Giriş

Merhaba.. Ben hayatın hep bir köşede tek bıraktığı o kızım. Evet, ben oyum. Hepinizin aklına o kız geliyor değil mi? Hayır, şımarık büyütülmedim. Beni büyütecek biri de yoktu zaten. Yanlış düşündünüz. Her neyse. Dünyam herkesten farklı ama asla o tiplerden olmayacağım. Arkadaş mı? Arkadaş kavramına uyacak insanlar pek yok hayatım da. İnsanları da sevmem zaten. Neyse, boş verin. Size biraz kendimden bahsetmek istiyorum. Minel ben. İstanbul'da yaşıyorum. 23 yaşındayım. Kan kırmızısı saçlara sahibim. Yeşil gözlerim var. Tarot bakıyorum. Onun dışında yürüyüş yapmak kafamı dağıtıyor. Çünkü, bazı şeyleri ayrıntılı düşünmek gerekli. Bence öyle.
Günaydın.
Yine sıkıcı bir okul gününe başladım. Saatime baktım ve saat 7.15 gösteriyordu. Evden çıkmak üzereydim ki bazı notlarımı unuttuğumu fark ettim. Odama geri döndüm ve notlarımı alıp evden çıktım. Evin aşağısında ki caddeye yakın olan fırıncıya doğru yürümeye başladım. Fırıncının önündeydim ve onlar yine ordan bana bakıyorlardı. Yanlış anlamayın. Poğaçalardan bahsediyorum. Poğaçalarımı alıp okula doğru yürümeye başladım. Evet, her gün aynı şeyleri yaşıyorum. Bu benim için bir döngü haline gelmişti. Kulağımda çalan şarkıyla ve elimde olan poğaçaları hızlı hızlı bitirmeye çalışırken okula yetişmiş sayılırdım. Okula doğru adım attığım da güneşin altında parlayan kumral saçlarıyla ve yüzünde ki tebessümle bana doğru geliyordu. Yanıma geldiğinde evde yaşadığı sorunu anlatmaya başlamıştı. Bazı sıkıcı davranışları olsa da iyi bir kızdı. Revayı okula ilk geldiğim gün merdivenlerde ağlarken görmüştüm. O günden beri okulda ki tek arkadaşım. Okula girmiştik. Reva kendi sınıfına gitmek için benden uzaklaştı. Ben de kendi sınıfıma doğru yürümeye başladım. Sınıf kapısının önündeydim. İçeri girmeden önce neredeyse sınıfın yanında olan lavaboya girdim. Ders başlamak üzereydi fazla duramazdım. Sınıfın önünde durdum. Kapıyı açıp içeri girdim. Gözler. Bana baktıklarını görmezden gelip yerime oturdum. Biri kapıyı açtı. Hoca olamazdı. Dersin başlamasına 5 dakika vardı. Her kimse hâlâ orda duruyordu. İçeri girdiğini gördüm. O kim mi? Bana göre boş biri. Size bahsetmem gerekiyor değil mi? Peki, bahsediyorum. Esmer. Akyaz derler ama esmer işte. Bana göre farkı yok. Boyu uzun. 1.86 boyunda olmalı. Uzun işte. Daha ne istiyorsunuz? Yeni öğrenci. Yeni gelen öğrenciler hep zorbalanır ama o değil. Size bahsetmedim. Çok köklü olmasa da beni tanıyorlar ama onlar gibi olmadığımı düşündükleri için benimle uğraşmayı takıntı haline getirmişlerdi. İsmi mi? Duha. O ne öyle? Dua gibi. Tamam, komik değildi. Bunlar yaşanırken hocanın ne zaman geldiğini fark edememiştim. Ama yeni gelmiş olmalıydı. Ders başlamıştı. İlk dersler sıkıcı olur. Kulaklığımı takıp uyumak istiyorum ama yapamazdım. Not tutmak önemli. Uyumasaydın, kaçırmasaydın, iyi dinleseydin deniliyor. Şanslıysanız -zenginseniz- size notları verirler. Neyse ki öyle bir sorunum yok. Notlarımı tutarım. Hatta sırf bunun için bir top kağıt getirmiştim. Kendimce çözüm bulmuştum. Tavsiye değil. Çözümde değil. Ders bitmişti. Revanın yanına gitmek için kalkmıştım ki birine çarptım. Evet, o. Bir şey demeden yanından uzaklaştım. Ama arkamdan bir şeyler dediğini duymuştum. Umarım küfür etmemiştir. Revanın yanına gidiyordum aniden biri yanımda belirdi. O değil. Gelen Revaydı. Biraz hava almak için dışarı çıkıyoruz. Oturacak yer arıyorduk. Reva yer bulmuş olmalı ki kolumdan tutup beni bulduğu yere götürmeye başladı. Oturduğumuz da konuşmaya başladı.
-Yeni geleni gördün mü?
Reva böyle şeyleri konuşmayı severdi. Geri çevirmedim.
-Evet, aynı sınıftayız.
-Sınıfları değiştirebiliriz.
Çok sıkıcı birini sırf yakışıklı diye peşinde olmalarını hiç anlamayacağım.
-Neyse, okuldan sonra bir yere gidelim mi?
-Geçen ki gibi olmasın.
Geçen ki gibi derken başı belaya bulaşmıştı. Beni de yanında sürüklemişti. Sonu karakolda bitmişti. O andan beri Revayla bir yere gideceksem düzgün olup olmadığını kontrol edip gidiyorum.
-Olmayacak. İnan bana.
-İnandığım da sonum belli.
-Gitmiyor muyuz?
Canını sıkmak istemiyordum. Gidecektim.
-Tamam, gidelim.
Ordan kalkıp yürümeye başladık. Ders başlayacaktı. Büyük bir okuldu. Derslere yetişmek için hızlı hareket etmeliydiniz. Okuldan içeri geçince sınıflara gitmek için ayrıldık. Sınıfa girip yerime oturmuştum. Duha içeri girdi. Hayır. Bu yaşanmasın. Benim yanıma geliyordu. Herkes nereye gittiğine bakıyordu. Yanıma geldiğini anladıklarında daha çok merak ettiler. Yanıma geldiğinde ağzından çıkan tek kelime şu oldu;
-Merhaba.
Kafamı kaldırıp ona baktım. Onunla muhattap olmayacaktım. Ders başladığı için gitmek zorunda kaldı. Hayır. Öyle düşünmeyi kesin. İmkanı yok. Ders başladığında hala neden yanıma geldiğini düşünüyordum. Ama size dediğim gibi benimle uğraşmayı takıntı haline getirmişlerdi. Bu yüzden umursamadım. Alışıyorsunuz. Saatime baktım. Dersin bitmesine yarım saat vardı. Sadece Revayla buluşup eve gitmek istiyordum. Evi sevmiyorum ama buradan iyi sayılır. En azından bana bakan gözler yok. Buranın nasıl olduğunu az çok öğrendiniz. Yapılacak bir şey yok. Okul dışında uğraşacak daha çok şey buluyorum. Derse çok odaklanamıyordum yaptığını düşünmekten. Reva bunu görse çıldırırdı. Neyse ki öyle insanlarla işi yok. Ya da var. Size ilk dersler sıkıcı olur demiştim değil mi? Hayır, hepsi sıkıcı. Bitmesini beklemekten başka çarem yoktu. Yine saatime baktım. Çıkmamıza az kalmıştı. Uyuyabilirdim ama dersin bitmesine de az kalmıştı. Hocadan tek duymak istediğim çıkabilirsiniz demesiydi. Evet, sonunda çıkıyordum. Yerimden kalktığım gibi sınıftan çıktım. O bana bulaşmadan. Revanın sınıfına doğru yürüyemeye başlamıştım ki sınıfından çıkmış bu tarafa geliyordu. Beklemeye başladım. Bana göre çok pozitif bir kişiliği vardı. Onu o yapanda buydu zaten. Yanıma yetiştiğinde yürümeye başladık. Bir yandan da konuşmaya başladı.
-Gidecek miyiz?
-Evet. Nereye?
-Hep gittiğimiz cafeye gidelim diye düşünüyordum. Ne dersin?
-Olur, gidelim.
Neyse ki cafe çok uzak değildi. Okulun yukarısında ki caddedeydi. Evime de uzak değildi. Fazla yürümeyeceğim. Bunları düşünürken Reva yine konuşuyordu.
-Ehliyetini ne zaman almayı düşünüyorsun?
-Ne zaman olursa. Sen niye almıyorsun?
-Biliyorsun. Kaç kere denedim geçemiyorum.
-Umarım. Alabilirsin.
Cafeye yaklaşmıştık.
-Umarım. Kahvelerimizi alıp sahilde oturalım mı? Yoksa burda mı?
-Sahile gidelim. İyi olur.
Kahvelerimizi alıp sahile doğru yürümeye başladık. Bugün o aptalın yaptığını anlatıp anlatmamakta çok kararsızım. Bunları düşünürken Reva beni öyle dalgın görünce sorgular gibi bakmaya başladı.
-Duha. Benimle konuştu.
-NE!
-Bağırma, öyle değil. Sadece merhaba dedi.
-Sen ne dedin?
-Bir şey demedim. Onunla konuşmayacağımı biliyorsun.
Hayır. Aramızda bir şey yok. Onun gibi tiplerden uzak duruyorum, o kadar.
-Anladım. Benim gitmem gerekiyor.
Saatime baktım. Saat 3.30'tu. Reva gitmişti. Biraz daha dolanıp eve dönmeyi düşünüyordum. Ama hiç halim yoktu. Evin yolunu tutup yürümeye başladım. Evin orda ki sokakta basketbol sahası vardı. Yanından geçip gitmek üzereydim ki biri kolumu tuttu. Kafamı çevirip kim olduğuna baktım. Bunun burda ne işi vardı? Evet. Kolumu tutan Duhaydı. Ben bir şey söylemeyince o konuşmaya başladı.
-Sınıfta benimle niye konuşmadın?
-Seninle niye konuşayım?
-Korkma. Seni yiyecek değilim.
-Ne diyorsun ya. Defol git.
Yanından uzaklaşacakken yine kolumdan tuttu.
-Derdin ne senin?
-Biraz dinlesen..
-Neyi?
Bir şey söylemek ister gibi baktı.
Ama söylemeden gitti.