Sır (2.Bölüm)

Kendimi hep saçma olayların içinde bulmam da biraz abartı oldu. Bunlar, benden ne istiyor? Bu mesajı atan kimdi? O yabancı kimdi? Şimdi de onu ara bul. Okuldan biri olamaz. Olabilir mi? Sınıftan içeri girdiğimde burda da yoktu. Hangi cehennemdeydi? Yine telefonum titreşti. Telefonumu açıp gelen mesaja baktım. Duha yazmıştı.
-Boşuna arama. Okulda değilim.
-Ne demek değilsin? Nerdesin?
-Bugün gelmeyeceğim.
Bir adres atmıştı. Okuldan sonra oraya gelmemi istiyordu. Gitmeyecektim. Merak etsem de dün öyle çıkıp bana bir şey açıklamadan gittiği için onunla bulaşacak değildim. Telefondan kafamı kaldırıp etrafıma baktım. Bana baktıklarını anladığımda uzun süredir burada durduğumu anladım. Yürüyüp sırama oturdum. Ne var yani sınıfın önünde duruyorsam? Her şeyi yargılamak zorunda olmalarından nefret ediyorum. Reva gelmiş miydi? Sabah görmedim. Koşa koşa sınıfa geldiğin içindir. Ne var yani? Burada olduğunu sanmıştım. Oysa ki gelmemişti. Kesinlikle bir şeyler karıştırıyor. Paranoyak olma Minel. Değilim. Sadece kafamı karıştırıyor. Bunların üst üste gelmesi tesadüf olabilir mi? Sence, Minel? Olamaz. Neyse. Bugün çok dersim yoktu. Dersim bitince eve gidecektim. Biraz uzak dururum onlardan, herkesten. İki gündür her şey üst üste geliyor. Alışık değilim. Bu durum beni yoruyor. Kafamı dağıtmam lazım. Ders başlamıştı. Ama gelen yoktu. Hoca gelmemişti. Gitsem mi? Kapıdan içeri bir öğrenci girdi ve bugün ''dersiniz yok'' diye haber verip çıktı. Boşuna gelmiştim. Telefonu açtığımda Duha'dan mesaj vardı. Yine, ne istiyor? Mesajı açıp baktım.
-Dersin boş değil mi?
Nasıl yani? Bunu nereden biliyordu?
-Sen yine ne işler çeviriyorsun?
-Gönderdiğim adrese gel.
-Hayır. Gelmiyorum.
-Gerçekleri öğrenmek istemediğine emin misin?
-Hangi gerçek?
-Bu yüzden gelmen gerekiyor.
Hayır, Minel. Gitmiyorsun. Cevap vermemiştim. Telefonu kapatıp çantama attım. Okuldan çıktığımda annem kapıda beni bekliyordu. Arabaya bindiğimde çoktan okuldan uzaklaşmıştı. Eve gidene kadar ağzımızı bıçak açmadı. Annem benden bir şey mi gizliyordu? Bilmiyorum. Eve geldiğimizde arabayı park edip beni beklemeden indi. Ne oluyor? Herkes mi? Benden bir şey gizler. Evet, Reva bile. Fark etmek zor değil. En son konuştuğumuzda çok tedirgin gözüküyordu. Yansıtmamıştım ama hepsi benim yanımdayken garip davranıyor. Özellikle annem ve reva. Duha'dan bahsetmiyorum bile o zaten garip. Duhanın anlatmak istediğini çözersem her şey yerine oturacak gibi hissediyorum. Garip hareketleri olsa da anlaşılması zor biri. Her şey Duha'ya gelince kilitleniyor. Dayımı arasam kim olduğunu bulabilir. Cidden, bunu nasıl düşünmedim. Eve girip direkt odama gittim. Çantamdan telefonumu çıkarıp dayımı aradım. Bir süre çalmaya devam etti ama telefonu açan olmadı. Niye açmadı acaba? Kuzenimi ararsam bulabilir. Herkese söylemem doğru değil. Eğer benden gizledikleri bir şer varsa ne olduğunu sormam doğru olmaz. Sormayacağım. Zamanla her şey ortaya çıkacak. Sessizce odamdan çıkıp etrafa baktım. Annem ortalıkta gözükmüyordu. Yukarı çıkıp annemin odasına geçtim. Sadece bakacaktım. Karıştırmış sayılmıyorum. Sakladıkları neyse annem de bir şeyler biliyor. Komidin de değildir. Dolap. Dolabının kapaklarını açıp bakmaya başladım. Bir şey vardı. Gizli dolap mı? Sakladığı yeri bulduğumda aşağıdan ses geldi. Annem gelmiş olmalıydı. Hemen çıkmalıydım ama orda ne sakladığını da öğrenmem gerekiyordu. Dolabın kapağını kapatıp ayağa kalkmıştım ki annem odaya girdi. Neyse ki beni dolaba bakarken görmemişti. Odadan çıkacağım sırada beni durdurup sorgularcasına yüzüme baktı.
-Odamda ne yapıyordun?
Gerçekten bir şey var.
-Senin parfümünü alacaktım.
-Al kızım. Ben de bir şey oldu sandım.
-Yok anne ya. Ne olabilir ki?
Ne olabilir Anne?
Odadan çıkınca rahat bir nefes aldım. Bir şey anlamamış gibiydi. Ya anladıysa? Aşağı inmedim. Kapı hafif aralıktı. Dinlemeye başladım. Dayım ile konuşuyordu. Benim telefonumu neden açmadı? Ne çeviriyorsunuz? Ben duymayayım diye sessiz konuşuyordu.
-Minel odamdaydı.
-Ne yapıyordu?
-Dolabımı karıştırırken gördüm.
-Bir şey bulmuş mu?
-Hayır. Bulamamış.
-Tamam. Sen de dikkatli ol.
-Oluyorum.
-Beni aradığından haberin var mı?
-Ne?
-Dikkatli ol. Kapatıyorum.
Annem telefonu kapattığında sessizce aşağı inip koltuğa oturdum. Annem bir şey anlamasın diye hızlı hareket etmiştim. Nefes nefese kalmıştım. Sephadan suyu alıp içtim. O sırada annem merdivenlerden iniyordu. Sesi geliyordu. Bir çığlık koptu. Hemen kalkıp merdivene doğru koştum. Annem merdivenden düşmüştü. Yanına çöküp ne halde olduğuna baktım. Başından kan geliyordu. Ellerim titreye titreye telefonumu alıp revayı aradım. Ne yapacağımı bilemiyordum. Kabus gibi bir an.
-Reva.. Annem merdivenden düştü. Hemen gel.
-NE! BİR ŞEYİ VAR MI? Tamam, geliyorum. Ambulansı aradım.
Kapattı. Ne olduğunu hiç anlamıyorum. Sadece ağlıyordum. Gözlerimin önü kararıyordu. Bayılma, Minel. Hayır. Kafamı tutamıyordum. Bayılmış olmalıyım çünkü gözümü açtığımda reva yanımda duruyordu. Bir anda doğruldum. Reva beni kolumdan tuttu. Benim için endişeleniyordu. Annemi hatırladım. Bağırmaya başladım.
-ANNEM NERDE?
Reva bir şey demiyordu. Sadece beni sakinleştirmeye çalışıyordu. Biri daha vardı. O da beni tutuyordu. Kafamı çevirip beni tutanın kim olduğuna baktım.
-Duha?
Ve o sırada kolumda bir acı hissettim. Sakinleştim. Çok az hala onları görüyordum. Beni geri yatırdılar. Neden annemle ilgili bir şey demiyorlardı? Duha ne zaman gelmişti? Bu aşağılık yerde ne oluyordu? Neden kimse bana bir şey demiyordu? Gözlerim kapanmadan önce Reva ile Duhanın çaresizce birbirlerine baktığını gördüm. Sonra her şey koptu. Uyandığımda her yer karanlıktı. Kimse yoktu. Hastane kokusu. Anneme bakmalıydım. Yattığım yerden kalkacaktım ki aniden hareket edince başım dönmüştü. Kalkamadım. Reva içeri girdi.
-Minel, ne yapıyorsun?
Yanıma geldiğinde kolumdan tutup geri yatıracaktı. Kolunu ittirdim. Yataktan destek alıp kalktım. Başım dönüyordu. Zar zor konuşmuştum.
-Annem nerede?
-Zeynep abla iyi.
-Reva, annem nerede diyorum sana.
İçeri Duha girdi. Ya bu niye gitmiyor?
-Annen iyi. Kalkmaman gerekiyor.
-Ben annemi göreceğim.
Kapıya doğru yürüdüm Duha kolumdan tuttu. Dönüp ona baktım. Bir şey demedi. İzin verdi. Odadan çıktığımda yanımda ayrılmamıştı.
-Nerde?
-Annen yoğum bakımda.
-Bunu şimdi mi? Söylüyorsun!
-Minel. Sakin ol.
-Olamam. Senin annen değil. BENİM ANNEM İÇERDE YATIYOR.
-Minel. Annen gayet iyi. Ameliyattan çıkalı 2 saat oluyor. Sadece tedbir amaçlı doktorlar yoğum bakımda kalmasını istedi.
-Yanına giremez miyim?
Bana mı üzülüyordu o? Saçmalama.
-Doktorla konuşacağım. Sen burda bekle.
Gitti. Etrafıma bakındım. Yine başım dönmeye başlamıştı. Oturdum. Duhayı beklemeye başladım. Annem iyiymiş. Sakin ol. Ağlamak yok. Annem iyi. Yaklaşık 10 dakika sonra Duha geldi.
-Ne oldu? Girebilir miyim?
-Evet. Fazla kalmaman şartıyla girebilirsin.
Kafamı salladım. Hemşire bana önlük tarzı bir şey verdi. Hemşireyi takip ettim. Yoğum bakım kapısının önündeydim. Elimdekileri hemen giydim. Biraz bekleyip öyle girdim. Annem hareket etmiyordu. Sadece kablolar vardı. Yanına yaklaşıp elinden tuttum. Eli buz gibiydi. Konuşacak gücüm yoktu. Sadece öylece yanında durdum. Ağlıyordum. Ağzımdan tek kelime çıkmıyordu. Yere oturdum. Kafamı elinin üzerine yatırdım. Gözlerim kapanıyordu. Annem güvenli alanımdı. Ona bir şey olursa yaşayamazdım. Anne, uyan. Beni bırakma. Uyuya kalmışım. Gözlerimi açtığımda yatakta uyandım. Burası benim evim değil. Nerdeydim? Doğrulup etrafıma baktım. Ayaklandığım sırada odaya biri girdi. Şaka mısın? Yine mi? Beni kendi evine getirmişti. Yanıma gelip baştan ayağa beni inceledi. Neyden emin oldu az önce? Odadan çıktığı sırada
-İyi olduğunu kontrol etmek için geldim.
dedi. Arkasından odadan çıktım.
-Beni neden buraya getirdin? Neden annemin yanında değildim?
-Uyuya kalmıştın. Ben de seni evime getirdim.
-Evimi biliyorsun. Götürseydin.
-Tek kalamazdın. Reva müsait değil.
-Annemin yanına gitmek istiyorum.
-Tamam, gideceğiz. Önce bir şeyler yemelisin.
Önüme yemek dolu tepsiyi bıraktı. Acıkmıştım ama onun elinden hiçbir şey yemezdim.
-Yemeği reva getirdi.
İnanmamıştım ama ters ters bakınca dediğinin doğru olduğunu anladım. Tepsiyi alıp yemeği hızlıca yedim. Hemen hastaneye gitmek istiyordum. Annemin nasıl olduğunu merak ediyordum. Yemeğimi bitirdiğimde odasından çıkıp yanıma geldi.
-Gidelim mi?
-Gidelim.
Daha fazla oyalanmadan evden çıkmıştık. Otoparka indiğimizde burada beklememi söyleyip motorunu getirmeye gitmişti. Motorun sesinden geldiği anlaşılıyordu. Motorla önümde durduğunda kaskı uzatıp binmemi bekledi. Ben motora bindikten sonra hızla otoparktan çıktı. Hastanenin yolunu biliyordu. Tek sorun yağmur yağarken motora binmemizdi. Yollar kaygandı ve hastaneye yetişmek için hızlı gidiyordu. Umarım bir şey olmaz. Bunları düşünürken sırtının gerildiğini gördüm. Bir sorun vardı. Ona doğru eğilip konuşmaya başladım.
-Bir şey mi oldu?
-Sakin olacaksın.
-Ne oldu diyorum.
-Frenler tutmuyor.
-Nasıl tutmuyor?
-Yol kayıyor. Fren yaparsam kaza yaparız.
-FRENLERİN TUTMUYOR Kİ YAPASIN!
-Kızım, bağırma. Bir şey olmayacak.
Lafını bitirmesine kalmadan yandan gelen araba bize çarptı. Sadece araba çarptığında ayrı yerlere düştüğümüzü hatırlıyorum.