Cünha kitap kapağı

2. bölüm / 3

1. Bölüm ~7 Yıl Sonra

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: 1. Bölüm ~7 Yıl Sonra

İlk bölüm geldi keyifli okumalar ballarım.

Satır arası yorumlarınızı eksik etmeyin fikirlerinize ve desteğinize ihtiyacım var.

7 YIL SONRA

Bütün bavullarımı aldım ve sonunda özlediğim memleketime Trabzon'a dönüyordum. İstanbul'dan gidiyordum, ben bu şehri sevmiştim ama bu şehir beni hiç sevmemişti. Bana hiç sahip çıkmamıştı, benim Karadenizim böyle değildi o kendisine sığınana daima sahip çıkardı ama ben kaçmıştım. Çünkü Karadeniz kendisine sığınanı sakladığı gibi aldığını da vermezdi. Benden yavrumu almıştı ben onu bir kere bile koklayamamıştım dokuz ay boyunca bebeğime kavuşmayı dilemiştim ama doğumda... onu bana göstermemişlerdi bile. Babam evladıma bir kere sarılmama izin vermemişti. Onu benden alıp Karadeniz'in kara topraklarına koymuşlardı.

Ben ona bir defa sarılamadan, işte o gün ben ölmüştüm, böyle bir şeyin olacağını hiç bir zaman tahmin etmemiştim ailemin baskısına rağmen onu doğurmuştum ama ona sahip olamamıştım. Minicik bedeniyle onu toprağa gömmüşlerdi yüzünü bir kere bile görmemiştim erkek bebeğiydi. Oğlum olacaktı onunla anne oğul bütün Karadeniz'in dilinde olacaktık. Hayallerim vardı lakin hiçbiri artık gerçek olamazdı.

Tekrar Karadenize dönmek benim için çok zordu.
Derler ki; Burası Karadeniz fıkrası çoktur ama şakası yoktur. Şakası olmazmış, bende parmağımla yüzük ve karnımda bebeğimle öylece kalınca anlamıştım bunu.

Karadeniz'de evlenmeden bir kadın'ın çocuğu olursa bu hoş karşılanmazdı, hemde hiç hoş karşılanmazdı ama ben Mihriban Akyıldız'ım Akyıldızların tek kadın varisi. Bunu hiçbir zaman haketmedim kendi topraklarımdan kendi rızamla ayrıldım ve şimdi de kendi rızamla geri dönecektim. Elbette ki okumuştum ama okuduğum bölümle hiç alakası olmayan şeyler için Karadeniz'e dönüyordum. Zaimoğullarını batırmak için onları beş parasız bırakmak için dönüyordum.

Doğum yaklaştığı zaman bana beş milyon dolar verip oğlumu istemişlerdi. Şimdi o beş milyon doları değilde ellerinde ki her şeyi istiyordum ben oğluma bir isim bile koymamıştım. O beni bırakıp gidince ben bir Karadeniz'in diline düşmüştüm, köklü bir aileyiz insanlar benim sadece yüzük attığımı biliyorlardı bir oğlum olduğunu söylemişlerdi bu Zaimoğulları ve Akyıldızlar arasında kalan tek sırdı. Bunu ona söylemek isteyen herkesi tehdit etmiştim o hiçbir zaman bilmeyecekti. Geride bir tek beni bıraktığını sanacak ve bu onun cazası olacaktı.

Trabzonu özlemiştim ama bugün gideceğimden kimsenin haberi yoktu onlar yarın gideceğimi biliyordu. İlk gün bir kaç işim olacaktı o yüzden kimseye söylemeyecektim. Uçaka bineli çok olmamıştı henüz Trabzona varmamıza bir saat vardı. Kulaklarım tıkanmasın diye naneli sakız çiğniyordum bir de utanmadan ağzımda ki sakızı şişiriyordum ki gözüme bir çocuk ilişti yanında bir adam vardı uyuyor gibi gözüküyordu. Küçük bir oğlan çocuğuydu, beş ya da altı yaşında gibi gözüküyordu. Minicik elleri ile şişirdiğim sakızı işaret ediyordu çünkü sakız birazdan yüzüme yapışacaktı hemen nefesimi geri çekerek sakızı tekrar bir bütün haline getirdim ama küçük, yeşil gözleri, altın sarısı saçları bembeyaz köpük gibi teni olan çocuk, küçücük parmakları ile kendi dudağını işaret edip ardından benim dudağımı gösterdi. Hemen ağzımda ki sakızla dudağıma yapışan parçaları da aldım. Bu onun hoşuna gitmişti kahkaha atarak gülüyordu.

Erken vakitler olduğu için uçakta ki herkes uyuyordu, bu yüzden işaret parmağımı ağzıma götürdüm ve dudaklarıma baskı yaptım. Bu halime de güldü ama ben bu sefer insanları işaret ettim ve uyuduklarını gösterdim. O da bu sefer benim yaptığım gibi minik parmaklarını küçük pembe dudaklarına koydu ve gülmeyi bıraktı. O kadar güzel bir çocuktu ki içim o an ona karşı büyük bir şevkatle doldu. Normalde çocuklara bakamazdım bana kaybettiğim oğlumu hatırlatıyorlardı. Ama bu küçük adam bende farklı bir duygu bırakmıştı henüz ne olduğunu anlamasam da, Trabzona gidiyordu acaba kimlerdendi? Onunla biraz daha uzaktan oynadım sonra çocuk karşısında oturan adama bir şeyler söyledi ama adamı göremiyordum. Sırtı bana dönüktü, sanırım oğluydu elinde ki şişenin kapağını açıp çocuğun dudaklarına yasladı içeceği çocuk kana kana içti sonra da ağzını üzerinde ki beyaz kazağın koluna sürterek temizledi.

Adamın yüzü gözükmüyordu ama sırtından heybeti belli oluyordu, geniş omuzları vardı, kumral saçları buğday teni, bana birisini anımsatıyordu ancak bu düşünce aklıma geldiği için kendime hemen kızdım.
Uçak iniş yapacağı için anos verildiği zaman herkes kemerlerini taktı. Kumral adama baktığımda önce oğlunun kemerini takmış ardından kendi kemerini takıştı bu beni gülümsetti.

Uçaktan indiğimde bavullarımı da alıp yola koyuldum, tam kapıdan çıkacaktım ki uçakta gördüğün erkek çocuğunu tekrar gördüm bir koltukta oturmuş birini bekliyordu sanırım babasını bekliyordu. Bavullarımı yolun ortasında bırakıp yanı gittim. Beni gördüğüne şaşırmış olacak ki bana kocaman gözlerle bakıyordu, dizlerimin üzerine çöktüm ve onun benim gözlerime benzeyen yeşillerine bakarken "Merhaba ufaklık." dedim yüzüme kocaman bir gülümseme yerleştirirken, o bana baktı ama cevap vermedi. "Neden konuşmuyorsun?" diye bir soru yönelttim o da bu defa bana işaret dili ile "Babam tanımadığım insanlarla konuşmamamı söyledi." beni anlayabilyor ama konuşamıyordu. Uçakta benimle olan o el hareketlerinden anlamalıydım ama onu babasına bir şeyler söylerken görmüştüm neden şimdi konuşmuyordu?

Bende işaret dili bildiğim için ona "Neden konuşmuyorsun uçakta seni konuşurken gördüm." diye sordum bu söylediklerimi hem sesli söylemiştim hemde işaret dili ile ifade etmştim. O yine kocaman gözlerle ellerime ve yüzüme bakıyordu onu yine şaşırtmıştım. Bu haline güldüm "Tamam benimle konuşma ama baban nerede onu kayıp mı ettin?" diye sordum ama o yine konuşmadı, sadece arkamı gösterdi minik parmakları ile gösterdiği tarafa bakınca uçakta ki kumral adamı gördüm baya uzun duruyordu. Geri dönüp altın saçlı küçük adama bakınca ona "Anladım babanı bekliyorsun." dedim o ise hemen gözlerimin içine baktı ve kafasını öyle bir heycanla salladı ki babasını çok sevdiğini anladım. "O zaman ben gideyim hoşçakal." dedim ve yanağından hafif bir makas aldım elini hemen yanağına koydu ve bana çok güzel bir gülümseme ile el salladı. Yanağından makas almam onu eğlendirmişti.

Bende küçük adama el salladım ve hızlı bir şekilde havaalanının ortasına bıraktığım bavullarımı sürükleyerek çıkışa doğru yürüdüm çıkınca aklım gördüğüm altın saçlı oğlanda kaldı ve geriye baktım bu sefer önünde eğilen bir adam vadı bu babasıydı ama yine yüzünü göremedim sırtı bana dönüktü. Çocuk babasının yanında olduğunda içim rahatladı acaba annesi neredeydi? Geri yürümeye döndüm ve kapıda bekleyen taksilerden birine el hareketi yaptım adam taksiye binip bana doğru geldi ve elimdeki bavulları aldı ve bagaja koydu, bende arka tarafa oturdum ve ona limana gideceğimi söyledim.

Yarım saat sonra beni limanda bırakınca neredeyse öğlen olmuştu. Hava bozuktu malum kışın ortasındaydık üzerimde siyah bir kazak, siyah bir dar pantolon ve beyaz dizlerimde olan kabanım vardı elimde tuttuğum pembe tüylü börkü kafama geçirdim ayağımda deri dizlerime kadar uzanan sivri uçlu siyah çizmelerim vardı. Vakit gelmişti hadi bakalım artık ayrılık bitmişti. Şimdi kavuşma zamanıydı, limanda yürüyürek benim gemilerimin olduğu tarafa ilerledim özlemle Karadeniz'in taşan suyuna baktım benim için mi bu kadar dalgalıydı yoksa yine birinin sevdasını mı almıştı, o sevda için mi bu kadar coşmuştu?

Biraz daha ilerleyince sıra sıra dizilmiş yedi Akyıldız gemisini gördüm. Bu gemilerden üç tanesi benimdi diğerleri abilerimin. Babam zamanında Trabzonu terk etmeyeyim diye üzerime geçirmişti ama yine de gitmiştim. Gerçi babama küstüğüm için gitmiştim, kullanacağım bütün güç ona ait olabilirdi ama artık değildi çünkü onu affetmem için kendine ait olan bütün mal varlığını benim üzerime geçirmişti. İlk önce istememiştim ama son iki senedir bu servetle çok güzel işler yapıyordum bana göre güzel lakin aileme çok ama çok zıt olan bir iş. Çok az kalmıştı kimse benim üzerimde ki mal varlığını kontrol etmiyordu etseydiler bilirdim ama etmiyorlardı yoksa çoktan üzerime geçen servetin iki kata çıktığını görüp devreye girerlerdi.

Kolay değildi Karadeniz'in en varlıklı ailesinin mal varlığını ikiye katlamak ama bu benim yalnız iki yılımı almıştı. Babam o kadar emin ki servetini kullanmayacağımdan bir kere kontrol bile etmedi. Yaptığının hata olduğunu fark edince yüzünde olan o ifadeyi merakla bekliyordum.

Yedi gemiden Ayıldız 3, Akyıldız 5 ve Akyıldız 7 bana aitti, son bir kaç senedir garip bir tek sayı inancı başlamıştı içimde ve bunu bırakamıyordum. Gemilerin sayılarını ben seçmiştim bu yüzden gülümseyerek bakıyordum gemilerime. Belki ben burada değildim ama gemilerime bakan miçolar vardı bir de Volkan kaptan. Onunla hep iletişimde oldum sadece Mercan ve Volkan kaptan ile irtibati kesmedim Mercan ailede güvenebileceğim tek dostumdu. Gerçi Civan abimde vardı ama ona da çok kırgındım.

Neredeyse on dakikadır aynı noktada olduğum için Akyıldız yediden biri yukarıdan aşağı bakarken "Abla buyur ne istersin? Bu limanlara hatunlar gelmez pek sen kimsun?" bana abla demişti ama benden küçüktü bizim buralarda böyleydi herkes birbirine abla abi diye hitap ederdi. "Volkan kaptana baktım nerede?" dedim kafamı yukarı kaldırırken yerde ki kar artık suyla karıştığı için bulamaç olmuştu ve ben hareket ettikçe sesler çıkıyordu. "Abla Volkan kaptan uyuyor ben yardımcı olayım." dedi beni tanımıyorladı buradan giderken 19 yaşında genç hiçbir şeyi olmayan bir kızdım, şimdi ise 26 yaşında olgun kendini toparlamış varlıklı bir denizciydim. Hatta şu anda Karadeniz'in en zengin kadın denizcisi bendim.

"İyi sen bana yardımcı ol delikanlı, az ileri de iki tane büyük siyah bavul var onları söyle iki miçoya alıp gelsinler." dedim böyle emir vediğim için kaşlarını çatarak bana baktı ve ardından "Abla yanlış anladın ben para ihtiyacın varsa onu karşılamak için yardımcı olayım dedim hem sen kimsin böyle bavul falan?" eliyle de bana sen kimsin der gibi bir hareket yapıyordu aynı zamanda "Ula asıl sen kimsun hele de bakayum bana, sen sabah kahvaltısunda yürek mi yedun? Uyuyor falan dinlemam kaldur Volkan kaptanu gelsun ona de ki Mihriban gelmiş senu bekleymiş." yine ağzım bozulmuştu!

O kadar da İstanbullar da kaldım bir halta da yaramamış. Dediklerimi duyan miço şok olmuş gözlerle "Habu Mihriban bizum gemilerun sahibu Mihriban Akyıldız mi?" dedi hala bana bakıyor beni süzüyordu "He ya, ta kendisi." dedim miço anında "Ya Mihriban kaptan kusura bakma ben tanıyamadım affet bir cahillik ettim buyur gel gemiye." dedi bende merdivenlere doğru ilerlerken o "Oğlum koşun az ileride kaptanın iki tane bavulu varmış alında gelin, VOLKAN KAPTAN! UYAN! UYAN! MİRİBAN KAPTAN GELDİ." diye avazının çıktığı kadar bağırmaya başladı. Ben gemiye çıkıp kaptan odasına doğru ilerledim. İstanbulda eğtimini alıp kullanmıştım ama kendi memleketimde ilk defa işimi yapacaktım.

Beş dakika sonra elinde iki kupayla bilikte Volkan geldi. Onu istanbuldan buraya göndermiştim gemiler boş kalmasın diye, İstanbulda tanışmıştık. Onunla yollarımız iyi ki kesişmiş yoksa ben napardım bilmiyordum o benim ikinci bedenim gibiydi ben ne dersem o olurdu. Ve çok yetenekliydi, elinde ki kupalardan içinde kahve olanı bana getirmişti, kendisi çay içiyordu buralara iyice alışmıştı. Artık kahve yerine çay içiyordu. Volkan yirmi dokuz yaşında genç kaptan adaylarındandı, onu hemen ben kapmıştım. O gün bu gündür beraberiz. Esmer kara kaş kara göz uzun boylu vücudunun bazı yerlerinde dövmeler olan sağ kaşından alnına kadar uzanan bir yarık izi vardı koyu kahve gözleri, güzel bir vücudu vardı. Keşke ona aşık olsaydım ama kalbimi birine açmayalı uzun zaman olmuştu. Eğer açabilseydim ona açmak isterdim biliyordum beni seviyordu, bana karşı boş değildi ama ben ona o gözle hiçbir zaman bakamamıştım.

Sol bileğinde ilk tanıştığımızda ona aldığım gümüş zincir bileklik vardı onu hiç çıkarmamıştı çıkarmayı da düşünmüyor gibi duruyordu. Bana uzattığı içinde acı zift dolu bir kahve kupasını alırken gülümsedim. Kupayı yanımda duran masaya koydum o da elinde ki çayı koyunca bana sarılmak istediğini anadım ayağa kalktım "Aah yakışıklı ne o unuttun mu beni hiç selam sabah yok hayırdır." dedim ve boynuna atladım. Genel insanlara karşı ağır bir karakterim vardı ama yakınım olana da öyle böyle çektirmezdim. "Ben mi dedim sana gel buraya diye elin Rusu için yedi yıl sonra tekrar geliyorsun üstelik ben ısrar ediyorum, ediyorum gelmiyorsun sonra unuttun mu beni? Pardon siz kimdiniz acaba çıkaramadım da benim prensesime benziyorsunuz ama o sizden daha güzel, hem neden böyle üstüme atladınız ben yalnızca ona sarılırım." bana kızgın olduğunu biliyordum ama başka çare bırakmamıştı Ruslar bana.
Üzgün bir ifadeyle kollarımı geri çekecektim ki bu sefer belime kollarını dolayan o oldu. Ondan kısaydım aslında ben kısa değildim o fazla uzundu bir doksan dört boyundaydı gerçi tanıdığım daha uzun insanlarda vardı ama boş veriyordum.

Bir yetmiş üç boyunda olmama rağmen onun omuzlarına geliyordum Volkanı çok seviyordum Mercandan sonra en yakın arkadaşım oydu benim. Kafasını boynuma yaklaştıdı ne yaptığını biliyordum kokumu içine çekiyordu kokumu çok seviyordu. Buna engel olmadım bir kaç saniye öyle durduk ardından kulağıma doğru "Hoş geldin kalpsiz prenses." dedi bana böyle sesleniyordu onun duygularına karşılık vermediğim için haklıydı benim yerimde başka bir kadın olsaydı şimdiye Volkanla evli olurdu.

"Pek hoş bulamadım yakışıklı, benim gemimde çalışan miçolar beni tanımaz olmuş!" dedim kızgınlıkla ve ondan ayrılıp sandalyeye otururken o da karşımda ki koltuğa eline çayını almış rahat bir şekilde otururken. Bende kahvemden bir yudum alıp gözlerine baktım beni inceliyordu her zaman olduğu gibi uzun uzun baktı, bu bakışlar beni rahatsız etmedi çünkü alışmıştım ona, ne zaman uzak kalsak bana hep böyle bakardı uzun uzun, gözlerini gözlerime çıkarıp bana genişçe sırıttı. "Eee olacak o kadar, o kadar değiştin neyse ki ben seni herkese tanıtacağım merak etme buralar artık alev ateş yanacak hep." dedi sonra ben kahvemden bir yudum daha aldım "Saçların uzamış."

Bu sefer bir şey demedim çünkü evet saçlarımı tekrar uzatmaya karar vermiştim ve uzuyorlardı şu anda belime kadar geliyorlardı. O beni hep kısa saçla gördüğü için garip gelmiş olmalıydı ona "Ama sevdim böyle de çok güzel ve hoş duruyorsun. " Sadece tebessüm ettim bana böyle şeyler söylediğinde ona sadece tebessüm ediyordum çünkü nasıl bir tepki vereceğimi bilmiyordum. Bu söylediklerini es geçerek asıl mevzuya geldim "Ruslar bu sevkiyatı benim teslim etmemi istiyorlar, ve onlara benim teslim edeceğimi söyledim." dedim bunu ona söylemek deliceydi ama başka çarem de yoktu gerçi. Söylediğimi ilk önce anlamadı, anlasaydı çoktan ayaklanmıştı ki çok uzun sürmedi.

Bir hışımla oturduğu koltuktan kalktı elini ensesine attı ve "Ne diyorsun Mihriban, sen kafayı mı yedin. Bu adamlar seni basbaya tehlikeye atmak istiyor! Sen biliyor musun burdan Batuma kadar kaç tane Deniz polisinin kontrolünden geçiyor bu gemiler! Aptal mısın sen! Biz daha ne yapacağız ki bu siktiğim Rusları bize güvensinler ha!" Kaptan odasında bir o yana bir bu yana gidip geliyor birde ban bağırıyordu. Haklıydı Ruslar için tam altı kez canımı tehlikeye atmıştım. Olsun canım bu da yedi olur hem tek sayı olmuş olur. Hayır yani şu halimi birisi görse beni deli sanarı ya neyse, ben melül melül bakışlarla ona bakıyordum.

"Bak biliyorum evet Karadeniz'de işler daha zor gözüküyor ama helledeceğim her şey hazır planı bile İstanbul'da yapıp da geldim bana bir şey olmayacak, tabi sen de yanımda olursan Volkan." dedim hala ona aynı şekilde bakarken. "Kızım manyak mısın sen, ben senin ne zaman yanında olmadım asıl mesele o değil, asıl mesele Ruslar bize ne zaman güvenecekler." Hayır adam her söylediğinde haklı çıkıyordu ben ne yapabilirim ki doğruydu. Ruslar işi gereksiz uzatıyorlardı. Büyük patronla ortak olmama çok az kalmıştı. "Volkan ben zaten biliyorum senin benim yanımda olduğunu. Bunu daha derinlemesine konuşuruz. Benim akşama bir işim kalmadı, ilk önce seninle planın üzerinden geçeceğiz, o yüzden ben bugün gideyim eve bir göreyim kabileyi." Sonunda onu güldürebilmiştim. Aileme kabile dememi komik buluyordu ama öyleydik çok kalabalıktık. Herkese sürpriz yapmaya karar verdim.

Tabi benim sürprizlerim öyle değildi ailemden benim geleceğim için sevinen olasa olsa bir Civan abim iki Mercan üç de Annemdir. Diğerlerinin tadını kaçırmaya gidiyorum. Özellikle babam ve babaannemin onlardan alacağım intikam bambaşka olacaktı ben yedi yıl boyunca uyuyamadıdığım her gece için onlardan intikam alacaktım. "E hani yarın gidecektin onlara bugün beraberiz sanıyordum." dedi Volkan, ona baktım evet böyle bir plan yapmıştım ama ailemin aşkam önemli misafirleri varmış bunların kim olduğunu merak ediyordum bu yüzden erken gitmem gerekmişti, anlayışlı gözlerle ona bakmıştım "Biliyorum yakışıklı bugünü sana ayırmıştım ama dağıtmam gereken bir akşam yemeği varmış bu fırsatı kaçıramam. Zaten yarından sonra seninle büyük bir işin altında olacağımız için hep seninleyim. Bugünlük affet beni." dedim ona en masum bakışlarımı atmaya çalışıyordum.

"Boşuna bana o masum bakışlarını sergileme Mihriban. Tamam git, sen bugünü zaten çok bekledin, git ve ilk bombayı at onlara." onun bu huyunu seviyordum kimi seversem onu severdi kimden nefret edersem ona benden daha çok kin beslerdi. Oturduğum sandalyeden kalktım, yanına gidip ona kocaman bir şekilde sarıldım. "İyi ki varsın, iyi ki benim yanımdasın Volkan." dedim, anında kolları belimi ve sırtımı sardı. Aklıma bir şey geldiği için kollarından sıyrıldım ve onun yüzüne baktım "Bana istediğim arabayı bulmuş ol Volkan." dedim bana 'ayıpsın' der gibi bir bakış attı ve sırıttı. Almıştı o beni hiçbir zaman kırmazdı biliyordum. İstediğim araba Porsche Taycan toz pembe rengiydi. İstediğim araba bir ihale ile satışa sunulmuştu ve alıcısı çok ama çok fazlaydı. "Ya gerçekten aldın mı?" dedim mütiş bir sevinçle, iki yıl önce görmüştüm bu arabayı ve kesinlikle benim için yapılmıştı ancak arabanın sahibi arabayı asla satmak istemiyordu ta ki altı ay öncesine kadar.

İhale ile verileceğini duyunca Volkan ihaleye katılmıştı, konuşmadı sadece beni bileğimden tutup geminin çıkışına götürdü ilk önce gemiden o indi ayağında sarı denizci çizmelerinden olduğu için sıkıntı etmeden geniş geniş yürüdü bende ayağımda deri çizmelirim olduğu için son kalan basamağa basmadan atladım, beni limanda arabaların olduğu otopaka görürüyordu. "İki aydır seni bekliyor bu güzellik." diye bağırdı, bir arabanın önünde duruyordu benden biraz uzakta olduğu için bağırmıştı. Arabanın üzerinde ki beyaz örtüyü kaldırdı. Gerçekten buradaydı, şaka yapmamıştı. "Ne! İki ay mı? Bu bebek beni iki aydır bekliyor ne demek Volkan! Neden önceden söylemedin hemen gelirdim!" diye deliler gibi bağırdım etrafta bize bakan insanlar vardı daha doğrusu bize değil karşımda duran arabaya bakıyorlardı çünkü mükemmeldi. "Ne demek daha önce gelirdim Mihriban? Ben o kadar seni çağırdım çağırdım gelmedin bunun için mi gelecektin?" dedi bana alınmış gibi bakıyordu. Hatta benimle baya baya eğleniyordu.

"Bu mu? Ona bu deme kırılabilir o bir bebek!" dedim ona kızar gibi, kimse arabalara olan sevdamı sorgulamasın lütfen. Bu halime sadece güldü çünkü bana alışıktı istanbulda galerilerim vardı. Yakında bir tane de Trabzon'da açacaktım. hemen üzrimde ki şaşkınlığı attım ve yine boynuna doladım kollarımı. Ama bu sefer çok güçlü sarılıyordum "Dur deli kız devireceksin bu koca adamı." dedi ben geri çekilip yanağına bir öpücük kondurdum "Çok teşekkür ederim Volkan bunca işin arasında bu arabaya vakit ayırıp ihaleye girdiğin, ve ihaleyi kazandığın için." dedim yüzümde kocama bir gülümsemeyle. Yanında en çok güldüğüm insanlardan biriydi birde... Her neyse, Volkan elini cebine attı ve sanki bugünü bekliyormuş gibi anahtarı bana uzattığı anahtarı aldım.

"Sen şimdi doğru konaka git ben bavullarını göndereceğim, birde... kendini onlar için yorma olur mu?" dedi Volkan, önce kolumda ki gümüş saate baktım saat akşam altıya geliyordu o kadar oldu mu ya? Kafamı olumlu anlamda salladım "Merak etme seni haberdar edeceğim." dedim ve arabanın kapısını açıp içine girdim o kadar güzeldi ki ama şimdi bunları düşünezdim. Yarım saat içerisinde sofrada olurlardı ben limandan eve bir saatte anca giderdim.

Arabayı çalıştırdığımda Volkan yüzünde ki gülümseme ile bana el sallıyordu bende el salladım "Bavullarımı unutma lazımlar bana." dedim eliyle okey işareti yaptı bende daha fazla beklemeden limandan çıktım. Henüz kimseyle karşılaşmamıştım ve bunun tedirginliği vardı üzerimde.
Nerdeyse bir saat sonra eve geldiğimde kapının önünde on dakikadır bekliyordum. Bu önemli misafirler kimdi merak etmiştim büyük ahşap kapı ben arabanın kornasına bastığımda açılmıştı. Korumalardan biri beni tanımamıştı aslında o kadar değişmemiştim ama belki de beni hafızalarından silmek istemişlerdi bana yaklaşan korumaya camı açıp bağırarak "Kapıyı aç ula içeri geçeceğim." dedim sinirle, adam galiba yeniydi şimdi fark ediyordum, bana yaklaştı ve "Kimsiniz hanım efendi? Dursun bey şu an misafirleriyle birlikte içerie kimseyi almamak üzere uyarıldık." dedi.

"Aç ula şu kapıyı kırdırtmayın bana kapınızı Mihriban Akyıldız ben Dursun Akyıldız'ın kızı! Şimdi aç o kapıyı yoksa ben senin bir yerlerinde delikler açacağım!" dedim bağırarak dakika bir gol bir sinirlerimi zıplatmayı başarmışlardı. Soyadımı duyunca kıpıyı hemen açtı ben arabaya gaz verdim bir kaç defa, sesli bir arabaydı ve bu benim deli gibi hoşuma gidiyordu. Konağın önünde arabayı bıraktım, kapıyı çalınca süt annem Süheyla açtı ama beni görünce kadına inme inmişti. "Mihriban!" diye bağırdı ardından "Kızım senin burada ne işin var sen yarın gelmeyecekmiydin?" diye bir tekpki verdi. "Sürpriz yaptım Süheyla anne, noldu sevinmedin mi beni gördüğüne?" dedim kırılgan bir sesle o dediğime kızdı "Hele densizin ettiği lafa bak, sen benim kızımsın gel geç içeri hoş geldin güzel kızım." dedi beni tanımıştı ve bana bakarken gözlerinin içi parlıyordu, "Aman diyeyim bahçeye çıkma babanların misafirleri var gel sen odanda biraz dinlen." dedi hızlı hızlı konuşuyordu.

Kimdi bu misafirler yahu neden sır gibi saklanıyorlardı? Ben Süheyla annemi dinlemedim ve hızılı adılarla bahçeye çıktım çıktığım gibi de olduğum yerde çivilendim sanki, bu nasıl olurdu? Hani biz düşmandık?
Bahçede büyük bir sofra kuruluydu. Buraya kadar her şey normaldi ama masanın etrafında oturan insanlar, benim yedi yıl önce düşman diye ilan ettiğim insanlardı bu nasıl olabilirdi?
Sendelendim. Ama düşmedim güçlü durmalıydım gözlerim dolmaya başlamıştı ama ağlamayacaktım, biraz daha ilerlediğimde gülüş sesleri artık kulaklarımda yankılanıyordu. Neredeyse herkesin sırtı bana dönüktü beni henüz görmemişlerdi ama masada yüzü bana dönük olan babam beni görünce gülüşü dudaklarında asılı kaldı elinde ki bardak masaya düştü dudaklarından sadece tek bir kelime döküldü "Mihriban?" dedi sorar gibi, bu kelimeyi duyan herkes bir an da arkasını döndü.

Yüzlerinde ki gülümsemeler donuklaştı, beni gördüklerinde herkes bir an da bahçede hamak olan tarafa baktılar burası kış bahçeydi sıcak ve büyüktü kış olmasına rağmen buraya çıkıp yatsanız hasta olmazdınız. Bu verdikleri tepki ile bende ister istemez hamakın olduğu tarafa baktım. Zaman benim için o an durdu sanki, sadece kalp atışlarımın normalin üstüne çıktığını hissediyordum. Hızlı hızlı nefesler almaya başlamıştım öfkeden, karşımda kucağında uçakta gördüğüm altın saçlı oğlanla birlikte Tahir Zaimoğlu duruyordu. O an başımdan aşağı kanar sular değilde kova kova lav döktüler sandım kucağında ki çocuk "Babacığım yoyuldum aytık evimise gideyim." dedi. Beni gördüğüne o da şaşırmıştı dudaklarından bir kelime çıkmıştı. "Mihri..." ama benim kulaklarım uğulduyordu.

Babacığım demişti altın saçlı oğlan...

Herkese merhaba arkadaşlar yeni kitabım hayırlı olsun bu kitap için çok ama çok heycanlıyım umarım beğenirsiniz.

Lütfen yorum yapmayı ve oy vermeyi unutmayın.

Allah'a emanet olun diğer bölüm görüşmek üzere.

Aileme katılmak için ve bana destek olmak için beni takip edebilirsiniz.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…