakinleştiriyordu. Gözleri ruhuma ilaçtı ama o ölmüştü , zihinim bunu kabullenmişti , kabullenmeyen kalbimdi.

Gözleri ruhumun ilacıydı
Ama onun gözlerine , o öldükten sonra daha çok ihtiyacım olmuştu