5. Bölüm

Dışarıdaki yağmur benim içimdeki yangını söndürmeye yetmiyordu...
İçim içime sığmıyor bir merdivene yağmurun altına oturmuş "imkansız bir aşk" diye bir şarkı açmış saatlerdir ağlıyordum yaşadığım hayata anlam vermeye çalışıyordum ya insanın yapmaz dediği kardeşim dediği bir insan tarafından sırtından vurulurmu? Ya hiç mi hiç mi değerim yok ya insanın en güvendikleri vururmu ağlamaktan gözlerim şişmiş ateşim çıkmıştı Allah'a yalvarıyordum rüya olsun diye nolur rüya olsun, nolur gözümü açınca herşey bitmiş olsun şarkı imkansız aşk diye devam ediyordu fakat benim anladığım imkansız bir mutluluk tu ateşim yükselmiş gözlerim kararmaya başlamıştı çok kötüydüm hayatımda ilk defa kendimi bu kadar güçsüz bu kadar çaresiz hissediyordum bir yandanda kendime kızıyordum Zeynep'i o halde tek başına bıraktım diye ama kendimi o yanlız değildir Ata ve lavinya vardır diye kendimi avutmaya çalışıyordum hem kendime kızmış hemde yaşadığım şeyler için hüngür hüngür ağlıyordum dışarıda yağmurun altında oturmuş öylece ağlıyordum sorna gözüm karardı ve bizim Deniz ile anılarımız gözümün önünden su gibi akıp geçti anılarımızı hatırladıkça bi piskopat gibi gözyaşlarımın arasından gülüyordum ve nolur bu bi rüya olsun diye sayıklıyordum bu kadar şeyi bedenim kaldıramıyacak olacak ki gözlerimden akan yaşlar ile birlikte gözlerim istemsizce kapandı bilincim açıktı ama kıpırdayamıyordum sorna bilincim de yavaş yavaş kapandı ve ben sadece bir boşlukta kaldım tek hatırladığım bu boşluk...
(Zeynep'in anlatımıyla)
Ben Denize hesap sorduktan sorna kızlar toletinin kapısını kapatıp sırtımı oraya yasladım ve tek başıma sadece hıçkıra hıçkıra ağladım hayatı sorguluyordum ve bunu bir saatir yapıyordum derse girmemiştim burada öylece oturmuş ağlıyordum sorna bi anda kapı açıldı gelen lavinyaydı
Lavinya: noldu lan sana ağladın mı sen?
Sorna ben göz haşlarımın arasından konişmaya çalıştım ama olmuyordu sanki boğazım düyümlenmişti
Lavinya: tamam zorlama kendini bir sakinleş öyle anlatırsın
Sorna ben elimi yüzümü yıkadım ve kendime gelmeye çalıştım ve anlatmaya başladım
Zeynep: bu Deniz denen sikik bizim baş düşmanlarımızla iş birliği yapmış Elçin ile az önce öğrendik ya kafam almıyo bunca yıllık kardeşim desiğimiz insan nasıl yapar ya!?
Sorna lavinya ağlamaya başladı sorna ben dışarı bakrım kimse yoktu okul saati bitmişti tek biz vardık sorna Ata merdivenlerden geldi o art arda soru sorarken ben hepsini tek nefeste ağlaya ağlaya anlattım o da ağlamaya başladı okul koridorunda 3ümüz birbirimize sarılmış okul koridorunda ağlıyorduk fakat birimiz eksikti Elçin.
Ata: Elçin nerde? Diye sordu hıçkırıklarının arasından sorna biz lavinya ile birbirimize baktık Sorna lavinya telefonu çıkarıp Elçini aradı fakat açmadı
Zeynep: ya nerde olacak evredir hadi gidem bakam
Sorna hepimiz bir koşu mahhaleye vardık ve Elçin gilin Evinin kapısını çaldık kapıyı Elçinin Annesi şeyma teyze açtı.
Şeyma teyze: hoş geldiniz
Lavinya: hoş bulduk Şevval teyze, biz Elçine bakmıştık
Şeyma teyze: Elçin bu gün Eve gelmedi kuzum sizle değil miydi
Lavinya: bizleydi pardon ben unutmuşum o mekanda bekliyordu neyse biz gidelim artık görüşürüz
Sorna lavinyanın yalanı ile Şevval teyzenin içini rahatlatıp Elçini aramaya başladık
Ata: yok abi yok nerde bu kız nereye gitmiş olabilir kafam almıyor ya!
Bende o sırada hala ağlıyordum hepimiz berbat bir haldeydik hepimiz harabe değil de harabenin ta kendisi olmuştuk sanki
Lavinya: tamam üçe ayrılıyoruz Zeynep sen mekanın olduğu tarafa Ata sen onun zıt yönüne bende buralara bakacam.
Sorna hepimiz dağildık ben geziyordum ve bir yerlerden şarkı sesi duydum
Anlatsam şu derdimi küçücük çocuklara
Diye devam ediyordu şarkının sözleri bir dakaika bu şarkıyı hep biz Deniz,Elçin ve ben kötü olduğumuz zamanlar beraber dinlerdiksorna ben gene orada bir kez daha yıkıldım ama Elçin için toparlanmak zorundaydım onu bulmak zorundaydım sorna şarkının olduğu tarafa yöneldim ve Elçini gördüm görmez olaydım onu ilk defa bu halde görüyordum Elçin bana hep şey derdi yıkılmaz sandığı insanın yıkıldığına şahit olunca o insanında dünyası yıkılır derdi Elçin hep bende tam anlamıyla onu yaşıyordum elleri kan içinde duvarları yumruklamış kendi saçlarını yolmuş sitresten kafasının egzama yeri kanıyordu ve bir dakika galiba gözleride hatta bilincinde kapalıydı Ben korkudan çığlık çığlığa bağırırken Ata sesimi duymuş olacak ki yanıma telaş içerisinde geldi sorna lavinyada geldi Ata ile lavinyada benden farksız olunca Kendimizi toparlamaya çalışıp Elçini hastaneye götürdük elçinin hastane odasında ne yaşadığını bilmezken biz hastane koridorunda oturmuş ağlıyorduk o sıra kendim içinde Elçin içinde bir yemin ettim bize yaşattıklarının daha fazlasını Elçin uyanınca biz onlara yaşatacaktık...