Yalan (3. Bölüm)

Neredeydim? Hatırlamaya çalışmakta güçlük çekiyordum. Kaza. Kaza mı? Duha. Baş belası. O motora binmeseydim hiçbir şey olmayacaktı. Ama oldu artık. Neyse. Annem. Annemin yanına gidiyorduk. Ben annemin yanına gidemedim mi? Acaba nasıldı? Annemin yanına gitmeliyim. Hastanedeydim. Başka nerde olacaktım? Düştüğümde beynim çalışmayı unutmuş olabilir miydi? İyi saçmaladın. Etrafıma bakındım. Yatağın kenarına tutunup kalkmaya yeltendim ama başım çok ağrıyordu. Minel, kendine gel. Kalkmalısın. Ama kalkamıyordum. O sırada hemşire odadan içeri girmişti bile. Geç kaldın. Hep aynı şey mi olacaktı? Birileri gelmese her şeyi halledebilirim ama gelen gideni durmuyor. Hemşire “ne yapıyorsun” dercesine bana bakıyordu.
-Bir şey yok. Lavaboya gidicektim.
-Pek öyle durmuyor.
Seni akıllı. Öyle değil zaten.
-Ne için geldiysen bitir ve git.
Geri yerime uzandım. Serumu değiştirmeye gelmiş olmalıydı. Evet. Başka ne için gelebilirdi? Bu ne yapıyordu? Seruma başka bir ilaç ekliyordu.
-Ne yapıyorsun?
Sadece bana baktı. Cevap vermedi.
-Sana diyorum. Ağzın mı yok? Konuşsana.
-Benden istenileni yapmak zorundayım. Üzgünüm.
-Ne saçmalıyorsun?
Kolumu çektim.
-Lütfen, zorlamayın. Mecburum.
-Kim? Kim yaptırıyor bunu?
Asla söylemiyordu. Söylemeyecekti.
-Söyle.
Bana bakmamaya çalışıyordu. Kolundan tutup bana bakmasını sağladım. “Söyle” dercesine yüzüne bakıyordum. Tek bir şey söyledi.
-Dayınız.
Söyledikten sonra hızla odadan çıkmıştı. Gittiğini anlayamamıştım bile. Ne demek dayım? Ne çeviriyordu? O halde annem uyanmış olmalıydı. Yerimden kalmıştım. O kızdan duyduklarım beni olduğum yere çivilemişti. Hemşire değildi. Bunu nasıl anlamamıştım? Dayım neyi öğrenmemi istemiyor? Benden neyi gizliyor? Öğrenmeliyim. Aynen. Umarım öğrenirsin. Hayatında ki herkes senden bir şeyler saklıyor. Kime güveneceksin? Kendinden başka. İçime derin bir nefes çekip odadan çıktım. Bunlar daha hiçbir şeydi. Her şey yeni başlıyor gibi hissediyorum. Hislerim beni yanıltmaz. Umarım öyle olur. Odadan çıkıp etrafıma bakarken koridorun diğer ucunda onu gördüm. Duha. Hangi ara iyileşmiş olabilir? Hemen ayaklanmıştı. Gayet iyi görünüyordu. Yanına gitmeli miydim? Gitmezsen ne olduğunu anlayamazsın. Gitme taraftarı değilim. Hiç istemiyordum. Odaya geri dönecektim ki beni görmüştü. Biraz daha hızlı olsaydım beni görmezdi. Olduğum yerde kaldım. Yanıma geliyordu. Gelme. Kimseye güvenmiyorum. Yanıma ulaştığında iyi olup olmadığımı kontrol ediyordu. Rahatsız oluyorum. Aşırı yakınım da olmaya başlamıştı. Duha kimdi? Neden bu kadar yakınlaşmıştık? Bunu hiç düşünmemiştim. Neredeyse hiçbir şeyi düşünmemişim. Aklın nerde Minel? Kendine gel. Sen bu değilsin. Buradan çıkınca psikologa gitsem iyi olacak. Her şey çok karmaşık. Kesinlikle gitmeliyim. Duha bir şeyler mırıldanıyordu. Burda olduğunu unutmuştum. Hastaneden çıkarken konuşmaya başlamıştık.
-İyi misin?
Ciddi misin? Ben hâlâ niye bununla dolaşıyorum? Bana bakışından cevap vermemi beklediğini anladım. Çok bekler. Hiçbir şey konuşmayacaktım. Yanından geçip gidecektim ki kolumdan tuttu. Beni bi’ bırakın ya.
-Nereye?
-Ne zamandan beri sana hesap veriyorum?
-Minel. Sırası değil. Güvende değilsin.
Sen kimsin de hakkımda ki her şeyi biliyorsun?
-Sen kimsin?
-Ne? Beni tanıyorsun.
Yalan. Yalan söylediği her halinden belli oluyordu. Sen değil. Sen beni kandıramazsın. Ona doğru yaklaşıp yüzüne baktım. Uzun olması hiç adil değil. Her neyse. Her şeyi söyleyip birdaha onunla konuşmayacaktım.
-Tanımıyorum. Kim olduğunu bilmiyorum. Belli belirsiz bir şekilde hayatıma girdin. Gerçekleri açıklayacağını söyleyip saçma bir şekilde çekip gittin. Sana güvenmemi söylüyor- diyecektim ki lafımı böldü.
-Öncelikle sakin ol. Hiçbir şey göründüğü gibi değil. Benimle gelirsen her şeyi açıklayabilir- benim lafımı nasıl böldüyse lafını bölüp konuşmaya başladım.
-İstemiyorum. Hiçbir şeyi açıklama. Seni de istemiyorum. Birdaha karşıma çıkmaya yeltenme!
Son defa yüzüne bakıp yanından uzaklaştım. Karşıdan gelen taksiyi durdurup evimin adresini söyledim. Arkamda bırakmıştım. Orda kala kalmıştı. Hak etmişti. Ediyor muydu? Belki de yanlış kişiye yanlış tepkiyi veriyordum. Yine her şey elime yüzüme bulaşmıştı. Ne yapacağımı bilemiyordum. Duhayla tanıştığımdan beri her şey değişmişti. Anlamıyordum. Kimdi de bu kadar hayatımı alt üst edebiliyordu? Resmen düzenimi bozuyordu. Düşüncelerimin arasında kaybolmuşken çoktan eve geldiğimi şu an idrak edebiliyordum. Taksici abiye parayı verip arabadan indim. Evin kapısını açıp içeri girdim. Annem ile dayımın sesi mutfaktan geliyordu. Neyse ki sessizce içeri girmiştim. Dayım neden buradaydı? Umarım annemin haberini alıp gelmiştir. Gerisini düşünmek bile istemiyorum. Mutfağın kapısına doğru yürüyüp onları dinlemeye başladım. Evde kimse olmamasına rağmen sessiz konuşuyorlardı.
-Minel’e açıklayacak mısın?
Neyi?
-Şimdi değil. Hastaneden yeni çıktı. Biraz kendine gelsin öyle açıklarım.
-Hastaneden döndüğünde açıklamalısın. Daha fazla saklayamayız. Hastaneye gönderdiğim kız ona söylemiş benim olduğumu.
-Nasıl söyler?
-Minel’den bahsediyoruz. Her şeyi öğrenmesi an meselesi. Bırak senden duysun.
Neyi öğrenmem an meselesi? Ne anlatıyorlardı?
-Öğrenemez. Duha kendini belli etmez.
Duha mı? Ne alakası var? Daha fazla durmadım. Mutfak kapısını açıp içeri girdim. İkisi de bana bakıyordu. Şaşırmış olmalılar.
İlk önce anneme sonra dayıma bakıp yanlarına doğru yürüdüm.
-Neyi öğrenecekmişim? Söyleyin.
-Kızım.
-Hayır, anne. Karışma. Dayı söyle.
-İlk önce dinle bi’ bizi.
-Biriniz konuşsun. Duha kim?
Dayım anneme bakıp bana döndü. Annem konuşmak istemiyordu. Bu yüzden mutfaktan çıkıp gitti.
-Her şeyi duydun mu?
-Duydum. O kız kimdi?
-Seni korumak için oradaydı.
-Beni bayıltarak mı?
-Engel olmuşsun. Bayıltıp başka bir yere götürecekti.
-Neden? Beni neden koruyorsunuz?
-Bazı sebeplerden dolayı.
-O sebepler ne?
-Açıklayamam. Ama Duhanın kim olduğunu söyleyebilirim.
-Kim?
-Ben, duhayı seni korusun diye gönderdim kızım. Yurt dışında ki kuzenini hatırlıyor musun?
Hayır. Duhanın kuzenim olduğunu söyleme.
-Evet.
-O burda.
-Duha mı?
Kafasını salladı. Nasıl olabiliyordu?
-Neden?
-Sonra, kızım. Her şeyi açıklayacağım.
Oturduğu sandalyeden kalktı. Bana veda edip gitti.
Duha kuzenim miydi? Kuzenim burada ve benim hiçbir şeyden haberim yok. Bunca süre benden bunu mu saklıyorlardı? İnanmak istemiyorum. Yapmış olamazlar. Neden gizlediler?
Bunu benden neden gizlediler?
Yalan söylüyorlar.
Her şey yalan.
Herkes.
Yalan.