5. Bölüm

~Eylül
Sınıfa sonunda girebilmiştik. Derste en sevmediğim ders olan kimyaydı. O yüzden kitaba sığınmaya karar verdim. Çantamdan Adora Yağmur’un Varislerin Oyunu’nu çıkardım. Fantastik dünyaları çok severim; beni dünyanın acımasız gerçeklerinden koparıp başka bir yere götürürler. Sayfalar ellerimden akıp giderken gözlerim hızlandı, kalbim sıkıştı. Cyra’nın ihaneti, Irithel’in kalbi kadar benim de kalbime dokundu.

Öğretmenin boğazını temizleyen sert sesiyle, tekrar sınıfta olduğumu hatırladım. Öfkeli bakışları üzerimdeydi. Kaşlarını öyle bir çatmıştı ki, sanki yüzü bu ifadeye kilitlenmişti.
— Dersin kitap okuma zamanı olduğunu hatırlamıyorum, dedi. Madem dersle ilgilenmiyorsun, kimya laboratuvarına git de deney tüplerini al.

Kitabı bırakmak istemiyordum. Sarılıp sonsuza kadar onun içinde kaybolmak istiyordum. Ama bakışlar ağırdı. Doğruldum, yavaş adımlarla kapıdan çıktım. Laboratuvar, beş sınıf ötedeydi. Koridorda ilerledim. İçeride ders işleyen bir sınıf olabilir diye kapıyı nazikçe tıklattım. Ses gelmedi. Yavaşça içeri girdim.

Ve… nefesim boğazıma takıldı.

Bunlar neden hep benim başıma geliyordu? Sabahki o tuhaf huzursuzluğun sebebi, işte karşımdaydı.
Melis…
Melis ölmüştü.

Her yer kan içindeydi. Kafasından kanlar akıyordu. Yüzünde huzura gitmenin bir gülüşü vardı. Duvara kanla tek bir kelime yazılmıştı: Kuzgun.

Mideme kramplar girdi. Sanki odanın havası yok olmuştu. Başım dönmeye başladı, adımlarım sendeledi. Duvara tutunarak ilerledim. O sırada… onunla karşılaştım.

Utku.
Tuvaletten dönüyordu. Koluma girip beni sınıfa doğru götürdü. Kapı açıldığında, herkesin meraklı ve endişeli bakışları üzerimizdeydi.
— Melis?
Aleyna birden yerinden fırladı, laboratuvara koştu. Arkasından diğerleri de gitti. Sınıfta sadece öğretmen, Utku ve mideleri hassas birkaç kişi kaldı. Görüşüm bulanıklaştı… ve sonra hiçbir şey hatırlamıyorum.
~O kanlı harflerin arasında adımı duyar gibi oldum.