Ciddi Olmanın Önemi kitap kapağı

1. bölüm / 3

Birinci Perde — Sahne

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Birinci Perde — Sahne

Ciddi Olmanın Önemi
Ciddi İnsanlar İçin Önemsiz Bir Komedi
OYUNDAKİ KİŞİLER
John Worthing, J.P.

Algernon Moncrieff

Muhterem Kanon Chasuble, D.D.

Merriman, uşak

Lane, hizmetkâr

Lady Bracknell

Saygıdeğer Gwendolen Fairfax

Cecily Cardew

Mürebbiye Miss Prism

OYUNUN SAHNELERİ
I. PERDE. Algernon Moncrieff’in Half-Moon Street, W.’deki dairesi.

II. PERDE. Woolton’daki Malikâne’nin bahçesi.

III. PERDE. Woolton’daki Malikâne’nin kabul salonu.

ZAMAN: Günümüz.

BİRİNCİ PERDE
SAHNE
Algernon’un Half-Moon Street’teki dairesinin sabah odası. Oda lüks ve sanatlı biçimde döşenmiştir. Bitişik odadan piyano sesi duyulur.

[Lane masaya ikindi çayını hazırlamaktadır; müzik kesilince Algernon içeri girer.]

ALGERNON.

Ne çaldığımı duydun mu, Lane?

LANE.

Dinlemeyi nazik bulmadım, efendim.

ALGERNON.

Senin adına üzüldüm. Kusursuz çalmam—kusursuz çalmayı herkes becerir—ama olağanüstü bir ifadeyle çalarım. Piyano söz konusu olduğunda, duygu benim güçlü yanımdır. Bilimi Hayat için saklarım.

LANE.

Evet, efendim.

ALGERNON.

Hayat biliminden söz açılmışken, Lady Bracknell için salatalıklı sandviçleri kestin mi?

LANE.

Evet, efendim. [Tepsiyle uzatır.]

ALGERNON.

[Sandviçleri inceler, ikisini alıp kanepeye oturur.] Ah! ... Bu arada Lane, defterinden gördüğüme göre, Lord Shoreman ile Bay Worthing’in benimle yemek yediği perşembe gecesi, sekiz şişe şampanya içilmiş görünüyor.

LANE.

Evet, efendim; sekiz şişe ve bir pint.

ALGERNON.

Bekâr bir evinde hizmetkârlar neden şampanyayı her zaman içer? Yalnızca bilgi edinmek için soruyorum.

LANE.

Şarabın üstün kalitesine bağlıyorum, efendim. Evli ailelerde şampanyanın birinci sınıf bir marka olmasına pek rastlanmadığını sık sık gözlemlemişimdir.

ALGERNON.

Aman Tanrım! Evlilik insanı bu kadar mı yozlaştırıyor?

LANE.

Bence çok hoş bir durumdur, efendim. Şimdiye dek kendim pek az deneyimledim. Yalnızca bir kez evlendim. Bu da genç bir hanımla aramızdaki bir yanlış anlaşılmanın sonucuydu.

ALGERNON.

[Umursamazca.] Aile hayatınla pek ilgilendiğimi söyleyemem, Lane.

LANE.

Hayır, efendim; pek ilginç bir konu değil. Ben de hiç düşünmem zaten.

ALGERNON.

Çok doğal, eminim. Bu kadar yeter Lane, teşekkür ederim.

LANE.

Teşekkür ederim, efendim. [Lane çıkar.]

ALGERNON.

Lane’in evliliğe bakışı biraz gevşek görünüyor. Gerçekten, alt sınıflar bize iyi örnek olmazsa ne işe yararlar ki? Bir sınıf olarak, ahlaki sorumluluk duygusundan tümüyle yoksun görünüyorlar.

[Lane girer.]

LANE.

Bay Ernest Worthing.

[Jack girer.]

[Lane çıkar.]

ALGERNON.

Nasılsın sevgili Ernest? Seni şehre getiren nedir?

JACK.

Ah, zevk, zevk! İnsanı başka ne bir yere götürebilir ki? Her zamanki gibi yiyorsun, görüyorum Algy!

ALGERNON.

[Soğukça.] İyi çevrelerde saat beşte hafif bir şeyler yemek âdettir sanırım. Geçen perşembeden beri neredeydin?

JACK.

[Kanepeye oturur.] Taşrada.

ALGERNON.

Orada ne yapıyorsun Allah aşkına?

JACK.

[Eldivenlerini çıkarır.] İnsan şehirdeyken kendini eğlendirir. Taşradayken başkalarını eğlendirir. Fazlasıyla sıkıcı.

ALGERNON.

Peki eğlendirdiğin kişiler kim?

JACK.

[Kayıtsızca.] Ah, komşular, komşular.

ALGERNON.

Shropshire tarafında iyi komşuların var mı?

JACK.

Berbatlar! Hiçbiriyle konuşmam.

ALGERNON.

Onları ne kadar çok eğlendiriyorsundur! [Gidip bir sandviç alır.] Bu arada Shropshire senin kontluğun, değil mi?

JACK.

Ha? Shropshire mı? Evet, elbette. Hay Allah! Bu kadar fincan ne? Salatalıklı sandviçler de ne? Bu genç yaşta böylesine savurganlık neden? Çaya kim geliyor?

ALGERNON.

Ah! Yalnızca Teyze Augusta ile Gwendolen.

JACK.

Ne harika!

ALGERNON.

Evet, her şey çok hoş; ama Teyze Augusta’nın burada olmana pek onay vereceğinden korkuyorum.

JACK.

Nedenini sorabilir miyim?

ALGERNON.

Sevgili dostum, Gwendolen’le flört edişin tam bir rezalet. Gwendolen’in seninle flört edişi de neredeyse onun kadar kötü.

JACK.

Gwendolen’e âşığım. Ona evlenme teklif etmek için özellikle şehre geldim.

ALGERNON.

Zevk için geldiğini sanıyordum? ... Buna iş derim ben.

JACK.

Ne kadar romantizmden uzaksın!

ALGERNON.

Evlenme teklifinde romantik hiçbir şey görmüyorum. Âşık olmak çok romantiktir. Ama kesin bir evlilik teklifinde romantik hiçbir şey yoktur. Kabul edilebilir, örneğin. Sanırım genellikle de kabul edilir. Sonra bütün heyecan biter. Romantizmin özü belirsizliktir. Evlenirsem, bu gerçeği kesinlikle unutmaya çalışacağım.

JACK.

Bundan hiç kuşkum yok sevgili Algy. Boşanma mahkemesi, belleği böylesine tuhaf işleyen insanlar için özel olarak icat edildi.

ALGERNON.

Ah! Bu konuda tahminde bulunmanın yararı yok. Boşanmalar gökte yapılır—[Jack bir sandviç almak için elini uzatır. Algernon hemen araya girer.] Lütfen salatalıklı sandviçlere dokunma. Bunlar özellikle Teyze Augusta için sipariş edildi. [Birini alıp yer.]

JACK.

Ama durmadan sen yiyorsun.

ALGERNON.

Bu bambaşka bir mesele. O benim teyzem. [Alttan bir tabak alır.] Ekmek ve tereyağı ye. Ekmek ve tereyağı Gwendolen için. Gwendolen ekmekle tereyağına bayılır.

JACK.

[Masaya yaklaşır ve kendine alır.] Hem ekmekle tereyağı da pek güzelmiş.

ALGERNON.

Sevgili dostum, hepsini yiyecekmişsin gibi yemene gerek yok. Sanki onunla çoktan evlenmişsin gibi davranıyorsun. Henüz onunla evli değilsin; bence hiçbir zaman da olmayacaksın.

JACK.

Allah aşkına, bunu neden söylüyorsun?

ALGERNON.

Öncelikle, genç kızlar flört ettikleri erkeklerle asla evlenmez. Bunun doğru olmadığını düşünürler.

JACK.

Ah, saçmalık bu!

ALGERNON.

Değil. Büyük bir gerçek. Her yerde gördüğümüz bunca bekârı açıklıyor. İkinci olarak, ben buna rıza göstermiyorum.

JACK.

Senin rızan mı?

ALGERNON.

Sevgili dostum, Gwendolen öz kuzenim. Onunla evlenmene izin vermeden önce Cecily meselesini bütünüyle açıklığa kavuşturman gerekecek. [Zili çalar.]

JACK.

Cecily! Allah aşkına ne demek istiyorsun? Algy, Cecily derken ne demek istiyorsun? Cecily adında hiç kimseyi tanımıyorum.

[Lane girer.]

ALGERNON.

Bay Worthing’in burada en son yemek yediğinde sigara içilen odada bıraktığı sigara tabakasını getir.

LANE.

Evet, efendim. [Lane çıkar.]

JACK.

Sigara tabakam bunca zamandır sende miydi yani? Keşke bana haber verseydin. Scotland Yard’a bu konuda telaşlı mektuplar yazıp durdum. Az kalsın yüklü bir ödül koyacaktım.

ALGERNON.

Keşke koysan. Her zamankinden de parasızım.

JACK.

Eşya bulunduğuna göre artık yüklü bir ödül koymanın anlamı yok.

[Lane, sigara tabakası bir tepside, içeri girer. Algernon tabakayı hemen alır. Lane çıkar.]

ALGERNON.

Bunu biraz cimrice buldum Ernest, söylemeliyim. [Tabakayı açıp inceler.] Neyse, önemi yok; çünkü içindeki yazıya şimdi dikkatle bakınca, bunun aslında sana ait olmadığını görüyorum.

JACK.

Elbette benim. [Ona doğru ilerler.] Beni bununla yüz kere gördün; içinde ne yazdığını okumaya kesinlikle hakkın yok. Özel bir sigara tabakasını okumak centilmence değil.

ALGERNON.

Ah! Nelerin okunup nelerin okunmaması gerektiği konusunda katı bir kural koymak saçma. Modern kültürün yarıdan fazlası, okunmaması gerekenlere dayanır.

JACK.

Bunun farkındayım; modern kültürü tartışmaya niyetim yok. İnsan özel bir sohbette böyle şeylerden söz etmemeli. Ben yalnızca sigara tabakamı geri istiyorum.

ALGERNON.

Evet; ama bu senin sigara tabakan değil. Bu tabaka Cecily adında birinden hediye ve sen o adda kimseyi tanımadığını söyledin.

JACK.

Peki, bilmek istiyorsan, Cecily benim teyzemdir.

ALGERNON.

Teyzen mi!

JACK.

Evet. Pek sevimli, yaşlı bir hanımdır. Tunbridge Wells’te yaşar. Hadi, geri ver Algy.

ALGERNON.

[Kanepenin arkasına çekilir.] Peki Tunbridge Wells’te yaşayan teyzen kendine neden küçük Cecily diyor? [Okur.] “Küçük Cecily’den en içten sevgileriyle.”

JACK.

[Kanepeye doğru ilerleyip üzerine diz çöker.] Sevgili dostum, bunda Allah aşkına ne var? Bazı teyzeler uzundur, bazıları uzun değildir. İnsan, teyzesinin kendi karar verebileceği bir mesele olduğunu kabul eder herhalde. Sen her teyzenin kendi teyzen gibi olması gerektiğini sanıyorsun! Bu saçma! Tanrı aşkına sigara tabakamı geri ver. [Odanın içinde Algernon’un peşinden gider.]

ALGERNON.

Peki ama teyzen sana neden amcam diyor? “Küçük Cecily’den sevgili Amca Jack’ine en içten sevgileriyle.” Bir teyzenin küçük bir teyze olmasında, kabul ederim, sakınca yok; ama bir teyzenin, boyu posu ne olursa olsun, kendi yeğenine neden amcası dediğini pek anlayamıyorum. Üstelik adın Jack de değil; Ernest.

JACK.

Ernest değil; Jack.

ALGERNON.

Bana hep Ernest olduğunu söyledin. Seni herkese Ernest diye tanıttım. Ernest adına cevap veriyorsun. Adın Ernest’miş gibi görünüyorsun. Hayatımda senden daha Ernest, daha ciddi görünen birini görmedim. Adının Ernest olmadığını söylemen düpedüz saçma. Kartlarında da öyle yazıyor. İşte biri. [Tabakadan çıkarır.] “Bay Ernest Worthing, B. 4, The Albany.” Bana, Gwendolen’e ya da başkasına adının Ernest olduğunu inkâr etmeye kalkarsan, kanıt olarak bunu saklayacağım. [Kartı cebine koyar.]

JACK.

Peki, şehirde adım Ernest, taşrada Jack; sigara tabakası da bana taşrada verildi.

ALGERNON.

Evet, ama Tunbridge Wells’te yaşayan küçük Teyze Cecily’nin sana sevgili amcası demesini bu açıklamıyor. Hadi dostum, bu işi hemen açıklığa kavuştursan çok iyi olur.

JACK.

Sevgili Algy, tıpkı diş hekimi gibi konuşuyorsun. Diş hekimi değilken diş hekimi gibi konuşmak çok bayağıdır. Yanlış bir izlenim bırakır.

ALGERNON.

İşte diş hekimleri de hep tam olarak böyle yapar. Hadi, devam et! Her şeyi anlat. Şunu da söyleyeyim: Seni öteden beri gizli ve iflah olmaz bir Bunbury’ci olmakla suçluyordum; artık bundan bütünüyle eminim.

JACK.

Bunbury’ci mi? Allah aşkına, Bunbury’ci derken ne demek istiyorsun?

ALGERNON.

Bu eşsiz sözün anlamını, şehirde neden Ernest, taşrada neden Jack olduğunu bana anlatacak kadar nazik davranır davranmaz açıklarım.

JACK.

Önce sigara tabakamı ver bakalım.

ALGERNON.

Al. [Sigara tabakasını uzatır.] Şimdi açıklamanı anlat bakalım; rica ederim, biraz da inanılmaz olsun. [Kanepeye oturur.]

JACK.

Sevgili dostum, açıklamamda inanılmaz hiçbir şey yok. Aslında son derece sıradan. Ben küçük bir oğlanken beni evlat edinen yaşlı Bay Thomas Cardew, vasiyetinde beni torunu Bayan Cecily Cardew’in vasisi yaptı. Sana, asla anlayamayacağın bir saygı duygusuyla amcası diye hitap eden Cecily, taşradaki evimde, takdire şayan mürebbiyesi Bayan Prism’in gözetiminde yaşıyor.

ALGERNON.

Bu arada, taşradaki o yer nerede?

JACK.

Seni ilgilendirmez, sevgili dostum. Oraya davet edilmeyeceksin... Açıkça söyleyeyim, o yer Shropshire’da değil.

ALGERNON.

Bundan şüphelenmiştim, sevgili dostum! Shropshire’ın her yanında iki ayrı sefer Bunburycilik yaptım. Hadi, devam et. Şehirde neden Ernest, taşrada neden Jack’sin?

JACK.

Sevgili Algy, gerçek nedenlerimi anlayabilir misin, bilmiyorum. Yeterince ciddi biri sayılmazsın. İnsan vasi konumuna gelince her konuda çok yüksek bir ahlak anlayışı benimsemek zorunda kalır. Bu onun görevidir. Yüksek ahlak anlayışının insanın ne sağlığına ne de mutluluğuna pek katkısı olduğu söylenemeyeceğine göre, şehre gelebilmek için Albany’de yaşayan ve başını türlü belalara sokan Ernest adında küçük bir erkek kardeşim varmış gibi davranıp durdum. İşte sevgili Algy, bütün gerçek bu; olduğu gibi, başka hiçbir şey yok.

ALGERNON.

Gerçek nadiren saftır, hiçbir zaman da basit değildir. İkisi de öyle olsaydı modern hayat son derece sıkıcı, modern edebiyat ise büsbütün imkânsız olurdu!

JACK.

Bu hiç de fena olmazdı.

ALGERNON.

Edebiyat eleştirisi senin güçlü yanın değil, sevgili dostum. Uğraşma. Üniversiteye gitmemiş insanlara bırak bu işi. Günlük gazetelerde ne güzel yapıyorlar. Senin asıl yaptığın şey Bunburycilik. Sana Bunbury’ci derken haklıymışım. Tanıdığım en ileri Bunbury’cilerden birisin.

JACK.

Allah aşkına, ne demek istiyorsun?

ALGERNON.

İstediğin kadar sık şehre gelebilmek için Ernest adında çok işe yarar bir küçük erkek kardeş uydurmuşsun. Ben de istediğim zaman taşraya gidebilmek için Bunbury adında, sürekli hasta ve paha biçilmez bir dost uydurdum. Bunbury gerçekten paha biçilmez. Örneğin Bunbury’nin sağlığı olağanüstü derecede kötü olmasaydı, bu akşam Willis’s’te seninle yemek yiyemezdim; çünkü Teyze Augusta’yla bir haftadan uzun süredir kesinleşmiş bir yemeğim var.

JACK.

Bu akşam hiçbir yerde benimle yemek yemen için sana davette bulunmadım.

ALGERNON.

Biliyorum. Davetiye göndermek konusunda gülünç derecede dikkatsizsin. Bu çok aptalca. İnsanları davet almamak kadar kızdıran hiçbir şey yoktur.

JACK.

En iyisi Teyze Augusta’yla yemek ye.

ALGERNON.

Böyle bir şeyi yapmaya en ufak niyetim yok. Bir kere, pazartesi orada yemek yedim; insanın kendi akrabalarıyla haftada bir yemek yemesi yeter de artar. İkincisi, orada yemek yediğimde bana hep aileden biriymişim gibi davranılır ve ya hiç kadın olmadan ya da iki kadınla oturtulurum. Üçüncüsü, bu akşam yanıma kimi oturtacağını çok iyi biliyorum. Beni, yemek masasının öte yanından kendi kocasıyla flört eden Mary Farquhar’ın yanına oturtacak. Bu pek hoş değil. Hatta hiç yakışık almıyor... Üstelik böyle şeyler gittikçe yaygınlaşıyor. Londra’da kendi kocalarıyla flört eden kadınların sayısı tam bir rezalet. Çok kötü görünüyor. İnsan temiz çamaşırını herkesin önünde yıkamış oluyor. Ayrıca artık senin iflah olmaz bir Bunbury’ci olduğunu bildiğime göre, doğal olarak seninle Bunburycilik hakkında konuşmak istiyorum. Sana kurallarını anlatacağım.

JACK.

Ben hiç Bunbury’ci değilim. Gwendolen beni kabul ederse erkek kardeşimi öldüreceğim; hatta her hâlükârda onu öldüreceğimi sanıyorum. Cecily ona biraz fazla ilgi duyuyor. Can sıkıcı. Ernest’ten kurtulacağım. Sana da Bay... şu tuhaf isimli hasta dostundan kurtulmanı şiddetle tavsiye ederim.

ALGERNON.

Hiçbir şey beni Bunbury’den vazgeçiremez; evlenirsen —ki bana son derece şüpheli geliyor— Bunbury’yi tanıdığına çok sevineceksin. Bunbury’yi tanımadan evlenen bir erkek çok sıkıcı bir hayat geçirir.

JACK.

Saçmalık. Gwendolen gibi sevimli bir kızla evlenirsem —hayatımda evlenmek isteyeceğim tek kız odur— Bunbury’yi tanımak kesinlikle istemem.

ALGERNON.

O zaman eşin ister. Evlilikte üç kişi arkadaşlık demektir, iki kişi ise hiçbir şey; bunu fark etmiyor gibisin.

JACK.

[Öğüt verircesine.] Sevgili genç dostum, yozlaşmış Fransız tiyatrosunun son elli yıldır savunduğu kuram budur.

ALGERNON.

Evet; mutlu İngiliz yuvası da bunu yarı zamanda kanıtladı.

JACK.

Allah aşkına, alaycı olmaya çalışma. Alaycı olmak çok kolay.

ALGERNON.

Sevgili dostum, günümüzde herhangi bir şey olmak kolay değil. Ortalıkta öyle çok berbat bir rekabet var ki. [Elektrikli zil sesi duyulur.] Ah! Bu Teyze Augusta olmalı. Wagner operası gibi çalan zil ya akrabalardan ya da alacaklılardan gelir. Şimdi, Gwendolen’e evlenme teklif edebilmen için onu on dakika oyalarsam bu akşam Willis’s’te benimle yemek yer misin?

JACK.

İstiyorsan olur, sanırım.

ALGERNON.

Evet, ama bunu ciddiye almalısın. Yemekleri ciddiye almayan insanlardan nefret ederim. Çok yüzeyseldirler.

[Lane girer.]

LANE.

Lady Bracknell ve Bayan Fairfax.

[Algernon onları karşılamak için öne çıkar. Lady Bracknell ile Gwendolen girer.]

LADY BRACKNELL.

İyi günler sevgili Algernon, umarım uslu duruyorsundur.

ALGERNON.

Kendimi çok iyi hissediyorum, Teyze Augusta.

LADY BRACKNELL.

Bu tam olarak aynı şey değil. Hatta bu ikisi nadiren bir arada olur. [Jack’i görür ve buz gibi bir tavırla başını eğer.]

ALGERNON.

[Gwendolen’e.] Aman Tanrım, ne şıksın!

GWENDOLEN.

Ben her zaman şık olurum! Öyle değil mi, Bay Worthing?

JACK.

Kusursuzsunuz, Bayan Fairfax.

GWENDOLEN.

Ah! Umarım öyle değilimdir. Gelişmeye yer kalmazdı; oysa ben birçok yönde gelişmeye niyetliyim. [Gwendolen ile Jack köşede yan yana otururlar.]

LADY BRACKNELL.

Biraz geciktiysek kusura bakma, Algernon; sevgili Lady Harbury’ye uğramam gerekti. Zavallı kocasının ölümünden beri oraya gitmemiştim. Hiçbir kadının bu kadar değiştiğini görmedim; en az yirmi yaş genç görünüyor. Şimdi bir fincan çayla, söz verdiğin o nefis salatalıklı sandviçlerden alacağım.

ALGERNON.

Elbette, Teyze Augusta. [Çay masasına gider.]

LADY BRACKNELL.

Gelip buraya oturmaz mısın, Gwendolen?

GWENDOLEN.

Teşekkürler anneciğim, oturduğum yerde çok rahatım.

ALGERNON.

[Boş tabağı dehşetle kaldırır.] Aman Tanrım! Lane! Neden hiç salatalıklı sandviç yok? Özellikle sipariş etmiştim.

LANE.

[Ciddi bir tavırla.] Bu sabah pazarda salatalık yoktu efendim. İki kez gidip baktım.

ALGERNON.

Salatalık yok!

LANE.

Yok efendim. Peşin para verseniz bile yoktu.

ALGERNON.

Yeter Lane, teşekkür ederim.

LANE.

Teşekkür ederim efendim. [Çıkar.]

ALGERNON.

Teyze Augusta, salatalık olmamasına, peşin para verseniz bile bulunmamasına çok üzüldüm.

LADY BRACKNELL.

Gerçekten hiç önemi yok, Algernon. Lady Harbury’yle birkaç krumpet yedim; bana kalırsa artık bütünüyle zevk için yaşıyor.

ALGERNON.

Duyduğuma göre kederden saçları büsbütün sarıya dönmüş.

LADY BRACKNELL.

Rengi kesinlikle değişti. Sebebini elbette söyleyemem. [Algernon yanına gelir ve çay uzatır.] Teşekkür ederim. Bu akşam sana güzel bir sürprizim var, Algernon. Seni Mary Farquhar’ın yanına oturtacağım. Çok hoş bir kadın; kocasına da çok düşkün. Onları izlemek harika.

ALGERNON.

Teyze Augusta, korkarım bu akşam sizinle yemek yeme zevkinden vazgeçmek zorunda kalacağım.

LADY BRACKNELL.

[Kaşlarını çatar.] Umarım öyle olmaz, Algernon. Bu, sofra düzenimi altüst eder. Amcan üst katta yemek yemek zorunda kalır. Neyse ki buna alışkın.

ALGERNON.

Çok can sıkıcı ve söylememe gerek yok, benim için büyük bir hayal kırıklığı; ama az önce zavallı dostum Bunbury’nin yine çok hastalandığını bildiren bir telgraf aldım. [Jack’le bakışırlar.] Yanında olmam gerektiğini düşünüyorlar.

LADY BRACKNELL.

Çok tuhaf. Şu Bay Bunbury’nin sağlığı nedense hep pek kötü.

ALGERNON.

Evet; zavallı Bunbury fena halde hasta.

LADY BRACKNELL.

Doğrusu Algernon, bence artık Bay Bunbury yaşayıp yaşamayacağına karar vermeli. Böyle kararsızca oyalanması saçma. Hastalara duyulan modern sempatiyi de hiçbir şekilde onaylamıyorum. Bence bu hastalıklı bir tutum. Başkalarının hiçbir tür hastalığı teşvik edilmemeli. Hayatta ilk görev sağlıklı olmaktır. Zavallı amcana bunu hep söylerim ama rahatsızlığında bir iyileşme görülmesi bakımından, söylediklerime pek aldırdığı yok gibi... Cumartesi günü yeniden nüksetmemesi için Bay Bunbury’den benim adıma ricada bulunursan çok memnun olurum; çünkü müzik programımı düzenleme işini sana bırakıyorum. Bu benim son davetim; insan biraz sohbeti teşvik edecek bir şey ister. Hele sezonun sonunda, herkes söyleyeceği her şeyi neredeyse söylemişken; gerçi çoğu kişinin söyleyecek pek bir şeyi de yoktur.

ALGERNON.

Teyze Augusta, Bunbury hâlâ kendindeyse onunla konuşacağım; cumartesiye kadar iyi olacağına da söz verebilirim sanırım. Elbette müzik meselesi çok zor. İyi müzik çalınca insanlar dinlemiyor, kötü müzik çalınca da konuşmuyorlar. Ama lütfen bir an için yan odaya gelirsen, hazırladığım programı sana gözden geçireyim.

LADY BRACKNELL.

Teşekkür ederim, Algernon. Çok düşüncelisin. [Ayağa kalkar ve Algernon’un peşinden gider.] Birkaç parça çıkarıldıktan sonra programın harika olacağından eminim. Fransız şarkılarına kesinlikle izin veremem. İnsanlar onları hep uygunsuz sanıyor; ya şaşırmış gibi bakıyorlar ki bu bayağı, ya da gülüyorlar ki daha da kötü. Almanca ise son derece saygın bir dil gibi görünüyor, hatta öyle olduğuna inanıyorum. Gwendolen, bana eşlik edeceksin.

GWENDOLEN.

Elbette anneciğim.

[Lady Bracknell ile Algernon müzik odasına geçer, Gwendolen geride kalır.]

JACK.

Ne güzel bir gündü, Bayan Fairfax.

GWENDOLEN.

Ne olur benimle havadan sudan konuşmayın, Bay Worthing. İnsanlar benimle havadan sudan söz ettiğinde hep başka bir şey kastettiklerinden emin olurum. Bu da beni çok huzursuz eder.

JACK.

Başka bir şey kastediyorum.

GWENDOLEN.

Öyle düşünmüştüm. Zaten hiç yanılmam.

JACK.

Lady Bracknell’in geçici yokluğundan yararlanmama izin verilmesini istiyorum...

GWENDOLEN.

Bence bundan kesinlikle yararlanmalısınız. Anneciğimin bir odaya ansızın geri dönme huyu var; bu konuda kendisiyle sık sık konuşmak zorunda kaldım.

JACK.

[Sinirli.] Bayan Fairfax, sizinle tanıştığımdan beri, tanıştığım... sizden başka hiçbir kızdan daha çok... size hayranlık duydum.

GWENDOLEN.

Evet, bunun farkındayım. Keşke hiç değilse toplum içinde duygularınızı daha açık gösterseydiniz. Beni hep karşı konulmaz biçimde büyülediniz. Sizinle tanışmadan önce bile size karşı kayıtsız değildim. [Jack ona şaşkınlıkla bakar.] Bay Worthing, bildiğiniz gibi idealler çağında yaşıyoruz. Bu gerçek pahalı aylık dergilerde durmadan dile getiriliyor; duyduğuma göre taşra kürsülerine bile ulaştı. Benim idealim hep Ernest adında birine âşık olmaktı. Bu adda insana mutlak güven veren bir şey var. Algernon bana ilk kez Ernest adında bir arkadaşı olduğundan söz ettiği anda, size âşık olmaya yazgılı olduğumu anladım.

JACK.

Beni gerçekten seviyor musun, Gwendolen?

GWENDOLEN.

Tutkuyla!

JACK.

Sevgilim! Beni ne kadar mutlu ettiğini bilemezsin.

GWENDOLEN.

Benim Ernest’im!

JACK.

Ama adım Ernest olmasaydı beni sevemeyeceğini gerçekten söylemek istemiyorsun, değil mi?

GWENDOLEN.

Ama adın Ernest.

JACK.

Evet, biliyorum. Ama ya başka bir şey olsaydı? O zaman beni sevemeyeceğini mi söylüyorsun?

GWENDOLEN.

[Kendinden emin bir tavırla.] Ah! Bu açıkça metafizik bir varsayım; çoğu metafizik varsayım gibi, bildiğimiz gerçek hayatın olgularıyla pek ilgisi yok.

JACK.

Sevgilim, açık konuşmam gerekirse Ernest adını pek sevmiyorum... Bana hiç yakıştığını düşünmüyorum.

GWENDOLEN.

Sana kusursuz biçimde yakışıyor. İlahi bir ad. Kendine özgü bir ezgisi var. Titreşimler yaratıyor.

JACK.

Doğrusu Gwendolen, söylemeliyim ki çok daha hoş başka pek çok ad var. Mesela Jack’in çok çekici bir ad olduğunu düşünüyorum.

GWENDOLEN.

Jack mi?... Hayır, Jack adında hiç ezgi yok denecek kadar az. İnsanı heyecanlandırmıyor. Hiçbir titreşim yaratmıyor... Birkaç Jack tanıdım; hepsi istisnasız alışılmadık ölçüde çirkindi. Üstelik Jack, John’un herkesçe bilinen samimi kısaltması! John adında bir erkekle evli olan her kadına acırım. Büyük olasılıkla tek bir an bile insanı kendinden geçiren yalnızlığın tadını çıkaramayacak. Gerçekten güvenli tek ad Ernest.

JACK.

Gwendolen, hemen vaftiz edilmeliyim—demek istediğim, hemen evlenmeliyiz. Kaybedecek zaman yok.

GWENDOLEN.

Evlenmek mi, Bay Worthing?

JACK.

[Şaşkınlıkla.] Eee... elbette. Seni sevdiğimi biliyorsun; siz de bana, Bayan Fairfax, bana karşı tamamen kayıtsız olmadığınıza inanmam için sebep verdiniz.

GWENDOLEN.

Sana hayranım. Ama henüz bana evlenme teklif etmedin. Evlilik hakkında hiç konuşulmadı. Konu daha açılmadı bile.

JACK.

Eee... şimdi evlenme teklif edebilir miyim?

GWENDOLEN.

Bence bu mükemmel bir fırsat. Olası bir hayal kırıklığını önlemek için, Bay Worthing, daha en baştan açıkça söylemenin adil olacağını düşünüyorum: Teklifini kabul etmeye kesin kararlıyım.

JACK.

Gwendolen!

GWENDOLEN.

Evet, Bay Worthing, bana ne söyleyeceksiniz?

JACK.

Sana ne söyleyeceğimi biliyorsun.

GWENDOLEN.

Evet ama söylemiyorsun.

JACK.

Gwendolen, benimle evlenir misin? [Diz çöker.]

GWENDOLEN.

Elbette evlenirim, sevgilim. Ne kadar da uzattın! Evlenme teklif etme konusunda pek deneyimin olmadığından korkuyorum.

JACK.

Bir tanem, dünyada senden başka hiç kimseyi sevmedim.

GWENDOLEN.

Evet, ama erkekler çoğu zaman sırf alıştırma olsun diye evlenme teklif eder. Kardeşim Gerald’ın öyle yaptığını biliyorum. Bütün kız arkadaşlarım da öyle söylüyor. Gözlerin ne harika bir mavi, Ernest! Öyle ama öyle mavi. Umarım bana hep böyle bakarsın; özellikle de yanımızda başkaları varken. [Lady Bracknell girer.]

LADY BRACKNELL.

Bay Worthing! Beyefendi, şu yarı yatar hâlinizden kalkın. Bu son derece uygunsuz.

GWENDOLEN.

Anne! [Jack kalkmaya çalışır; Gwendolen onu tutar.] Sizden gitmenizi rica etmeliyim. Burası size göre değil. Ayrıca Bay Worthing henüz işini bitirmedi.

LADY BRACKNELL.

Neyi bitirmiş, sorabilir miyim?

GWENDOLEN.

Anne, Bay Worthing’le nişanlandım. [Birlikte ayağa kalkarlar.]

LADY BRACKNELL.

Affedersiniz, hiç kimseyle nişanlanmış değilsiniz. Biriyle nişanlandığınızda, ben ya da sağlığı elverirse babanız size bunu bildireceğiz. Nişan haberi genç bir kızın başına, duruma göre hoş ya da hoş olmayan bir sürpriz olarak gelmelidir. Kendisinin böyle bir şeyi ayarlamasına izin verilmesi pek düşünülemez... Şimdi, Bay Worthing, size birkaç soru soracağım. Ben bu soruları sorarken sen aşağıda arabada beni bekleyeceksin, Gwendolen.

GWENDOLEN.

[Serzenişle.] Anne!

LADY BRACKNELL.

Arabada, Gwendolen! [Gwendolen kapıya gider. O ve Jack, Lady Bracknell’in arkasından birbirlerine öpücük gönderirler. Lady Bracknell, sesin ne olduğunu anlayamıyormuş gibi dalgın dalgın çevresine bakar. Sonunda arkasını döner.] Gwendolen, araba!

GWENDOLEN.

Peki, anne. [Jack’e dönüp bakarak çıkar.]

LADY BRACKNELL.

[Oturur.] Buyurun, Bay Worthing, oturabilirsiniz.

[Not defteriyle kalemini cebinde arar.]

JACK.

Teşekkür ederim, Lady Bracknell; ayakta kalmayı tercih ederim.

LADY BRACKNELL.

[Kalem ve not defteri elinde.] Size şunu söylemek zorundayım: Seçkin genç erkekler listemde adınız yok; oysa sevgili Bolton Düşesi’nin listesiyle aynı listeye sahibim. Hatta birlikte çalışıyoruz. Yine de yanıtlarınız şefkatli bir annenin beklentilerini karşılıyorsa adınızı eklemeye hazırım. Sigara içer misiniz?

JACK.

Şey, evet, itiraf etmeliyim ki sigara içerim.

LADY BRACKNELL.

Buna sevindim. Bir erkeğin mutlaka bir tür uğraşı olmalı. Londra’da zaten aylak erkek fazlasıyla var. Kaç yaşındasınız?

JACK.

Yirmi dokuz.

LADY BRACKNELL.

Evlenmek için çok uygun bir yaş. Evlenmek isteyen bir erkeğin ya her şeyi ya da hiçbir şeyi bilmesi gerektiğini hep düşünmüşümdür. Siz hangisini biliyorsunuz?

JACK.

[Biraz tereddüt ettikten sonra.] Hiçbir şey bilmiyorum, Lady Bracknell.

LADY BRACKNELL.

Bunu duyduğuma sevindim. Doğuştan gelen bilgisizliğe müdahale eden hiçbir şeyi onaylamam. Bilgisizlik, narin, egzotik bir meyve gibidir; dokundunuz mu üzerindeki taze tabaka kaybolur. Modern eğitim kuramının bütünü temelden yanlıştır. Neyse ki İngiltere’de, hiç değilse burada, eğitim hiçbir etki yaratmıyor. Yaratacak olsaydı üst sınıflar için ciddi bir tehlike oluşturur ve herhâlde Grosvenor Meydanı’nda şiddet olaylarına yol açardı. Geliriniz ne kadar?

JACK.

Yılda yediyle sekiz bin arasında.

LADY BRACKNELL.

[Defterine not alır.] Topraktan mı, yatırımlardan mı?

JACK.

Ağırlıklı olarak yatırımlardan.

LADY BRACKNELL.

Bu tatmin edici. İnsan hayattayken kendisinden beklenen görevlerle öldükten sonra kendisinden istenen görevler düşünüldüğünde, toprak artık ne kazanç ne de zevk sağlar oldu. İnsana bir mevki kazandırır ama o mevkiyi sürdürmesini engeller. Toprak hakkında söylenebileceklerin hepsi bu.

JACK.

Elbette kırda bir evim ve ona bağlı bir miktar arazim var; sanırım yaklaşık bin beş yüz akre. Ama asıl gelirimi oradan sağlamıyorum. Anlayabildiğim kadarıyla, ondan kazanç sağlayan tek kişiler kaçak avcılar.

LADY BRACKNELL.

Kır evi! Kaç yatak odası var? Neyse, bu konuya sonra açıklık getirilebilir. Umarım şehirde de bir eviniz vardır. Gwendolen gibi sade ve bozulmamış yaradılışlı bir kızdan kırda yaşamasını beklemek güç olur.

JACK.

Belgrave Meydanı’nda bir evim var ama yıllığına Lady Bloxham’a kiralanmış durumda. Elbette altı ay önceden haber vererek istediğim zaman geri alabilirim.

LADY BRACKNELL.

Lady Bloxham mı? Tanımıyorum.

JACK.

Pek ortalarda görünmez. İleri yaşlarda bir hanımefendi.

LADY BRACKNELL.

Ah, artık ileri yaşta olmak karakterin saygınlığını garanti etmiyor. Belgrave Meydanı’nda kaç numara?

JACK.

149.

LADY BRACKNELL.

[Başını sallar.] Modası geçmiş taraf. Bir terslik olduğunu anlamıştım. Ama bu kolayca değiştirilebilir.

JACK.

Modayı mı, yoksa tarafı mı kastediyorsunuz?

LADY BRACKNELL.

[Sertçe.] Gerekirse ikisini de, sanırım. Siyasi görüşleriniz nedir?

JACK.

Doğrusu hiçbir görüşüm yok, korkarım. Liberal Birlikçiyim.

LADY BRACKNELL.

Ah, onlar Muhafazakâr sayılır. Bizimle akşam yemeği yerler. Ya da en azından akşamları gelirler. Şimdi daha önemsiz konulara geçelim. Anne babanız hayatta mı?

JACK.

İkisini de kaybettim.

LADY BRACKNELL.

Bir ebeveyni kaybetmek, Bay Worthing, talihsizlik sayılabilir; ikisini birden kaybetmekse dikkatsizlik gibi görünüyor. Babanız kimdi? Belli ki varlıklı bir adamdı. Radikal gazetelerin deyimiyle ticaretin mor âleminde mi doğmuştu, yoksa aristokrasi saflarından mı yükselmişti?

JACK.

Doğrusu bilmiyorum. Gerçek şu ki, Lady Bracknell, anne babamı kaybettiğimi söyledim. Anne babamın beni kaybettiğini söylemek gerçeğe daha yakın olur... Doğduğumda kim olduğumu gerçekten bilmiyorum. Ben... şey, bulunmuştum.

LADY BRACKNELL.

Bulunmuş muydunuz!

JACK.

Merhum Bay Thomas Cardew, son derece hayırsever ve iyi yürekli yaşlı bir beyefendi, beni bulmuş. O sırada cebinde Worthing’e birinci sınıf bileti varmış; bu yüzden bana Worthing adını vermiş. Worthing, Sussex’te bir yer. Deniz kıyısında bir sayfiye yeri.

LADY BRACKNELL.

Deniz kıyısındaki bu sayfiye yerine birinci sınıf bileti olan hayırsever beyefendi sizi nerede bulmuş?

JACK.

[Ciddiyetle.] Bir el çantasında.

LADY BRACKNELL.

Bir el çantasında mı?

JACK.

[Çok ciddi.] Evet, Lady Bracknell. Bir el çantasındaydım; biraz büyük, siyah deri bir el çantasıydı, kulpları vardı; bildiğiniz sıradan bir el çantası.

LADY BRACKNELL.

Bu Bay James, ya da Thomas, Cardew sıradan el çantasına hangi yerde rastlamış?

JACK.

Victoria İstasyonu’nun emanet odasında. Kendi çantası sanılarak kendisine verilmiş.

LADY BRACKNELL.

Victoria İstasyonu’nun emanet odasında mı?

JACK.

Evet. Brighton hattında.

LADY BRACKNELL.

Hattın önemi yok. Bay Worthing, az önce anlattıklarınız beni biraz şaşkına çevirdi, itiraf etmeliyim. Kulplu olsun olmasın, bir el çantasında doğmak ya da en azından yetiştirilmek, bana aile hayatının olağan nezaket kurallarına karşı bir küçümseme gibi görünüyor; insanın aklına Fransız Devrimi’nin en aşırı taşkınlıklarını getiriyor. O talihsiz hareketin nelere yol açtığını herhâlde biliyorsunuzdur? El çantasının bulunduğu yere gelince, bir tren istasyonunun emanet odası toplumsal bir uygunsuzluğu gizlemeye yarayabilir—hatta şimdiye dek bu amaçla kullanılmış da olabilir—ama seçkin toplumda kabul gören bir mevki için sağlam bir temel sayılamaz.

JACK.

Öyleyse ne yapmamı önerirsiniz, sorabilir miyim? Gwendolen’in mutluluğu için dünyada her şeyi yapacağımı söylememe gerek yok sanırım.

LADY BRACKNELL.

Size kuvvetle tavsiye ederim, Bay Worthing: Mümkün olan en kısa sürede birkaç akraba edinin ve sezon tamamen bitmeden, kadın ya da erkek, hiç değilse bir ebeveyn ortaya çıkarmak için kesin bir çaba gösterin.

JACK.

Bunu nasıl başarabileceğimi hiç bilmiyorum. El çantasını her an ortaya çıkarabilirim. Evdeki giyinme odamda duruyor. Bunun sizi tatmin etmesi gerektiğini düşünüyorum, Lady Bracknell.

LADY BRACKNELL.

Beni mi, beyefendi! Bunun benimle ne ilgisi var? Lord Bracknell’le benim, büyük bir özenle yetiştirilmiş tek kızımızın bir emanet odasıyla evlenmesine, bir paketle ittifak kurmasına izin vereceğimizi gerçekten düşünebilir misiniz? İyi günler, Bay Worthing!

[Lady Bracknell görkemli bir öfkeyle çıkar.]

JACK.

İyi günler! [Öteki odada Algernon Düğün Marşı’nı çalmaya başlar. Jack öfkeden deliye dönmüş gibi görünür ve kapıya gider.] Ne olur, şu korkunç parçayı çalma, Algy. Ne kadar aptalsın!

[Müzik kesilir ve Algernon neşeyle içeri girer.]

ALGERNON.

Her şey yolunda gitti, değil mi dostum? Gwendolen’in seni reddettiğini söylemeyeceksin herhâlde? Onun böyle bir huyu olduğunu biliyorum. Herkesi reddedip durur. Bence bu çok kaba bir davranış.

JACK.

Gwendolen gayet iyi, hiçbir sorun yok. Onun açısından nişanlıyız. Annesi çekilmez biri. Böyle bir Gorgon’la hiç karşılaşmadım... Gorgon nasıl bir şeydir, gerçekten bilmiyorum ama Lady Bracknell’in onlardan biri olduğundan eminim. Her hâlükârda mit olmayan bir canavar; bu da pek adil sayılmaz... Affedersin, Algy; sanırım kendi teyzen hakkında böyle konuşmamalıydım.

ALGERNON.

Canım dostum, akrabalarımın yerilmesini dinlemeye bayılırım. Onlara katlanmamı sağlayan tek şey bu. Akrabalar, nasıl yaşanacağına dair en ufak fikri olmayan, ne zaman ölmeleri gerektiğine dair en küçük içgüdüden bile yoksun, sıkıcı bir güruhtan ibarettir.

JACK.

Ah, saçmalık bu!

ALGERNON.

Hiç de değil!

JACK.

Pekâlâ, bu konuda tartışmayacağım. Sen her şey hakkında tartışmak istiyorsun.

ALGERNON.

Meseleler zaten başta tam da bunun için yaratılmıştı.

JACK.

Yemin ederim, böyle düşünseydim kendimi vururdum... [Bir duraklama.] Algy, Gwendolen’in yüz elli yıl kadar sonra annesine dönüşme ihtimali olduğunu düşünmüyorsun, değil mi?

ALGERNON.

Bütün kadınlar annelerine benzer. Bu onların trajedisidir. Hiçbir erkek annesine benzemez. Bu da onun trajedisidir.

JACK.

Bu zekice mi?

ALGERNON.

Kusursuz ifade edilmiş! Ayrıca uygar hayatta yapılan her gözlem kadar doğru.

JACK.

Zekice laflardan bıktım usandım. Artık herkes çok zeki. Nereye gitsen zeki insanlarla karşılaşıyorsun. Bu iş tam bir toplum baş belası oldu. Keşke birkaç aptalımız daha kalsaydı.

ALGERNON.

Var.

JACK.

Onlarla tanışmayı çok isterim. Ne konuşurlar?

ALGERNON.

Aptallar mı? Ah, elbette zeki insanları.

JACK.

Ne aptallar!

ALGERNON.

Bu arada Gwendolen’e şehirde Ernest, kırda Jack olduğun gerçeğini anlattın mı?

JACK.

[Çok tepeden bakan bir tavırla.] Sevgili dostum, gerçek, nazik, tatlı ve zarif bir kıza söylenecek türden bir şey değildir. Bir kadına nasıl davranılması gerektiği konusunda ne tuhaf fikirlerin var!

ALGERNON.

Bir kadına davranmanın tek yolu, güzelse ona kur yapmak, çirkinse başka birine kur yapmaktır.

JACK.

Ah, saçmalık bu.

ALGERNON.

Ya kardeşin? Savurgan Ernest ne olacak?

JACK.

Hafta bitmeden ondan kurtulmuş olacağım. Paris’te apopleksiden öldüğünü söylerim. Bir sürü insan apopleksiden, hem de ansızın ölüyor, değil mi?

ALGERNON.

Evet ama kalıtsaldır, sevgili dostum. Aileden aileye geçen türden bir şey. En iyisi şiddetli bir soğuk algınlığı de.

JACK.

Şiddetli bir soğuk algınlığının kalıtsal olmadığına ya da öyle bir şey olmadığına emin misin?

ALGERNON.

Elbette değil!

JACK.

Peki öyleyse. Zavallı kardeşim Ernest, Paris’te şiddetli bir soğuk algınlığından ansızın ölüyor. Böylece ondan kurtulmuş oluyorum.

ALGERNON.

Ama... Bayan Cardew zavallı kardeşin Ernest’le biraz fazla ilgileniyordu dememiş miydin? Onun ölümüne çok üzülmez mi?

JACK.

Ah, sorun yok. Neyse ki Cecily romantik hayallere kapılan saf bir kız değil. İştahı yerindedir, uzun yürüyüşlere çıkar ve derslerine hiç aldırmaz.

ALGERNON.

Cecily’yi görmeyi çok isterim.

JACK.

Bunu asla başaramamanı sağlayacağım. Aşırı güzel ve henüz on sekiz yaşında.

ALGERNON.

Henüz on sekiz yaşında, olağanüstü güzel bir kızın himayende olduğunu Gwendolen’e söyledin mi?

JACK.

Ah, insan böyle şeyleri pat diye söylemez. Cecily’yle Gwendolen’in çok yakın arkadaş olacakları kesin. İstediğine bahse girerim, tanıştıktan yarım saat sonra birbirlerine kardeşim diye seslenmeye başlarlar.

ALGERNON.

Kadınlar bunu ancak önce birbirlerine bir sürü başka şey söyledikten sonra yaparlar. Şimdi sevgili dostum, Willis’s’te iyi bir masa bulmak istiyorsak giyinmeye gitmeliyiz. Saat neredeyse yedi, biliyor musun?

JACK.

[Hırçınca.] Ah! Saat hep neredeyse yedidir.

ALGERNON.

Şey, açım.

JACK.

Aç olmadığın bir anını hiç görmedim ki...

ALGERNON.

Yemekten sonra ne yapalım? Tiyatroya mı gidelim?

JACK.

Ah hayır! Dinlemekten nefret ederim.

ALGERNON.

Öyleyse kulübe gidelim mi?

JACK.

Ah, hayır! Konuşmaktan nefret ederim.

ALGERNON.

Saat onda Empire’a uğrayabiliriz.

JACK.

Ah, hayır! Bir şeylere bakmaya dayanamam. Çok saçma.

ALGERNON.

Peki, ne yapalım?

JACK.

Hiçbir şey!

ALGERNON.

Hiçbir şey yapmamak müthiş zor iş. Yine de belirli bir amacı olmayan zor işlere aldırmam.

[Lane girer.]

LANE.

Bayan Fairfax.

[Gwendolen girer. Lane çıkar.]

ALGERNON.

Gwendolen, doğrusu!

GWENDOLEN.

Algy, lütfen arkanı dön. Bay Worthing’e söylemem gereken çok özel bir şey var.

ALGERNON.

Doğrusu Gwendolen, buna kesinlikle izin verebileceğimi sanmıyorum.

GWENDOLEN.

Algy, hayata karşı daima son derece ahlaksız bir tutum takınıyorsun. Buna kalkışmak için henüz yeterince yaşlı değilsin. [Algernon şöminenin yanına çekilir.]

JACK.

Bir tanem!

GWENDOLEN.

Ernest, belki hiç evlenemeyeceğiz. Annemin yüzündeki ifadeye bakılırsa korkarım evlenemeyeceğiz. Günümüzde pek az ebeveyn çocuklarının söylediklerine kulak veriyor. Gençlere duyulan eski usul saygı hızla yok oluyor. Annem üzerinde ne kadar etkili olduysam, bu etkiyi üç yaşımda yitirdim. Ama karı koca olmamızı engelleyebilse, ben de bir başkasıyla, hatta defalarca evlensem bile, yapabileceği hiçbir şey sana duyduğum sonsuz bağlılığı değiştiremez.

JACK.

Sevgili Gwendolen!

GWENDOLEN.

Annemin hoş olmayan yorumlarla birlikte bana anlattığı romantik köken hikâyen, doğal olarak ruhumun en derin tellerine dokundu. Vaftiz adının karşı konulmaz bir çekiciliği var. Karakterinin sadeliği seni benim için son derece anlaşılmaz kılıyor. Albany’deki şehir adresini biliyorum. Kırdaki adresin ne?

JACK.

The Manor House, Woolton, Hertfordshire.

[Dikkatle dinleyen Algernon kendi kendine gülümser ve adresi gömlek manşetine yazar. Sonra Demiryolu Rehberi’ni alır.]

GWENDOLEN.

Posta hizmeti iyidir, sanırım? Gözü kara bir şey yapmak gerekebilir. Elbette bunun ciddi biçimde düşünülmesi gerekir. Sana her gün yazacağım.

JACK.

Bir tanem!

GWENDOLEN.

Şehirde daha ne kadar kalacaksın?

JACK.

Pazartesiye kadar.

GWENDOLEN.

Güzel! Algy, artık dönebilirsin.

ALGERNON.

Sağ ol, çoktan döndüm bile.

GWENDOLEN.

Zile de basabilirsin.

JACK.

Seni arabana kadar geçirmeme izin verirsin, değil mi bir tanem?

GWENDOLEN.

Elbette.

JACK.

[Şimdi içeri giren Lane’e.] Bayan Fairfax’a kapıya kadar eşlik edeceğim.

LANE.

Peki efendim. [Jack ile Gwendolen çıkar.]

[Lane bir tepsi üzerinde Algernon’a birkaç mektup sunar. Zarflara bakıp mektupları yırttığına göre, bunların fatura olduğu düşünülebilir.]

ALGERNON.

Bir kadeh şeri, Lane.

LANE.

Peki efendim.

ALGERNON.

Yarın, Lane, Bunburyciliğe çıkıyorum.

LANE.

Peki efendim.

ALGERNON.

Muhtemelen pazartesiye kadar dönmem. Resmî giysilerimi, sigara ceketimi ve bütün Bunbury takımlarımı hazırlayabilirsin...

LANE.

Peki efendim. [Şeriyi uzatır.]

ALGERNON.

Umarım yarın hava güzel olur, Lane.

LANE.

Hiç olmaz efendim.

ALGERNON.

Lane, sen tam bir karamsarsın.

LANE.

Memnun etmek için elimden geleni yaparım efendim.

[Jack girer. Lane çıkar.]

JACK.

İşte aklı başında, entelektüel bir kız! Hayatımda değer verdiğim tek kız. [Algernon kendini tutamayarak güler.] Neye bu kadar gülüyorsun?

ALGERNON.

Ah, zavallı Bunbury için biraz kaygılanıyorum, hepsi bu.

JACK.

Dikkat etmezsen dostun Bunbury bir gün seni ciddi bir belaya sokacak.

ALGERNON.

Belaları severim. Asla ciddi olmayan tek şey onlardır.

JACK.

Ah, saçmalık bu, Algy. Sen zaten saçmalıktan başka bir şey konuşmazsın.

ALGERNON.

Kimse başka bir şey konuşmaz ki.

[Jack öfkeyle ona bakıp odadan çıkar. Algernon bir sigara yakar, gömlek manşetindeki yazıyı okur ve gülümser.]

PERDE İNER

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…