Deliller Arasında kitap kapağı

3. bölüm / 3

2.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: 2.Bölüm

RÜYA KURŞUN´DAN
Karşımdaki adama “Buyurun.” demeden önce onu biraz süzmüştüm. Uzun boylu,kumral bir adamdı. Daha fazla incelemeden adamın elindeki fotoğrafı uzatması ile bakakalmıştım.
Ben Gözlerimi kırpıştırırken adam devam etti “Pardon birden böyle fotoğraf uzatınca garip olmuştur. Ben Gökhan,Gökhan Alakurt Şube müdürlüğünden olay yeri inceleme uzmanlarından biriyim. Fotoğraftaki kızı size benzettim ondan sordum:” adam ne kadar kibar konuşsada sert sesi dikkat çekiyordu.
Yutkundum “Rüya ben yani Rüya kurşun buraya ifade vermeye gelmiştim” içimden kendi kendime ’Ne kadar malım dilim tutuldu" derken adamın elindeki fotoğraf dikkatimi çekti. Aniden gözlerim fal taşı gibi açılırken sormadan fotoğrafı aldım “Babam” dedim.
O an gözlerimin dolmasını engellemek istiyordum yutkundum “Baba…” kelimesi cıkmıştı ağzımdan tekrardan. Karşımdaki adam durumu anlamış olacak ki çatık kaşlarını indirdi “Siz oturun ben size bir su alayım.” cevap vermedim sadece yan tarafımda sıralı bir şekilde duran sandalyelerden birine çöktüm bir boşluğa dalıp gitmiştim o an akılmdaki anılarım canlanıyordu iyi ve kötüsüyle adamın sesi ile irkilerek ona döndüm. “Buyrun iyi gelir” su şişesini elinden alırken parmaklarımın o hafif titremesine engel olamadım. “Teşekkür ederim” adam sessiz kalmıştı suyu açıp birkaç yudum aldım. “O halde aynı davaya gidiyoruz.” demesi ile bakışlarımı şişeden çekip adama doğru çevirdim “2 dakika içinde başlayacak gitsek iyi olur,hanımefendi.” hafifce ayağa kalktım başımı salladım beraber davanın olduğu salona ilerliyorduk salona girdiğimde soğuk hava ve olayların gerçekliği yüzüme buz gibi çarpmıştı.
İçeride birkaç kişi vardı, herkes kendi arasında alçak sesle konuşuyor, bazıları ellerindeki dosyaları inceliyordu. Nereye oturacağımı bilemeden kapının yanında öylece kalmıştım, elimde hâlâ o fotoğraf vardı ve gözlerimi ondan ayırmak istemiyordum “Hanımefendi, burada beklemeyin, geçip oturun”
Gökhan'ın sert sesiyle başımı kaldırdım, gözlerini üzerimde birkaç saniye gezdirdikten sonra salonun arka tarafındaki boş sandalyeleri işaret etti. Söylediği şey bir rica gibi değil, yerine getirilmesi gereken bir talimat gibiydi. Sessizce gösterdiği yere oturdum.
Aniden"nereden buldunuz?”Sorumu duyunca kaşlarını hafifçe çattı “Olay yerinde bulundu” “Ormanda Mı?” “ Evet.” Tek kelimelik cevabı içimdeki soruları daha da büyütmüştü. Fotoğrafın orada ne işi vardı? Babam neden çocukluğuma ait bir fotoğrafı yanında tutuyordu? Üstelik yıllardır görmediğim bir fotoğraftı bu, varlığını bile unutmuştum “Peki neden sizdeydi?” Gökhan bu kez dosyasını kapattı ve bakışlarını doğrudan bana çevirdi “Çünkü olay yeri inceleme ekibindeyim, bulunan her delil kayıt altına alınır ve ilgili birimlere teslim edilir. Bu fotoğraf da inceleme sırasında dikkatimi çekti” Söylediklerini anlamaya çalışırken fotoğrafı avuçlarımın arasında biraz daha sıkı tuttum “Yani bu bir delil mi?” “Şu an için incelemeye alınmış bir eşya, ne anlama geldiğini bilmeden yorum yapmam doğru olmaz” Sesindeki kesinlik, daha fazla soru sormamı zorlaştırmıştı. Bir an sustum, ardından aklımdaki asıl soruyu dile getirdim “Babama ne oldu?” Gökhan'ın yüzündeki ifade değişmedi, yalnızca gözlerini dosyasına indirip kısa bir nefes aldı.
“ Bu konuyu burada konuşmayacağız, birazdan gerekli açıklamalar yapılacak” “ Ama ben kızıyım, bilmeye hakkım var” diyerek direttim “ Bunun farkındayım, ancak aynı şeyleri tekrar tekrar sormanız size şu an bir cevap kazandırmayacak”
Sesi biraz daha sertleşmişti, ne söyleyeceğimi bilemedim sinirlendirdiğim belliydi.Haklı olup olmadığını düşünmekten çok, karşımdaki adamın neden bu kadar soğukkanlı davranabildiğini anlamaya çalışıyordum. Benim için dünya birkaç gündür yerinden oynamışken o, sanki önündeki dosyadan başka hiçbir şeyle ilgilenmiyordu.Tam yeniden konuşacakken salonun diğer tarafından bir görevlinin sesini duydum. Gökhan başını o tarafa çevirdi, ardından bana dönerek “ Birazdan başlayacak, lütfen burada kalın ve çağrılmadan yerinizden kalkmayın”dedi. Başımı hafifçe salladım, o da fazla oyalanmadan yanımdan ayrıldı.Arkasından birkaç saniye baktım, sonra gözlerimi tekrar elimdeki fotoğrafa indirdim. İçimde bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordum, sanki herkesin bildiği ama benim henüz öğrenemediğim bir gerçek vardı. Babamın ölümüyle başlayan bu karanlık, şimdi çocukluğuma kadar uzanıyordu ve ben daha ilk adımda neyle karşı karşıya olduğumu bile bilmiyordum.
Fotoğrafın köşesini parmağımla düzeltirken gözlerim yeniden küçük kıza takıldı. Mavi balonunu tutan o çocuğun hiçbir şeyden haberi yoktu, ne yıllar sonra yaşayacaklarından ne de bir gün bu fotoğrafın karşısına böyle çıkacağından.
Başımı kaldırıp salonun kapısına baktım, Gökhan biraz ileride başka bir görevliyle konuşuyordu. Yüzündeki ciddiyet hiç değişmemişti, söylediklerini dinlerken arada dosyasına göz atıyor, kısa ve net cevaplar veriyordu.O an anladım ki buradan çıkarken geldiğim kişi olmayacaktım, çünkü artık yalnızca babamın başına ne geldiğini öğrenmek istemiyordum, aynı zamanda yıllardır saklı kalmış bir şeyin peşine düşmüştüm.

İfademi vermiştim. Derin bir nefes aldım. Olayları hâlâ idrak etmeye çalışıyordum. İsminin Gökhan olduğundan başka bir şey bilmediğim adam da ifademi verirken oradaydı. Salonun kapısına doğru aynı anda yöneldik. Fırsattan istifade hemen sordum."Beyefendi, ben soruşturmayla ilgili bilgileri nereden alabilirim?” Sorumla birlikte başını kaldırdı.
"Başsavcılıktan ya da Olay Yeri İnceleme Şube Müdürlüğünden.”
Yutkundum, susamıştım.“Senin hep böyle boğazın kurur mu?”Sorusu karşısında şaşırmıştım."Neden ki?”Kaşlarını kaldırdı."Genelde hep yutkunuyorsun da ondan.”Kendi kendime, Beni mi izliyor bu adam? diye düşündüm. Sessiz kaldım.“Cevap?”Bu adam niye bu kadar meraklıydı? Kaşlarımı çatarak cevap verdim.“Çok mu merak ediyorsunuz?” “Yok.”Sanki yakalanmış bir çocuk gibi söylemişti. İç çektim. Adliyenin çıkışına geldiğimizde ona döndüm."İyi günler, Gökhan Bey.”Bey kelimesini bilerek bastırarak söylemiştim ama o sakindi.“Size de.”Arkamı döndüm, yürüdüm.

Ne kadar yürüdüğümü fark etmeyecek kadar derin düşüncelere dalmıştım. Etrafıma baktığımda normalde otobüsle geleceğim metroya yürüyerek geldiğimi fark ettim. Bir an durup etrafıma göz gezdirdim. Günün yorgunluğu üzerime çökmüştü. Telefonumu çantamdan çıkarıp saate baktım. Eve gitmek için biraz daha yürümem gerekiyordu.Metroya indiğimde boş bulduğum bir koltuğa oturdum. Başımı cama yaslayıp gözlerimi kapattım. Aklım yine yaşananlara kaymıştı. İfademde anlattıklarım, cevaplayamadığım sorular ve hâlâ zihnimde netleşmeyen ayrıntılar...
Soruşturmanın nasıl ilerleyeceğini bilmiyordum. Üstelik nereden başlayacağım konusunda da en ufak bir fikrim yoktu. Gökhan'ın söylediği başsavcılık ve olay yeri inceleme şube müdürlüğü aklımda dönüp duruyordu. Telefonumu yeniden elime aldım. Arama motoruna birkaç kelime yazıp soruşturma sürecinde mağdur veya tanık olarak hangi bilgilere ulaşabileceğimi araştırmaya başladım. Karşıma çıkan sayfaları tek tek incelerken bir noktada duraksadım. Dosyanın her ayrıntısını öğrenmem mümkün olmayabilirdi. Bunu biliyordum. Yine de bilmem gereken şeyler vardı ve bunları öğrenmeden rahat edemeyecektim.Metro anonsuyla başımı kaldırdım. Gideceğim durağa gelmiştim. Telefonumu kapatıp çantama koydum ve kapılara yöneldim.
Eve vardığımda ilk işim ayakkabılarımı çıkarıp salondaki koltuğa oturmak oldu. Birkaç dakika öylece kaldım. Sonra çantamdan ifademle ilgili not aldığım kâğıtları çıkardım. Hatırladıklarımı yeniden gözden geçirmek istiyordum.Belki de gözümden kaçan bir ayrıntı vardı. Kâğıtları masaya yaydım ve en baştan okumaya başladım. Her cümlede biraz daha dikkat kesiliyordum. Olayın yaşandığı andan itibaren aklımda kalanları sıraya koymaya çalıştım.Yarın ilk işim başsavcılığa gitmek olacaktı. Bu kez hiçbir şeyi şansa bırakmak istemiyordum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…