1*Yaratıcı*

Gözlerimi ekranda dolaşırtırdım. Uzun boylu ve giydiği cübbeyle yüzünü örtmüş adama. Hemen yan tarafında yazan bilgilere gözüm kaydı. 'Matteo Manrow' tüm hayatım boyunca gördüğüm isim. Gözlerimi sınıfta dolaştırdım. Penny gülümseyerek bana bakıyordu. Ona karşılık verdim. "Kendisi" diye başladı tahtanın önünde duran kadın. "Suikast birliğinin başı. Bildiğimiz üzere babasının bu tarikatına katıldığında sadece 5 yaşındaydı." Gözlerimi onun üzerinde dolaştırdım. Birini öldürdüğünde ise 8 yaşındaydı. Okula ilk gitmeye başladığımızdan beridir tüm hayatım oydu.

Zil çaldığında gerinerek oturduğum yerden kalktım. Penny yanıma gelip saçlarımı karıştırdı. "Uykusuz görünüyorsun." evet dün hiç uyuyamamıştım. Gözlerimi ne zaman kapatsam Matteo Manrow o korkunç ifadesiyle önümde beliriyordu. Yüzyıllar önce yaşayıp ölmüş bir adam yüzünden uyuyamadığıma inanamıyorum.

"Evet uyuyamadım." diye karşılık verdim. Gülerek dev ekranın önüne geldi. "Yakışıyor muyuz?" diye fısıldadı. Ona gözlerimi devirdim. "Şaka yapıyorum o senin biliyorum." derin bir nefes aldım. "O sadece benim projem." diye mırıldandım. Gözlerimi onun üzerinde dolaştırdım. Sanki her an ekrandan çıkıp üzerimizden gelecek gibiydi. "Yemek yiyelim." dedi Penny beni çekiştirirken. Onu takip ettim. Kafeteryaya girip yiyecek bir şeyler aldık ve masaya oturduk. Önümdeki yemeğe bakıp düşüncelere daldığım sırada Penny eliyle beni dürtükledi. "Bu sıralar çok durgunsun." dedi. Haklı olduğunu biliyordum. Son zamanlarda iyi hissetmiyordum. Gözlerimi ona çevirip gülümsemeye çalıştım. "Uykuysuzluktan olabilir." diyebildim. Ama öyle olmadığını biliyordum.

Son zamanlarda sürekli olarak rüyalarımı gerçek gibi yaşıyordum. Sürekli olarak gördüğüm bir yüzü arıyordum. Bulamamak beni daha kötü hissettiriyordu. Zaman ve mekanı ayırt edemez olmuştum. Derin bir nefes aldım. Dersimizin başlamasına 40 dakika vardı. Yavaşça ayağa kalktım. "Kütüphanede olacağım. Projem için biraz daha araştırma yapmam lazım." Penny kafasını salladı. "Seninle orda buluşurum." kafamı sallayıp kafeteryadan çıktım. Kütüphaneye girdiğimde hızlıca etrafa göz gezdirdim. Her zaman olduğu gibi bomboştu. Koridorların arasından geçerek kütüphanenin en arka kısmına yürüdüm. Geçerken dokunduğum ilk kitabı aldım ve en köşedeki koltuğa oturdum. Başımı ellerin arasına koydum. Derin nefesler aldım. Sanki boğuluyor gibi hissediyordum. İçimde açığa çıkmak için ciğerlerime baskı yapan bir şey vardı. Sürekli olarak kendimi tutmaya çalışıyordum ve bu beni yoruyordu. Kafamı kaldırıp aldığım kitaba baktım.

'Greatest Victory' kitabın kapağını açıp göz gezdirmeye başladım. Gözlerim yine aynı isimde takılı aldı. 1546 Milattan önce. Yaptığı bir suikast girişimini anlatıyordu. Onunla ilgili her şeyi biliyordum.

Eagle Wonder. Teodore Manrow tarafından 1437 de kurulmuştu.Kardeşleri ve çocukları için. Katıldığı savaşları ve ülkesini geri kazanmak için yaptığı girişimleri anlatıyordu. En büyük zaferi İtalya'yı Braga'dan kurtarması olarak yazıyordu.

İsmin üzerinde durdum. İtalyan Tapınak savaşçısı ve şövalyesi. Braga Manrow. Teodore'un kardeşi.

Tek amacı İtalyan halkını sömürerek ülkeyi yönetmekti. Ama kardeşi buna izin vermedi. Hayallerinin nasıl yerle bir olduğunu düşündüm.

Gözlerimin önüne gelen adamla beraber derin bir nefes aldım. Neden beni rahat bırakmıyorsun? Neden yüzünü sürekli görüyorum?

Gözlerimi açtım. Karşımda duran adamla göz göze geldim. Kafasını yana eğmişti. Sanki burada olmamı beklemiyor gibiydi. Direkt olarak gözlerime bakıyordu. Bana doğru bir adım attı. Matteo. Yutkundum.

"Buldum." diye fısıldadı. Ses kulaklarıma çarptığı anda korkuyla irkildim. Gözlerimi soluma çevirdin. Penny bulunduğum yere girdi. Tekrar önüme döndüm. Matteo. Yok olmuştu. Gözlerimi ovuşturdum. Gittikçe kötüleşiyor muydum? Penny elinde tuttuğu kitapla yanıma oturdu ve açıp okumaya başladı. Gözlerimi sıkıca kapatıp yeniden açtım. Matteo tekrar ortaya çıkmadı. Onu çok fazla düşündüğümü biliyordum ama hayal edecek kadar çok muydu? Kitaba geri döndüm. Fakat bilgileri anlamayacak kadar kafam karışmıştı. Sadece odama gidip uyumak istiyordum. Penny durumumun farkındaydı bu yüzden sürekli kitabından kafasını kaldırıp bana baktığını görüyordum. Kitabı kapattım. "Odama çıkıp dinleneceğim. Yarın görüşürüz Penny." diyebildim yorgunlukla. Kafasını salladı. "Bir şeye ihtiyacın olursa." biliyordum. Her zaman ordaydı. "Teşekkür ederim Pam." dedim gülerek.

Odama çıkıp kitabı masama bıraktım. Kendimi yatağa bırakıp tavana bakmaya başladım. Neden onu görüp duruyordum? Ona kafamı bu denli mi takmıştım? Rüyalarım bitmişti şimdi de bir deli gibi onu karşımda gördüğümü sanıyordum. Derin bir nefes alıp sağıma döndüm. Gözlerim gördüğüm şeyle kocaman oldu. Masamın kenarında duran adama dikkatlice baktım. Kitabın kapağına yavaşça dokunuyordu. Onu incelemekten kendimi alamadım. Tıpkı yıllarca derste gördüğüm gibiydi. Siyah ve gri tonlardaki cübbesi ve elinde bağlı olan hançeri görebiliyordum. Yakından. Yavaşça heyecan ve korkuyla doğruldum. Kitabıma dokunmayı bırakıp elini masamda duran fotoğrafa yöneltti. Penny ve ben okula ilk başladığımız zaman çekmiştik. Üzerinden 5 yıl geçmesine rağmen hala masamda duruyordu. Fotoğrafı eline aldığını gördüm. Yüzüme dokundu. Gözleri yavaşça bana döndü. Fotoğrafa bakıp yüzüme dönüyordu. Sanki aramızdaki benzerliği anlamaya çalışıyor gibiydi. Küçük bir çocuk gibi. Yutkundum. Derin bir nefes aldım. Kendime sinirlenmeye başlıyordum.

Kafamı sinirle yastığıma bastırdım. Çığlık atmamak için kendimi tutuyordum. Delirmiş miydim?

"Delirdiğime inanamıyorum." diye mırıldandım sinirle. Hızla doğrulup karşımda duran adama parmağımı salladım. "Yüzyıllar önce yaşayıp ölen birinin hayatımı bu denli altüst etmesine izin verdiğime inanamıyorum."

Kafasını yana eğip yüzüme baktı. Bana doğru bir adım attı. Gözleri gözlerimin içine bakıyordu. Sanki ruhumu görüyor gibi. Kendimi savunmasız hissediyordum. Elini yavaşça kaldırdığını gördüm. Fakat kıpırdamadım. Parmakları bandajlarla sarılıydı. Yüzük parmağı yoktu ve parmak uçları yüzüme daha da yakınlaşıyordu. Yutkundum. Geri çekilme isteği tüm vücudumu doldurdu. Ama kendimi tuttum.

Teni yavaşça yüzüme değdiğinde bu gerçeklikle olduğum yere çakıldı. Onu hissetmek vücudumda elektrik verilmiş gibi bir etki yaratmıştı. Parmak uçları yavaşça yanağıma indi. Gözleri sanki bir şeyler arıyor gibi yüzümde dolanıyordu. "Deliriyorum." diye fısıldadım. Gözlerimi kapatıp onun yok olmasını beklemek istiyordum. Ama onu görmek. Delirmek bile iyi hissettiriyordu.

"Buldum." diye fısıldadı. Sesi o kadar cansız ve cılız geliyordu ki. Sanki son nefesini vermeden önce söylediği bir söz gibi kulaklarıma çarpıyordu. "Buldum." diye fısıldadı. Sesi ve görüntüsü hiç uyuşmuyordu. Başıma giren ağrıyla gözlerimi kapattım sıkıca. Canımın acısı beni gafil avlamıştı. Sertçe başımı tuttum. Korkuyla gözlerimi açtım.

Nefesimi tuttum. Oda bomboştu. Hayal kırıklığı ile çevreme baktım. Gitmişti. Hayal kırıklığı bedenimi ele geçirirken yatağıma oturdum. Üzüntüyle ellerimi yüzümde gezdirdim.

'Neyi bulmuştu?' zihnim bu düşünceyi çevirip duruyordu. Matteo Manrow. Benden ne istiyor olabilirsin? Eğer hayaletin yüzyılar boyunca yaşayıp sırf seni proje konum yaptım diye beni avlamaya çalışıyorsa o zaman gerçekten sinirlenebilirdim. Gözlerimi kapatıp kendimi yatağa bıraktım.

Yarın Bay Lonsor'la konuşssam iyi olacaktı. Daha önceki konferansında böyle şeyler yaşayan bir kaç öğrencisi olduğundan bahsetmişti. Belki bana yardım edebilir. Bunu Penny'e anlatmalıyım. Güvenebileceğim tek kişi o. Kendimi bir an önce uykunun kollarına atmak istiyordum. Ve rüyamda yeniden onu görmeden huzurlu bir uyku.