Cünha kitap kapağı

3. bölüm / 3

2. Bölüm ~Karşılaşma

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: 2. Bölüm ~Karşılaşma

Herkese merhaba arkadaşlar bölüm geldi.

Umarım seveceğiniz bir bölüm olur.

Sizden ricam bana kitap hakkında ki yorumlarınızı bildirmeniz ve oy vermeniz.

Lütfen satır arası yorumlarınızı bırakmaı unutmayın.

&

Benim oğlum bana anne bile diyememişti, belki de nefes bile almamıştı dünyayı terk ederken, benim oğlumda yaşasaydı o altın saçlı çocuk kadar olur muydu acaba? Onun kucağında benim oğlum değilde başka birinin oğlu vardı. Beni hiç mi sevmemişti? Hiç mi vakit kaybetmemişti başka bir kadını bulmakta. Annesi kimdi çocuğun neden burada değildi. Herkes bana bakıyordu bunu hissediyordum ama ben gözlerimi altın saçlı çocuktan alamıyordum.

Ona karşı nefret ya da kin besleyemedim, içimden neden benim çocoğum değilde o var diye geçiremedim. Bu ortamda bir o çocuğa kızamadım. Ben olduğum yerde kıpırdanmadan hareket dahi etmeden duruyordum sadece göz kırpıyordum. Gözümden bir damla yaş düştü ama kimse görmesin diye sildim hemen, o bana bakıyordu, şaşırmıştı burada olmama ama daha fazla bana bakmadı oğlunun sırtını sıvazladı yanağına büyük bir öpücük koyup "Anne Asil'i eve götürür müsün?" diye bir soru yöneltti, gözlerini benden hiç kısa süre ayırıp sonra tekrardan bana bakmaya devam etti. Ben ona bakamıyordum kucağında ki çocuka bakıyordum sadece, hateket edebilsem buradan nefes almadan gidecektim ama edemiyordum ayaklarıma söz geçiremiyordum beynim bedenime hüküm veremiyordu.

Sanki yıllardır bu anı bekliyorlarmış gibi herkes nefessiz bir şekilde bana bakıyordu, tepki vermemi bekliyorlardı ama vermeyecektim onu hayatımdan zor çıkarmıştım şimdi tekrardan beni mahvetmesine izin vermeyecektim! Zümrüt hanım kucağında ki çocuğu da alıp bahçeden çıkmıştı. O an bende arkamı döndüm ve dış kapıya doğru yol aldım. Geride bir kaos bırakmıştım herkes benim ismimi sesleniyor durup konuşmamızı istiyorlardı. Kapıdan çıktığımda zümrüt hanım da kucağında torunu ile bahçe kapısından hızlı hızlı çıkmıştı. Ona zarar vereceğimi düşünmüşlerdi benim zarar vereceğim insanlar sizdiniz o masum değil!

Kabanımın cebinden arabanın anahtarını çıkarıp kilidini açtım arabanın önünden geçecekken biri beni kolumdan tutmuştu, bu dokunuşu ezbere biliyordum Tahirdi, ama o an kendime lanetler yağdırdım o hayatına devam etmişken ben hala onun teninin yumuşaklığını, ısısını, dokunuşu dahi aklımda tutuyordum içime işlenmişti sanki. Ancak o bunu hiçbir zaman bilmeyecekti. Ona döndüm ama bakışlarımda artık hissizlik vardı bana bir yabancıymış gibi baktım ona. Bir markette tanımadığınız insanlarla göz göze gelince bile tebessüm ederdiniz, ben ona tebessümü bile çok görmüştüm. Tahir benim düşmanımdı bu yedi yıldır böyleydi böyle de devam edecekti.

"Pardon sizi tanıyor muyum?" dedim sert bir sesle, kolumu büyük avucunun içinden çekip aldım, gözlerimin ta en içine bakmaya çalışıyordu ama görebileceği şey artık sadece simsiyah duvar olacaktı. "Mihri biliyorum bana kızgınsın ama lütfen konuşalım, lütfen iki yetişkin insan olarak konuşalım." sesi adeta yalvarıyordu, bu dediğine çok sinirlendim ve gözlerimden ateş çakarken ona baktım. Bir adım geri gittim ve içimde yakılanan o soruyu sordum. "Neden yıllar sonra geldin?" o, ben konuşunca derin bir nefes verdi ve bana bir adım yaklaştı, açtığım mesafeyi tekrar kapatmıştı.

"Burası benimde memleketim Mihri." dedi sakin bir sesle ben ne kadar sinirlysem o da bir o kadar sakindi. Derin bir nefes aldım, "Bana Mihri deme! Artık sana da Mihriban'ım ben!" dedim bağırarak. Belimde ki silahı çıkardım ve aramıza koydum. Elimde ki silahı görünce kaşlarını daha çok çattı "Yapma Mihri, bırak o silası konuşalım." ne yapıyordum lan ben? Yapan hep sen olmamıştın mı? "Ne konuşacağız ulan daha, beni burada elimde yüzükle bırakıp siktir olup gittin, şimdi elinde beş ya da altı yaşına bir oğlan çocuğu var! Niye ulan! Niye ben! Neden beni burada bırakıp gittin de, şimdi gelmiş karşıma 'konuşalım' diyorsun." nefes alışlarım o kadaar düzensizdi ki cümlelerim kesik kesik çıkıyordu, ama o beni daha önce hiç anlamadığı kadar iyi anlıyordu.

"Bir daha asla, bir daha asla ama asla karşıma çıkma! Yoksa habu Karadeniz şahit olsun uşaği var demam vururum senu aha buda saa Karadeniz sözü olsun." sinirlenince Karadeniz ağzı ile konuşuyordum bunu istemsizce yapıyordum. Önceden olsa gülerdi öyle konuşmam hoşuna giderdi, ama şimdi kim bilir hangi kadının gülüşüne aşık olmuştu, hangi kadını kalbine almıştı bilmiyordum, bu düşüncelerden hiçbir zaman kurtulmayacaktım çünkü onu hala seviyordum bana onca kötülüğü yapmasına rağmen onu asla unutamamıştım.

Ama bu ondan alacağım intikamı ya da, ailesi ve ailemden alacağım intikamı asla değiştirmeyecekti. Karşımda o kadar aciz görünüyordu ki ona o an bende acımak istedim ama yapmadım! Yapamazdım benim oğlum toprağın altındaydı oğlumdan hiç haberi dahi olmamıştı. "Mihri yapma..." dedi ama artık konuşmasına tahammül edemediğim için elimde ki silahı havaya kaldırdım ve bir el ateş edip "Karşıma çıkma!" diye bağırdım yüzüne doğru yaklaşıp, ama kokusu burnuma doldu hiç değişmeyen o temiz saf kokusu, hemen geri çekildim ve arkamı döndüm arkamı döndüğümde bütün ailem ve onun ailesi beni izliyordu.

Aralarından sadece bir kişinin gözlerinin içine baktım babamın. "Bravo, bravo gerçekten ben size güvenerek arkamı dönüp gittim, belki ben olmasam bile, benim hakkımı savunan birileri olur diye düşündüm." dedim gözlerinin içine bakarken boğazımda büyük kaya gibi bir yumru oluşmuştu yukunuyordum ama geçmiyordu. Babam yeşil gözleri bana dikti konuşacaktı ama onu elimi havaya kaldırarak susturdum. "Ama bitti, artık düşmanım sadece Zaim oğulları değil, ben artık Akyıldızlarla da düşman oldum!" o kadar fazla bağırıyordum ki boğazlarım da bir sızı hissettim.

Sol elimde olan silahı kaldırdım, yedi yıl sonra üç el ateş daha ettim. Herkes kendi arasında fısıldaşmaya başlarken aralarından birisi öne çıktı Şahin abim, en büyük abimdi benden yedi yaş büyüktü "Mihriban! Bırak o silahı da gir şu içeri konuşulacaklar var!" diye bağırdı ama artık umrumda dahi değildi. "Artık evinizin içinden bir düşman edindiniz kendinize sevgili ailem" dedim sanki az önce bağıran hiç ben değilmişim gibi, delirmek üzereydim aslında, ama kimse bunun farkında bile değildi.

Aralarından sadece Süheyla anneme baktım "Süheyla anne iki saat sonra geleceğim, kızlara söyle de odamı hazırlasınlar, birazdan bavullarımda gelir onları içeri alırsınız olur mu?" dedim yalnızca ona bakarken, ağzımdan çıkan laflarla herkesin gözleri yine bir ok gibi beni buldu. Evet yanlış anlamadılar bu evde kalacaktım düşman ilan ettiğim ailemle kalacaktım. Çünkü bu ev benimdi! Onlar gitsindi.

Süheyla annem bana gülümsedi ve gözünden bir damla yaş akarken bana 'seninle gurur duyuyorum' bakışları atıp kafasını salladı ve çıktığı kapıdan içeri gitti. Arkamı döndüğümde Tahir kocaman olmuş gözlerle bana bakıyordu, tekrar arkamı döndüm ve hepsinin yüzüne tek tek bakarken "Ha bu arada evimde yapancı istemiyorum. Benim tanımadığım insanlarla benim evimde yemek yiyemezsiniz." dedim ve Tahire tekrar bakp "Kusura bakmayın sizin gibi yapancıları evime almıyorum. Şimdi buradan siktir olup gidin, mümkünse benden kaçabildiğiniz kadar kaçın, intikam için geldim!" dedim ve omuzuna çarparak yanından geçip arabama bindim.

O hala arabamın önünde duruyordu bana meydan okuyordu, ama umursamadım o deli Tahir ise ben zırdeli olurdum.
Arabaya tekrar gaz verdim üç kez ama geri adım atmıyordu iki defa daha gaz verdim, arabanın çıkardığı ses beni deli ediyordu. Gaza bastım ilk önce öne onun üzerine sürdüm bu defa şaka yapmadığımı anladı ve geri geri adım attı bende ona sadece baktım dudaklarımın kenarı kıvrıldı görsün istemediğim için elimi yanımda ki koltuğa yaslayarak arkaya baktım ve konağın giriş kapısından çıktım.

Volkan'ın dediği gibi yapmıştım ilk bombayı atmıştım onlara. Lakin bomba onları değilde beni yakmıştı sanki, hızlı bir şekilde arabayı sahile sürdüm kış olduğu için az insan olurdu sahilde.
On on beş dakika sonra sahile geldiğimde artık beynim kendini sıkmayı bırakmıştı güvenli bir alanda olduğum için yaşlar gözümden damla damla akmaya başlamıştı bir çeşit atak geçiriyordum hep böyle oluyordu onu düşündüğümde bana yaptıklarını düşününce nefesim kesiliyordu sanki Azrail dibime girmişte canımı almak istiyordu. Boğazımı sıkıyordu bir el nefes alamıyordum. Ellerimi sıktığım direksiyondan çektim ve arabanın kapısını açıp kendimi yaka paça dışarı attım.

İleride ki banklardan birine oturdum, kalbim sıkışıyordu. Deli gibi ağlıyordum burnum akıyordu. Çocuğu vardı...
Ama o çocuk benim karnımda dokuz ay boyunca taşıdığım çocuk değildi. Beni bırakıp gittikten sonra hemen bir çocuk yapmıştı. Beni kullanmış mıydı, gençliğimden mi faydalanmıştı anlayamıyordum neden böyle olmştu. Neden şimdi karşımdaydı hani buralara gelmiyordu? Mercan bana buralara hiç gelmediğini söylemişti. Şimdi ben neye inanacaktım.

Beni öpüşü bana söylediği şarkılar yazdığı mektuplar ya da ne bileyim hikayemiz hepsi yalan mıydı? Aksine bana o kadar gerçek gelmişti ki sürekli sorguluyordum içimde. Ya bana çok güzel bir oyun oynamıştı ya da ikimizde kaderin kurbanı olmuştuk. Deli gibi ağlıyordum yoldan geçen bir kaç insan bana bakıyordu. Bense yalnızca Karadeniz'e bakıyordum, "Al mutlu musun şimdi, bir canım kaldı Karadeniz, onu da bana çok görme." diye bağırdım titreyen, ağlamaktan çatallaşmış sesimle denize doğru, buralarda, Karadeniz'de böyleydi bu deniz'in bir suçu olmasa da hep onu suçlardık, sevdası olan ona anlatırdı, derdi olan ona gelirdi yine günah keçiside Karadeniz olurdu.

Nerede yanlış yaptığımı hiç anlamadım, dirseklerimi dizlerime yaslayıp kafamı ellerimin arasına koydum, başım ağrıyordu o kadar fazla ağlamıştım ki saç diplerimi çekiştirdim ağrı gitsin diye bir fayda etmedi ama olsun.
Kucağında tuttuğu altın saçlı çocuğu çok seviyordu belli uçakta ki ilgisi gözümün önüne gelmişti, belki bende hamile olduğumu söyleseydim gitmezdi ama bu yolu ben seçmiştim, ona bir ceza vermek istemiştim, hıçkırıklarım durmuyor nefesimi daralıyordu gittikçe "Sakin ol Mihri... sakin, merak etme alacaksın itikamını. Döktüğün yaş kadar yaş dökeceksin her birinin gözlerinden." diye teselli verdim kendime. Yağmur yağmaya başlamış, insanlar etrafta kaçacak bir köşe arıyordu sadece ben burada oturuyordum. Beni bırakıp gittiğinde yemin etmiştim hiçbir şekilde bebekten haberi olmayacaktı diye olmadı da, ama şimdi keşke olsaydı diye geçiriyordum içimden. Belki yaşardı o zaman kuçağında ki çocuk benim oğlum olurdu belki...
Kendimi o kadar çaresiz hissediyordum ki, bir defa koklayamadığım oğlumun hasreti ile yedi senedir yanıp tutuşuyordum.

Bunu dileyecek kadar kaybetmiştim kendimi, "Kendine gel buraya ne için geldiğini unutma! Oğlun için yapacaksın buraya kadar oğlun için geldin buradan sonrası da onun için."

Mezarlığa hiç gidememiştim. Yüzüm olmamıştı gitmeye, ona iyi bakamamış bir defa kucağıma bile almamıştım. Mercan benim için ilgieniyordu minik oğlumun minik mezarı ile. Kendime geldiğimde, toparlandığımda sağlığım pek iyi olmasa da kalmak istemediğim için alel acele toparlanıp İstanbul'a gelmiş ve üniverteye başvuru yapmıştım oraya gittiğimde hemen yerleşmiştim. Ama minik bebeğimin mezarına gidemediğim için, içim içimi yiyordu. acımı hafifleten bir yol buldum, gidip tam kalbimin üstüne, sol göğüsümün üstüne onun doğduğu ve benden alındığı tarihi kazıtmıştım '07.04.19' bu tarih aklımdan asla çıkmayacaktı.

Arabanın içinde çalan telefonla kendime geldim, araba ile oturduğum mesafe çok olmadığı için duymuştum sesini, arabaya geri dönüp telefonu aldım ekranda Mercan yazıyordu, beni merak edebilecek üç kişiden birisiydi. Telefonu açtım ama ses vermedim ağladığım için sesim boğuk ve titrek çıkardı. "Mihriban? Mihriban iyi misin? Neredesin kızım arıyorum arıyorum açmıyorsun?" bana kızgındı sesinden belliydi. Ona yarın geleceğimi söylemiştim. "Konunş benimle deli olacağım zaten gittin gelmiyorsunda, meraktan çatlayacağım kız iyi misin bari onu söyle." diye bağırdı telefonun diğer ucundan. Derin bir iç çektim konuşursam sesim titrerdi ama o zaten biliyordu benim ağladığımı. "İyiyim birazdan geleceğim Mercan." dedim konuşmamla durdurduğum hıçkırık tekrar boğazımdan firar etmişti.

"Mihriban biliyorum çok kötüsün sen, iyi falan değilsin sıkma kendini çiçeğim, gel odanı ayarladım bavulların geldi onları bile yerleştirdim, ay kız bu elbiseler ne böyle... gel hemen modacılık oynamamız gereken konular var." dedi söylediğine hazırlıksız yakalandığım için kahkaha attım. Deli kız. "Gülme valla hepsi aklımı başımdan aldı ben şimdi senin o gavur içeceğinide hazırlıyorum çabuk seni bekliyorum on dakikaya burada ol." dedi içtiğim kahveye gavur içeceği diyordu buna kızdım "Mercan gelince bütün sinirimi senden çıkarırım bak! Ne gavur içeceğisi ya! Granür kahve işte!" diye cırladım telefona telefonu kulağından çektiğine eminim. "Kızım kahvenin bir çeşiti olur o da Türk kahvesidir bi anlayamadın bunu." dedi ve telefonu yüzüme kapattı aptal!

Telefonu kabanımın cebine attım, ileride bir çeşme vardı oraya gidip yüzümü yıkadım ensemi ıslattım ağlamaktan terlemiştim. Arabama binip eve ilerledim bu sefer kapıda ki korumalar beni sualsiz içeri aldılar. Arabayı park ettim, konağa ilerleyip kapıyı çaldım tanımadığım üzerinde beyaz gömlek ve siyah kalem etek giyen genç bri kız açtı sanırım evin hizmetçilerinden biriydi.
İçeri girdiğimde merdivenlerde Nursenayı gördüm benim süt kardeşimdi kendisi, bana yukarı gösterdi ona kafamı olumlu anlamda salladım, ama yukarıya çıkmadan önce bir aile büyüğümü ziyaret edeyim değil mi? Çok günah işleyeceğim birazcık sevap işlemekten zarar gelmezdi.

Kapıyı bana açan kız üzerimde ki kabanı aldı bende ona gülümseyerek teşekkür ettim "Canım sen eşyalarımı odama koy ben geliyorum şimdi Mercan'a söylersin." dedim beni kafasıyla onaylayıp "Tabi Mihriban hanım siz nasıl isterseniz." diyip merdivenlere doğru yol aldı.
Büyük salona geçtiğimde tam da tahmin ettiğim gibi herkes konuşmuyor sadece meyve yiyorlardı, aile geleneği gibi bir şeydi bu bizim ailede, birbirimizden çok uzaklaşmamak içindi güya ama herkes birbirinin kuyusunu kazıyordu kimsenin haberi yoktu.
Salondan içeri girdiğimde Azize Akyıldız baş köşeye oturmuş kaşları çatık bir şekilde bana bakıyordu. "Herkese iyi akşamlar sevgili düşman ailem." dedim ardından babaannemin yanında ki koltuğa oturdum. Dedem vefat ettikten sonra bu koltuğa kimseyi oturmamıştı Azize hanım.

Ben koltuğa oturduğumda ise yüzü kıpkırmızı olmuştu. "Ellerin koca şehirlerunde örf adeti, geleneklerimizu da mı unuttun Mihriban öpmeyece misun babaannenin elini." demişti elini öne uzatarak. "Ben bir büyük göremiyorum Azize hanım yoksa öperdim elbette." dedim, babaannem iyice kızarıp morarırken ben diğer ev halkına bakarak "Artık buradayım, bir yere gitmeye niyetim de yok, benim düşman olduğum aile ile nasıl yemek yiyebildiğinizi yarın sabah kahvaltı da konuşuruz. Lakin benim oğlumu kara toprağa siz vermişken yine o adi insanları evime sokan da sizlersiniz. Bu gece sizi vicdanınızla başbaşa bırakıyorum. Ayrıca bir daha evimde yabancı görmek istemiyorum."

Civan abim ve annem ortalarda gözükmüyordu, onları yemekte de görmemiştim acaba neredeydiler? Şahin abim ve Yusuf abim yerlerinde laf söylemek için kıpırdanıyorlardı ama çok saygılı, hürmetli oldukları için büyüklerin sözüne karışamazlardı doğruya unutmuşum. "Mihriban kendine gelesun kizum benum tepemun tasunu atturmayasun! Bu evin büyüğü hala benum, bu evde bana aittur ona göre konuşasun." senesinden bile belliydi sinirli olduğu ama benim umrumda dahi değildi.

"Sevgili babacığım beni kırıyorsun ama, bilmediğim bir şekilde alzheimer hastalığına falan mı yakalandım?" dediğimde abilerim babaannem, amcam, yengelerim, hatta yiğenlerim bile bana bakıyordu. Önceden olsa böyle konuşamazdım ama ben hamileyim dediğimde beni evde merdivenlerden sürükleyerek odama çıkarıp beni odaya kilitlediğini ya da bana hamile olmama rağmen yemek vermeyeceksiniz dediğini unutmamıştım. Malum burası Karadeniz burada böyle şeyler olamaz hele bizim aile de hiç olamazmış.

Oysa ki annem babamla evlenirken karnında Şahin abim varmış içimden geçenlere histerik bir şekilde güldüm babam benden böyle bir tepki beklemediği için bir şey diyememişdi.
Babaannem lafa atlayacaktı ki "Hele sen bir dur Azize hanım zaten bir ayağın çukurda maazallah kalpten falan gidersin hiç uğraşmayalım şimdi."
dedim, babannem bu sefer "Uy nenem karı, kiz bana bak torun morun dinlemam alurum ayağumun altina!" diye cırladı o yaşlı ama hala yerinde olan tok sesiyle.

Babaanneme hiç aldırış etmedim "Ben seni affedeyim diye üzerinde olan tüm mal varlığını bana vermiştin ya baba hatırladın mı? Hah o mal varlığına bu evde dahildi unutma, sen bütün evrakları imzalayıp bana göndermiştin hatırlatırım." dememle baban kaltığı kolduğa tekrar oturdu, yeni bir bomba daha bırakmıştım sanırım babama. Tahminimce abilerimin babamın servetinin hepsini benim üzerime geçirdiğinden haberleri yoktu yoksa herkes bir anda babama dönüp bakmazlardı.

"Evet sevgili düşman ailem doğru duydunuz babamın serveti artık benim. Sakın korkmayın abilerim ve sevgili amcacığım şirkette olan işlerinize devam edebilirsiniz. Belki bir iki konum değişikliği yapıla bilir mesela yeni ortaklar ve ben gibi, sonrasında bir şey daha vardı söyleyeceğim neydi? Hah hatırladım, abilerim ve amca merak etmeyin gemileriniz hala sizin üzerinize kayıtlı, onlarda gözüm yok ama hisselerinizde gözüm var onaları alacağım. Teker teker hemde hiç merak etmeyin. Şimdilik bu kadar şok size yeter iyi geceler." dedim. Söylediklerimi o kadar alaycı bır ses tonuyla ve sahte gülüşle söylemiştim ki herkes bir anda silahları çekip birbirini vursa şaşırmazdım, artık bu evde herkes birbirine düşman olacaktı. Pimi çekilmiş bir bombayı daha içlerine bırakarak ağayında ki çizmelerin topuk sesleri ile salondan çıktım.

Yukarı odama çıktığımda Mercan ve Nursena beni bekliyordu kapıyı açmamla üzerime atlamaları bir olmuştu. "Mihriban seni çok özledik kızım neredesin sen." ikisi iki yandan beni bir sağa bir sola sallayarak sarılıyordu bende onları çok özlemiştim "Kızım ben buraya intikam almaya gedim, daha uğraşacak bir sürü düşmanım var. Ama bilemezsiniz bende sizi çok özledim." diyip ikisinin de yanaklarında öptüm. Mercan benimle dalga geçerek "Doğri intikam içun gelmişdur dram graliçesi." dedi Karadeniz ağzı ile, buna bende güldüm ama sonra neredeyse yirmi dört saattir duş almadığım aklıma geldi ve hemen geri çekildim "Durun kız sarılmayın bana bugün çok terledim ter kokuyodurum."

Nursena bana daha çok sarılıp "Uy hele delinin zoruna bakın valla hiç değişmemişsin Mihriban hala misler gibi vanilya kokuyorsun buram buram." Bu dediğine güldüm çünkü çocukluğumdan beri vanilya aromalı parfümler kullana kullana derime işlemişti vanilya. Hep beraber yatağıma uzandık. Mercan ile Nursena yatağın başlık tarafına kafalarını koymuş ayaklarını yataktan dışarı sarkıtırken bende yatağın alt kısmına yatay bir şekilde uzandım. İkiside ellerini başlarına koyup dirseklerini de yatağa yaslayıp ışıl ışıl gözlerle bana bakıyorlardı.

"Eee anlatın bakayım ben yokken neler ettinuz?" diye bir soru yönelttim mercan ayağıyla kafama yavaşça vurdu "Kiz sen koca şehiri bırakıp buraya geldin, asıl sen anlat bakalım hem duyduğuma göre ailenin bütün mal varlığı senin üzerine olmuş" dedi bende sadece gülüp "Evet öyle şeyler oldu, ama asıl olay buradaymışta siz hiç bana demedunuz neden babamların Zaimoğulları ile hala görüştüğünü bana söylemediniz Mercan?" dedim.

Bu tatsız konuyu açtığım için ikiside derin bir nefes almış yattıkları yerden kalkıp bağdaş kurarak oturmuşlardı yatağın üstünde, bende onlara uyup aynı pozisyona geçtim "Yapma be Mihriban nasıl deseydim sana? Ne diyecektim seni bırakıp giden adamın ailesiyle senin ailen hala hiçbir şey yokmuş gibi görüşüyor nasıl deseydim?" dedi Mercan, sesinde kırgınlık, kızgınlık ve daha fazlası vardı. "Zaten ruh sağlığın buradan giderken iyi değildi onaları da söylesek iyice kötü olurdun diye söylemedik." dedi Nursena, bana kıyamazlardı, tıpkı benim onlara kıyamadığım gibi.

"Peki ya o. Ondan haberiniz var mıydı?" dedim kızgınlıkla onlar kimden bahsettiğimi hemen anladılar ikiside aynı anda "Saçmalama!" dediler sonra da aynı kelimeyi söyledikleri için birbirlerinin saçlarını çektiler, kaderleri aynı olmasın diye. Mercan "O deyyuz'un buraya geleceğini bilsem alnının çatından vururdum oni sen gittikten sonra kapının önünde öğrendim bende. Çocuğuyla gelmiş birde yüzsüz yüzsüz bu eve gelmiş her şeyi düzeltmek için." dedi Mercan sinirle.

"Kız Mihriban bu herif seni bırakıp hemen bir başkasını bulmuş, birde senin oğlun kadar oğlu var hiç mi bekleyememiş it herif." Nursena böyle diyince mercan onu kolundan tutup sıktı Nursena ne dediğini yeni anladı ama ben bu sözlerden sonra daha konuşamadım haklıydı hiç beklememişti. Nursena dobra biri olduğu için onun bu açık sözlülüğüne alışkındım. Ama daha fazla dinlemek istemediğim için "Neyse kızlar ben biraz dinleneyim malum benim için çok zor bir gün oldu." dedim, onlarda anlayışla yataktan kalktılar mercan dışarıya çıkarken "Allah rahatlık versin çiçeğim." dedi ve ikisi de çıktılar.

Bende bu oda da daha fazla duramadım havasızdı bu oda dışarısı soğuktu ama camı açtıp banyoya geçtim kıyafetlerimi almama gerek yoktu. Küveti sıcak suyla doldurdum ve içine girdim biraz sıcak suda durduktan sonra kısa bir duş aldım, saçlarımı ve vücudumu vanilya özlü şampuan ve jellerle yıkayıp kendime geldim. Pembe küçük bir vücut havlusu vardı onu kollarımın altından geçirip benimde tutturdum ve odaya girdim oda buz gibi olmuştu. Üzerimi giyip hemen camı kapatmalıydım.

Beyaz dantelli iç çamaşır takımı altım üzerine de saten beyaz geceliğimi aldım ve yatağın yanına geçip vücudumu iyice havluyla kuruladım, hemen üzerimi giymeye başladım sırtım cama doğru dönük olduğu için üşümüştü. Geceliğimi de giydim ve aynanın karşısına geçip yüzüme nemlendirici krem sürüp iyice yedirdim.
Pencereyi kapatacaktım ama önce masanın üzrinde duran mumarı, yatağımın iki yanında olan komodinlerin üzerinde ki mumları da yakıp ışığı söndürdüm loş ışıkları hep sevmiştim böyle uyumaya alıştırmıştım kendimi karanlıktan deliler gibi korkuyordum bu yüzden, odamda çantam da gittiğim her yerde mum ya da ışık olurdu. Pencereyi kapatmak için arkamı döndüğümde ise odamın camının tam karşısında ki pencerede beni izleyen biriini gördüm. Ancak bu yabancı değil çok yakından tanıdığım birisiydi, Tahiri görmüştüm. Bana bakıyordu odamın içine, arsızca bendenime bacaklarıma açıkta kalan göğüs dekolteme bakıyordu. Gözlerinde ki o şehveti buradan bile hisssediyordum.

Bir dakika!

Ne zamandan beri oradaydı bu pislik?

&

Evet bir bölümün daha sonuna geldik.

Karakterleri nasıl buldunuz?

Umarum bölümü beğenmişsinizdir.

Lütfen oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayınnn.

Bu arada yeni bölüm her Cumartesi gelecek İnşallah ama belki bu hafta içerisinde bir bölüm daha atabilirim.

Şimdilik kendinize iyi bakın bal peteklerim.

Allah'a emanet olunnn :)

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…