Kurtulmak (4. Bölüm)

Duha nasıl kuzenim olabilir? Her şey karışık ve anlamsız kalıyordu. Kaldıramıyordum artık. Neyse. Dayım, Duha’nın kuzenim olduğunu söyledi ve gitti. Öylece kaldım. Ne yapacağımı bilemiyordum. Aklım durmuştu. Her şeyi sonradan öğrenmek, bilmemek canımı sıkıyordu. Mutfağın kapısından içeri annem girdi. Karşıma oturdu.
-Kızım.
Bir şey söylemesine izin vermeden oturduğum yerden kalkıp odama yöneldim. Odamdan içeri girdiğimde yatağıma oturup İngiltereden bilet alıp bavulumu hazırlamaya başladım. Evet, gidecektim. Daha fazla durmak istemiyorum burada. Herkes yalan konuşup beni kandırma peşindeydi. Duha kuzenim ve ben bunu bilmiyorum. Bu ne demek? Yani. Bunu nasıl yapıyorsunuz? Aklım almıyor. Bunları düşünmekten. Düşünmeyecektim. Bavuluma iki üç parça kıyafet koyup odamdan çıktım. Annem ile dayım elimde bavulla beni görünce hemen yanıma geldiler.
-Nereye gidiyorsun?
-Sizden uzak olan neresi varsa oraya.
-Minel. Yapma böyle.
-Anne, çekil.
Çekilmeyince bende yanından geçip evden çıktım. Arkama bile bakmadım. Bakarsam gidemezdim. Gitmekte istemiyordum ama biraz tek kalmak iyi gelecekti. Olanlardan çok yoruldum. Evden çıktığım gibi taksiye binip havaalanına gideceğimi söyleyip başımı koltuğa yasladım. Uyuya kalmışım. Taksici abi beni uyandıyordu. Gözlerimi açtığımda
taksici abiye parasını verip arabadan çıktım. Bavulumu çoktan çıkarmıştı. Bavulumu alıp içeriye girdikten sonra bir yere oturup beklemeye başladım. Uykum geliyordu. Ama uçağın kalkış saatine az kalmıştı. Bu yüzden telefonumu açıp bakınmaya başladım. O yabancı numaradan mesaj vardı. Mesajı açıp ne yazdığına baktım.
-O çocuğun kim olduğunu merak etmiyor musun?
-Hayır. Asıl, sen kimsin?
-Beni boşver.
-İyi. Engelliyorum.
Yazmasını beklemeden engelledim. Bu kadar şey varken bir de onunla uğraşamazdım. Bunlar beni nereden buluyorlardı? Asla anlamıyorum. Anlamaya çalışmam da aşırı ironik olmaya başladı. Onlar kendi yaptıklarını anlamıyorlar. Ben neden kendimi yoruyordum? Yapma. Bir şeyler mi yazsam? Orada beni bekleyen yazmayı bıraktığım kitabımdan bahsediyorum. Evet, kitap yazıyorum. Bıraktım çünkü hepsini bir arada devam ettirememiştim. Bir ara belki sizde okursunuz. Bilemem. İngiltereye inmiştim. Otele doğru gidiyordum. Yürümek iyi gelir diye düşünmüştüm. Ama hava soğuktu. Bu yüzden hızlı yürüyerek gidiyorum. Zaten çok yoktu. Etraf çok güzel gözüküyordu. Bavulumu bırakıp dolaşmak isterdim ama üzerime bir yorgunluk çökmüştü o an. Otele yetiştiğimde odaya çıkıp uyusam iyi olacaktır. Odadan içeri girdiğim gibi yatağın üzerine bıraktım kendimi.
Baya yorgundum. Yine aklıma o çocuk düştü. Evet. O gece. Acaba kimdi? Şimdi çıksam onu burada bulamam. Keşke istanbul da olabilsem. Bir ihtimal yine denk gelirdik belki de. Neden olduğunu bilmiyorum ama yanında olduğumda kafamın içinde ki tüm sesler susuyordu. Yattığım yerden kalkıp engelini açtıktan sonra yabancı numaraya yazmaya başladım. Tutamadın kendini. Yani, Minel.
-O çocuğun nerede olduğunu biliyor musun?
Mesajıma hemen döndü.
-Evet. Neden?
-Merak ettim.
-O neden?
Sana ne ya! Söyle işte. Bir şey yazmadığımı görünce kendisi yazdı.
-Yanında ki odanda kalıyor.
Ne? Burada mıydı?
-Nasıl yani?
-Bildiğin.
Ayaklanıp odadan çıktığımda o da odasından çıkıyordu. Beni görünce şaşırmamıştı. Burda olduğumu. Biliyordu. Onu karşımda görünce şaşkınlığımı gizleyemedim. O da öylece yüzüme bakıyordu. Elini kaldırıp yüzümün önünde sallamaya başladı.
-İyi misin?
Algılarım kapanmıştı. Gözlerimi kapatıp açtım. Tepki ver. İyiyim dercesine kafamı salladım.
-Öyle durmuyor.
-Ne yapıyorsun burada?
-Burada yaşıyorum.
Nasıl yani? O zaman İstanbul’da ne işi vardı?
-İlerde güzel bir cafe var. Oraya gidip konuşalım.
-Olur.
Hemen de olur de zaten. Hiç hayır deme. Önümde yürümeye başladı. Arkasından onu takip etmeye başladım. Mecburen. Çok geçmeden kendimizi cafenin içinde bulduk. Cafeye varınca oturduk. Oturduğunda dönüp bana baktı.
-Bir şey ister misin?
-Hayır.
-Aç değil misin?
Midem bulanıyordu. Ama bir şey yiyecek halde değildim.
-Değilim. Konuşalım sonra gitmem lazım.
-Tamam.
Kendisine bir kahve söyledikten sonra sadece neden orada olduğunu anlatmıştı. Her şeyi anlatmamıştı. Anlattıklarından sonra yanından kalkıp gittim. Yorulmuştum. Ayakta zor duruyordum. Sadece bunu anlatacağını bilseydim hiç gitmezdim. Cafeden çıktığımda kulaklığımda ki çalan şarkı eşliğinde yürümeye başladım. Kim olduğunu sormadım. Aptal. Minel. Geri dönücektim ki bir anda yanımda belirdi. Aniden geldiği için geriye doğru adım sendeledim.
-Pardon. Korktun mu?
-Yok. Bir şey mi oldu?
-Kolyeni düşürmüşsün.
Kolyemi bana uzattı. Elinden alıp gidecektim ki kolumdan tuttu.
-Ne?
-Bir şey yok. Ma belle
-Ne dedin?
-Dikkatli ol dedim.
-Anladım. Görüşürüz.
Yanından uzaklaştım. Ne zaman otelin oraya geldiğimi bile fark etmemiştim. Kapıdan içeri girip odama çıktım. Odaya girdiğim gibi uyuya kalmıştım. Kapının sesiyle yataktan doğruldum. Telefonumu elime alıp saatin kaç olduğuna baktım. Bu saatte kim kapımı çalıyordu? Yataktan kalkıp kapıya açtım. Yine o yabancı çocuk kapımın önünde duruyordu.
-İyi misin?
-Uyuyordum. Ne oldu?
-Merak ettim. Saatlerdir sesin çıkmıyor.
-Yorgunluktan uyuya kalmışım.
-Yemek yiyelim mi?
-Olur. Acıkmıştım zaten.
Ceketimi ve telefonumu aldıktan sonra otelden beraber çıktık. Çıktığımızda yürüyerek gideceğimizi sanıyordum. Ama öyle olmadı. Motoruyla gidecektik. O an hiç binmek istemedim. Geçirdiğim kazadan sonra motorların yanından bile geçmez olmuştum. Binmek istemediğimi anlayınca yüzüme baktı.
-Ne oldu?
-Yürüyerek gidelim. Olmaz mı?
-Neden?
Bir şeyi de sorma. Yürüyelim işte. Ne olur yani.
-Motorla kaza yapmıştım.
Kaşları havalandı. Ne bu tepki?
Gayet normal bir şey söyledim.
-Tamam. Yürüyerek gidelim.
Olur dercesine kafamı salladım.
Laf arasın da restoranın buraya yakın olduğunu söylemişti. O yüzden yürümeyi sorun etmedim. Zaten ben istemiştim. Restorana giderken gördüğümüz her yeri tek tek bana anlatmıştı. Baya iyi biliyordu buraları. Anlattıklarını dinlerken ne zaman restorana vardığımızı fark etmemiştim. Restorantta yemeğimizi yedikten sonra otele doğru yürümeye başlamıştık. Çünkü, çok uykum gelmişti. Resmen ayakta uyuya kalacaktım. Odaya geldiğim gibi uyuya kalmıştım.
Yine bir gün.
Yine ben.
Günaydın.
Uyandığımda saat 14:00’e geliyordu. Yorgunluktan bayılmış bile olabilirim. Çünkü hayatım boyunca bu kadar geç kalktığımı hatırlımıyordum. Yapacak bir şeyim olmadığı için telefonuma bakınmaya başladım. Gelen mesajlara bakarken ondan mesaj vardı. Mesajı açıp baktığımda şoka uğradım.
-Sabah odana uğradım ama sen uyuyordun. O yüzden içeri girmedim. Aşağıya gel.
Mesajı okuduktan sonra üstüme bir hırka aldığım gibi aşağı indim. Beni bekliyordu. Yanına ulaştığımda bana ters ters bakıyordu.
-Nerede kaldın?
-Yeni uyandım.
-Belli. Ma dormeuse.
-Ya. Ne söylüyorsun?
Anlamıyorum.
-Ben gidiyorum. Yarın geri geleceğim.
-Nereye?
-Şu an açıklayamam. Gelince konuşalım.
-Sorun mu var?
-Döndüğümde her şeyi anlatacağım Minel.
Ben bir şey diyemeden arabasına binip gitti. Adımı söylememiştim. Nereden biliyordu? Benim tanımadığım biri adımı nasıl bilebilirdi? Herkes benden bir şeyler gizliyor. Kimseyle konuşmak istemiyorum. Onunla bile. O yabancı çocukla bile. Bir şeylerden uzaklaşsam dahi uzaklaşamıyorum. Ben bunları bir daha yaşamak istemiyorum. Olmayacak. Sen olsaydın olmazdı. Ama yoksun. Neden yoksun? Düşüncelerim o kadar ağır gelmişti ki başım dönmeye başlamıştı. Her yer dönüyordu. Çok karışık. Anlayamıyorum.
Akıllanmayacaksın değil mi? Akıllanmayacaksın. Herkes seninle oyun oynuyor. Hayır. Yapma. Konuşma.
Hep sana beni hatırlatacak. Bundan kurtulamayacaksın. Kurtulamayacağım. Kurtulmak istiyorum. Bitsin artık. Bitsin.
Geçmeyecek.
Yıllardır geçmedi.
Geçmedi…
Geçsin artık… Abi.