Bölümler 3Şu an: 1.Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
GÖKHAN ALAKURT´DAN
Ekiple beraber olay yerini incelemeye gidiyorduk.Her zamanki gibi arabayı süren bendim yan tarafımda Pamir arkada Hakan,Karaca,Turgut oturuyordu arkada polis ekipleri önde ambulans vardı Pamir'in telsizinden ses geldi :“olay yeri inceleme,olay yeri inceleme sesim geliyormu” Pamir cevap verdi “evet. Telsiz konuş” telsiz cızırdayarak ses verdiğinde Karaca söylenmişti “o kadar paraya bir telsiz de mi almıyorlar yine” Pamirin bakışı ile Karaca göz devirerek yerine sinmişti kaşlarım çatık şekilde telsize yöneldim “bahsi geçen katil olarak bilinen şahıs henüz alanda olabilir dikkat,tamam” iç çektim dikiz aynasından arada bir arkayı kontrol etsem de yola odaklanmıştım. 32 dakika sonra oradaydık. Birkaç ekip daha gelmişti işe odaklanırken dış dünyadan tamamen kopmayı tercih ediyordum Pamir ve karaca şerit bantla etrafı çevrilirken Hakan,Turgut ve Ben eldivenleri giymiştik bile yerde yatan ceset´e baktım.Bembeyaz kesilmişti yerdeki kan kurumuştu cinayet taze değildi soğukkanlı bir şekilde eğildim yerde bir canta vardı çantayı Turgut'a uzattım ardından cesedin elinde bir şey gözüme çarptı bir fotoğraf aldım bir anlığına fotoğrafı inceledim sarışın küçük oldukça tatlı bir küçük kız çocuğu vardı mavi gözleri parlıyordu ve yanındaki adama sarılmıştı fotoğraf eski olduğu için tam seçemesem de o adamın şuan cansız bir şekilde yatan adamın olduğunu anlamıştım.O an arkamdan gelen sesle irkildim. Turgut'tu.“Bir an önce halletsek iyi olur, yağmur geliyor.”
Cevap vermedim. Fotoğrafı, o an ne yaptığımı bile düşünmeden cebime attım. Her şeyi unutmuştum.İşimiz bittikten sonra derin bir iç çektim. Aynı kadro ile geri dönmüştük. Çıkış saatiydi. Nöbeti devrettim, ardından hastaneden ağır adımlarla çıktım. Diğerlerinin eve dağıldığından haberim vardı.Eve gittiğimde üzerime ağır bir yorgunluk çökmüştü. Üzerimi değiştirip doğrudan uyumuştum. Gece saat on iki civarında gözlerimi açtım. Hâlâ yemek yemediğim için kendime bir şeyler hazırladım. Tam o sırada pantolonumun cebindeki fotoğraf aklıma geldi. Onu unuttuğumu fark edince kendi kendime söylendim.“Kahretsin...” Salonda, elimde fotoğrafla oturuyordum. Fotoğrafın altındaki tarihe baktım. 2009 yazıyordu. Kasım ayının 17. gününde çekilmişti. Küçük kızın elinde mavi bir balon vardı. Fotoğrafta dört beş yaşlarında görünüyordu. En azından ben öyle tahmin ediyordum derin bir iç çektim.Koltuğa uzandım birkaç saniye sonra göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı. Çok geçmeden uyuyakalmıştım.Ertesi sabah erkenden uyandım her zaman olduğu gibi hazırlanıp evden çıktım. Fotoğraf aklımdan uçup gitmişti.
Binaya girdiğimde ofise yöneldim. En erken genelde hep ben gelirdim. On dakika sonra yavaş yavaş ekip toplanmıştı. Henüz bir ihbar gelmediği için kahvemi alıp salondaki koltuklardan birine oturdum.Fotoğrafı düşünüyordum. Onu getirmem gerekiyordu. İçimdeki huzursuzlukla olduğum yerde kıpırdandım. Aklımdaki sorular hem merak etmemi sağlıyor hem de rahatsız ediyordu. Derin bir iç çektim. Herkes bir işle uğraşıyordu.
Yanıma oturan Pamir'e çatık kaşlarla, "Ne oldu yine?" der gibi bir bakış attım. Çünkü Pamir, ya bir ricası olduğunda ya da bir derdi bulunduğunda böyle yaklaşıyordu. Çatık kaşlarımı fark etmiş olacak ki kaşlarını kaldırarak konuştu."Abi, bugün sende bir tuhaflık var."Çatık kaşlarımı hafiflettim."Var ya Pamir, çok paraya ihtiyacım var. Sende varsa ver de tuhaflığım gitsin."
Dememle ekip gülmeye başlamıştı. Karaca suskunluğunu bozarak lafa girdi."Gökhan'a asosyal diyoruz ama ekran süresi bağırtı." Kaşlarımı kaldırarak ayağa kalktım."Ne sandın oğlum, biz de birileriyiz. "Ekip kıkırdarken kahve bardağımı masaya bıraktım."Eee beyler, bugün ne yiyoruz?"
Karaca'ya doğru döndüm. Pamir hemen lafa atladı."Abi, güzel bir tavuk pilav, yanında ayran... Ohh!" Hakan oturduğu yerden söze karıştı."Pamir, en son senin söylediğin yer yüzünden mide fesadı geçiriyorduk. Bari bu defa dikkatli ol. Hastane acilinde can çekişmek istemiyorum."
Demesiyle hafifçe sırıtıp başımı iki yana salladım."Bir daha oraya gidersek hepinizin yemeğini ben seçiyorum. Sonra da kimse şikâyet etmeyecek." Karaca hemen araya girdi. "Sen seçersen aç kalmayı tercih ederim." "Karaca, sabah sabah başıma bela olma. Daha kahvemi bitirmedim."Pamir kahkahasını tutamayarak araya girdi. "Ben Gökhan abiyle aynı fikirdeyim. Karaca'nın yemek seçme yetkisi elinden alınmalı." "Ulan siz ikiniz anlaşmışsınız belli ki. Bir gün de benim tarafımı tutun." Diyen söylendi Karaca. Hakan bilgisayarından gözünü ayırmadan konuştu."Ben taraf tutmuyorum, sadece yemek siparişini sen vermeyeceksin Karaca."Tam cevap verecekken hepimizin telefonu aynı anda öttü. Ekranımdaki bildirime göz attım. Yeni bir ihbar vardı .Öksürdüm ardından ceketimi aldım."Tamam beyler, eğlence bitti. Herkes hazırlansın, on dakika sonra çıkıyoruz."
Karaca telefonunu cebine koyarken söylendi.
"Gökhan, daha kahvaltı bile yapmadık." "İstersen sana olay yerinde simit alalım." Pamir gülerek ayağa kalktı. "Ben çay da istiyorum abi." Onlara kısa bir bakış attım."Bir de kahvaltı sofrası kurayım mı size?" Hakan gülümseyerek bilgisayarını kapattı. "Yok abi, biz böyle iyiyiz."
Herkes hazırlanırken gelen ihbarın ayrıntılarını incelemeye başladım. Olay, şehir merkezinden biraz uzak bir bölgede meydana gelmişti. İlk bilgilere göre boş bir binada şüpheli bir durum vardı.Polis ekipleri bölgeye yönlendirilmiş, olay yeri inceleme ekibi talep edilmişti Dosyayı kapattım."Kim kullanıyor?" Turgut anahtarı elinde sallayarak cevap verdi."Ben kullanırım abi."
"Tamam. Hakan, sen de bizimle geliyorsun. Pamir, gerekli ekipmanları kontrol et. Karaca, olayla ilgili gelen bilgileri tekrar incele. Eksik bir şey istemiyorum.""Tamam abi." Binadan çıktığımızda hava kapalıydı. Arabaya geçip ön koltuğa oturdum. Turgut kontağı çevirdi, diğerleri de arka koltuklara yerleşti. Yol boyunca Hakan gelen bilgileri okumaya devam etti. Karaca ise her zamanki gibi sessiz kalmayı beceremiyordu."Bir gün de ihbarsız geçse şaşıracağım." Gözlerimi yoldan ayırmadan cevap verdim."İstersen seni bir hafta izne çıkaralım, biraz dinlenirsin." "Yok Gökhan, ben ekibimden ayrı kalamam." Pamir araya girdi. "Ekibinden değil, maaşından ayrı kalamazsın sen." Arabada kahkahalar yükseldi. Ben de hafifçe gülümsedim."Kesin sesinizi, az kaldı." Birkaç dakika sonra olay yerine ulaştık. Polis ekipleri binanın girişinde bekliyordu. Arabadan iner inmez bizi karşılayan görevliye doğru ilerledim."Kolay gelsin. Durum nedir?"
Görevli, binanın arka tarafını işaret etti."İçeride şüpheli bir durum var. İlk incelemelerde bazı bulgulara rastlandı. Ayrıntıları içeride anlatırız." Başımı salladım."Tamam. Biz incelemeye başlayalım." Ekibe döndüm.
"Herkes dikkatli olsun. Önce çevreyi inceleyelim, ardından içeri geçeriz. Hiçbir şeye izinsiz dokunulmuyor."İçeri girdiğimizde binanın sessizliği dikkatimi çekti. Etrafı gözden geçirirken Hakan yanıma yaklaştı."Abi, burada bir şeyler ters."Bakışlarımı ona çevirdim."Neye dayanarak söylüyorsun?" "Şu taraftaki izlere. Biraz daha yakından incelememiz gerekiyor."İşaret ettiği yöne baktım. Birkaç saniye sessiz kaldım. "Pamir, buraya gel. Şu bölgeyi birlikte inceleyin. Turgut, çevrede başka bir giriş olup olmadığını kontrol et. Karaca, sen de Hakan'a yardım et."
Herkes görevine yönelirken ben de binanın diğer tarafına geçtim. Daha önce pek çok olay yeri görmüştüm ama her olayın kendine özgü bir hikâyesi vardı. Önemli olan, o hikâyeyi doğru okuyabilmekti. Bir süre sonra Pamir'in sesi duyuldu."Abi, buraya bir bakar mısın?" Yanına doğru ilerledim. "Ne buldun?" Pamir yerdeki küçük bir nesneyi işaret etti. Eğilip dikkatlice inceledim. İlk bakışta sıradan görünüyordu ancak bulunduğu yer dikkatimi çekmişti."Fotoğraflayın. Sonra ayrıntılı inceleme için kayıt altına alın." Pamir başını salladı."Tamam abi." O sırada telefonum cebimde titredi. Ekrana baktım. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti. Mesajı açtığımda tek bir cümleyle karşılaştım:
"Bazı fotoğraflar unutulmak için çekilmez."
Bir süre ekrana baktım. Yüzümdeki ifade değişmişti. "Abi, bir şey mi oldu?"
Başımı kaldırdığımda Hakan bana bakıyordu.Telefonu cebime koydum."Yok. İşine devam et."
Ama içimdeki huzursuzluk artık eskisinden daha büyüktü.
Eve vardığımda göz kapaklarım uyku için dilenir haldeydi masanın üzerinde sabah unuttuğum fotoğrafı aldım unutmamak için odamdaki komidine koydum. Yarın Adliyeye gitmem gerekiyordu dosya için orada bulunmam lazımdı fotoğrafı da teslim etmek için en iyi zaman olduğunu düşünüyordum göz kapaklarım ağırlaşır iken kendimi yatağa bıraktım.
Adliyenin önünde bir elimde dosya ile duruyordum.Telefonumu çıkarıp saate baktım, ardından geri cebime yerleştirdim hava oldukça soğuktu üzerimdeki kabanı düzelterek içeri girdim.O sırada gözüme çarpan ilk şey kafası karışık bir şekilde etrafına bakınan kadın olmuştu.İlgimi neden çektiği ise elimde duran fotoğraftaki kız çocuğuna oldukça benzemesiydi.
Sadece karşımdaki kadının uzun kızıl saçları vardı ama o küçük kız çocuğu ile yüz şekli ve gözlerinin mavisi aynıydı.Kendi kendime ‘Böyle tesadüf mü olur?’ diye söylenirken kadına yaklaştım “Afedersiniz hanımefendi” dedim kadın gözlerini kırpıştırarak: “Buyrun.”
Bölüm etkileşimi
