Call It Fate: An Indian Love Story kitap kapağı

1. bölüm / 3

Yukarıda Bıraktığım Hayat

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Yukarıda Bıraktığım Hayat

Kader.

Benim için hiçbir zaman bir kelimeden ibaret olmadı. İlk sayfasını ne zaman açtığımı hatırlamadığım, sonuna ne zaman varacağımı bilmediğim, mürekkebi henüz kurumamış bir kitap gibiydi.

Sayfalarını çevirmek benim elimdeydi belki ama bir sonraki satırda neyle karşılaşacağımı bilemezdim. Bazı satırların altını mutlulukla çizer, dönüp yeniden okuyabilmek için köşelerini kıvırırdım; bazılarınıysa hiç okumamış olmayı dilerdim, yine de tek bir sayfayı bile koparıp atamazdım. Çünkü her birinde, beni olduğum kişiye dönüştüren bir şey vardı; o an anlamını kavrayamadığım bir kayıp, unutamadığım bir sevinç ya da ancak çok sonra farkına vardığım bir başlangıç.

Ve zamanla şunu kabullenmiştim:
Kitabın sonunu bilmiyor olabilirdim ama ne yazıldıysa, onu yaşayacaktım.

Kaderimin ilk harfleri, Ahmedabad sokaklarının sıcak ve tozlu nefesiyle dökülmüştü kâğıda. Aradan ne kadar zaman geçerse geçsin, çocukluğumun kalp atışlarını hissedebiliyordum hâlâ o şehre dair hatırladığım her ayrıntıda. Sabarmati Nehri'nin kıyısında paslı bisikletleriyle rüzgâra karşı pedal çeviren çocukların kahkahaları, Jama Mescidi'nin taş duvarlarında yankılanıp şehre yayılan ezan sesi, Manek Chowk'taki tezgâhlardan yükselen sıcak jalebilerin tatlı kokusu, Law Garden'da akşamüstü esintisiyle dalgalanan rengârenk bandhani dupattalar... Bu şehir sadece doğduğum yer değil, aynı zamanda kimliğimin kumaşıydı.

Ben de o kumaşın üzerine, çocukluğumun sabrıyla işlenmiş ince bir nakıştım.

O nakışın tam kalbinde ise ben farkına varmadan atılan bir ilmek vardı: çocukluk arkadaşım, ilk sırdaşım, adını henüz koyamadığım ilk kalp çarpıntım. Onu son gördüğüm akşamı hâlâ hatırlıyordum. Neem ağacının altında, aralarında yabani otların uzandığı taşların yanı başında, ikimiz de söyleyecek söz bulamadan öylece durmuştuk; aramızdaki sessizlik, dallardan süzülen ışık kadar ince ve buhurun kokusu kadar ağırdı. Hikâyemiz orada, o sessizlikte dağıldı. Ve ben, bu şehirle birlikte kalbimin yarısını da ardımda bırakmak zorunda kaldım.

Onu terk ettiğim gün, içimde bir şeyler kırıldı. Bu ayrılık öyle derin bir çatlak bıraktı ki, içine sızan gün ışığı bile bana onu hatırlattı; sabahları perdeleri araladığımda, ışık hep aynı yerden, aynı açıyla düşerdi sanki, tam o çatlağın üzerine. Yıllar geçti ama o çatlak, ilk açıldığı gün gibi kaldı; umudun sığamayacağı kadar dar, bir başkasının dolduramayacağı kadar derin.

Hissediyordum, o da beni unutabilmiş değildi. Aradan geçen zaman, araya giren mesafe, hatta paylaştığımız o büyük acı bile bu hissi içimden söküp atmaya yetmedi. Ne olduğunu tam olarak adlandıramadığım, ama varlığından da şüphe duymadığım bir şeydi bu. Belki o gün, yanından geçen biri ellerine sürdüğü lavanta yağının kokusunu bırakmıştır ardında; belki bir iş arkadaşı heyecanlanınca aynı kelimeyi iki kez tekrarlamıştır; belki iftar sofrasında biri, herkesin aksine, ilk kaşığını phirniden almıştır; ya da bir çay tezgâhında, elaichi çayına birinin eli her zamankinden bir kakule fazla atmıştır ve o an, nedensizce ben gelmişimdir aklına.

Ne tuhaf ki, bu bitmek bilmeyen bağ beni huzura kavuşturmak yerine her defasında kalbimi mengene gibi sıkıştırıyordu. Ne zaman zihnimin kapıları ona aralansa, karşıladığım şey yüzündeki o güneşli gülümseme değil, kırgınlığın keskin gölgesi oluyordu. Kendimi affetmeyi bir türlü başaramıyordum; çünkü biliyordum, onun ellerini bıraktığım an, acıyı kendim çekmek yerine ona yüklemiş, en çok da onun canını yakmıştım.

Onsuz geçen dört koca yıl boyunca, her gece başımı koyduğum yastık, hıçkırıklarımı yutan bir sırdaşa dönüştü. Her sabah, gözlerimi nemli bir pişmanlığa açtım. Bazen onu unutmak için harcadığım çaba, onu hatırlamaktan daha yorucu geldi bana. Elbette geri dönmeyi düşündüm, defalarca; sabahları tandırdan yeni çıkmış rotiyi yağlarken, öğleden sonra pazar tezgâhında olgun mangoları elleyip yumuşaklığına bakarken ya da akşamüstü terasa çıkıp ıslak çamaşırları asarken. Cesaret edemedim; çünkü içimdeki soruların hiçbirine cevap veremedim.

Ya onu bir kez daha kırarsam?
Ya bu sefer o bana sırtını dönerse?

Kalbimin en kuytu köşesinde hâlâ ona ait bir yer varken, onun kalbinde bana dair tek bir güven kırıntısı kalmış mıydı... bilmiyordum. Ve bu belirsizlik, geri dönmekten daha ağır geliyordu bana. Üstelik bu, yalnızca bir sevgiliyle yüzleşmekten ibaret değildi; aynı zamanda bir hayaletin yüzüne korkmadan bakabilmekti. Ne kadar uzağa gitsem de o hayalet, hafızamın arka sokaklarında beni takip etmeyi sürdürüyor; gözlerimi her kapatışımda kaçmaya çalıştığım o son gece yeniden karşıma dikiliyordu.

Taşların üzerinde, kınamın kızılıyla karışıp büyüyen o karanlık leke...
Hastane koridorunun titrek ışığı altında, üzerime eğilen o soğuk gölge...
Ve bir avuç içinde sıkıca kapanan, hiç takılamayan bir halka...

"Git ve onu kaybet... Ben kaybetmene sebep olmadan önce."

Bu, beni hayata bağlayan her şeyi bir çırpıda hükümsüz kılan, kelimeleri silah gibi kullanan o adamın sesiydi. O an, gözlerinde aradığım şeyi bulamadım; sanki bir yabancıyı, hatta bir borçluyu görüyordu karşısında. Bu yüzden gitmeyi, daha doğrusu kaçmayı seçtim; sadece babamdan değil, onun beni görmek istediği o kimlikten de.

Bu kararı almak, o an için en makul çıkış yolu gibi görünmüştü. İtiraf etmeliyim ki, beni yöneten şey hayatta kalma içgüdümdü: kaç ya da yok ol, diyen o ilkel dürtü. Otobüs terminaline doğru adımlarımı hızlandırırken içimde hafif bir rahatlama vardı, evet; ama o, özgürlükten doğan bir ferahlık değil, sadece boğulmaktan kurtulan birinin aldığı o ilk kesik nefesti. Derinlerde bir yerde, bunun ne kadar ani ne kadar ölçüsüz bir kaçış olduğunu biliyordum. Düşünmemiştim; düşünseydim kalabilirdim. Bu yüzden, saniyeler içinde, ilk kalkan ve nereye gittiği umurumda olmayan bir otobüse bindim.

O anda, tek isteğim o yamalı kumaşı ve sönük nakışı üzerimden yırtıp atmaktı.

Otobüsün uğultusu kulaklarımı sağır ederken, camın dışındaki akıp giden dünyaya değil, kendi içimin karanlığına bakıyordum; benden geriye ne kaldığını anlamaya çalışırcasına. Başka bir şehirde bambaşka bir kadına dönüşebileceğime inanmak istiyordum. Fakat Mumbai'ye vardığımda, o kocaman şehir beni sarıp sarmalayacak bir kucaktan çok, kalabalık elleriyle nereye koyacağını bilemeyen bir yabancı gibi karşıladı. Boğuk insan sesleri birbirine karışıyor, sabırsız klaksonlar içimde çınlıyor ve yüksek binalar önümde birer zırhlı savaşçı gibi sıralanıyordu.

Beni Shanti Nivas: Ladies Lodge'a çeken şey yabancı bir şehirde kendime ait hissedebileceğim temiz bir oda ya da yeni bir hayata uyandıracak güzel bir manzara değildi. Aksine, akşamüstü yönümü şaşırmış bir hâlde saptığım o tekinsiz sokakta tesadüfen karşıma çıkan ilk pansiyon oluşuydu onu durmaya değer kılan. Köşede kamburlaşmış gibi duran, duvarları yılların küfünü ve yağmur izlerini taşıyan, balkonlarından sarkan sarmaşıklarla kendi kendini boğan üç katlı binaydı bu. Paslı bir çerçevenin içine sıkışmış ışıklı tabelası hemen dikkatimi çekmişti. Bazı harfleri sönmüş, bazıları titrek bir ışıkla yanıp sönerken, ismin tamamı gibi varlığı da eksikti. Belki de bu eksiklik, o an bana tamam olmaktan daha tanıdık gelmişti.

İlk günlerde, kimliğimi sormayan, geçmişimi bilmeyen her işe tutundum. Sabahları bir çayhanede masaları silerken, üzerimde hâlâ dünkü çayın tatlı-ekşi kokusu kalırdı; öğleden sonraları bir terzi atölyesinde iplik keserken, parmaklarımın ucu günün sonunda kesiklerle dolardı; akşamları da Bandra sokaklarında mehndi dükkânlarına malzeme taşırken, ellerime bulaşan kına tozunun kızılı, günler sonra bile çıkmazdı derimden.

Ama tüm bu küçük işler ne düzen sunuyordu bana ne de geçim; yalnızca günü kurtarıyordu. Zamanla ellerim sertleşti, sabrım inceldi ve en kötüsü, her sabah daha geç, daha silik bir ışıkla açılır oldu gözlerim. Çünkü Mumbai, yalnızca yaşamak için değil; düşen birini yeniden ayağa kaldırmak için de fazla acımasızdı.

Her akşam, Shanti Nivas'taki küçücük odamın tozlu penceresinden dışarı bakarken, yıkık dökük evlerin gölgelerine ve kaldırım taşlarına uzanmış, gözleri çoktan umudun ötesine bakmaya başlamış bedenlere dalıyordum; Mumbai'nin durmak bilmeyen kalabalığı arasında herkes birbirine çarpa çarpa var olmaya çalışıyor ama kimse kimseye değmiyordu. Ben ise bu görünmeyen çarpışmaların ortasında, daha da derin bir yalnızlığa gömülüyordum.

Ve gün dediğin şey, sadece zamanla değil, vicdanımla da boğuştuğum uzun bir savaştı; kazananı olmayan, ama kaybettikçe daha çok kendime benzediğim bir savaş.

Artık içimdeki umutlardan geriye dokunulacak bir şey kalmamıştı; önüme çıkan yollar ne geriye kıvrılıyordu ne de ileriye düzleşiyordu. Tüm yönler aynı boşluğa çıkıyor gibiydi ve ben ilk kez, bazı yolların sonunun yeni başlangıçlara değil, yalnızca sessiz kabullenişlere açıldığını fark ettim.

İşte, yine böyle bir akşamdı. Odamın penceresinden dışarı bakarken, Mumbai'nin hiç susmayan uğultusu içimde birdenbire dindi; yerini, kelimelere dökemediğim bir hafiflik aldı, göğsümden başlayıp tüm bedenime yayılan derin bir nefes gibi. O an anladım: benim için yol burada bitmişti ve nihayet gerçek bir huzura varmanın zamanı gelmişti.

Aslında beni bu kararımdan kimsenin vazgeçiremeyeceğini düşünüyordum, ancak biri vardı.
Her şey bir fren sesiyle başladı.

☙

Koyu renkli, uzun bir araba, lastikleri asfaltı çığlık çığlığa kazıyarak tam önümde durdu ve ardında bıraktığı simsiyah izden yükselen yanık kauçuk kokusu havayı doldurdu. Yağmurla kararmış gövdesi ve göz kamaştıran farlarıyla tüm görüş alanımı kaplarken camı yarıya kadar indiren şoför, çenesi kasılmış hâlde başını dışarı uzattı ve elini havada keskin bir çizgi gibi bana doğru savurdu.

"Gözün kör mü senin? Yola öyle dalınır mı be!"

Sesindeki öfke, yalnızca dikkatsizliğime değil, az önce yaşanabilecek bir facianın dehşetineydi. Onun aksine ben hâlâ kımıldamıyordum. Yüzümde hiçbir ifade yoktu, ellerim bana ait değilmiş gibi uyuşuktu. Söylediklerini duyuyor ama anlamlarını kavrayamıyordum; sanki bedenim orada, onun karşısında kalmış da ben, sesinin güçlükle ulaştığı uzak bir yere çekilmiştim.

Ancak o zaman, arabanın birkaç santimetre daha ilerlemiş olması hâlinde ne olacağını kavrayabildim. Az önce duyduğum o fren sesiyle birlikte hayatım da sona erebilirdi.

Yolun ortasında, başımı kaldırmadan dururken içimde binlerce düşünce birbirine çarpa çarpa yükseldi. Yağmur, üzerimde biriken tüm o sessiz soruları da beraberinde akıtıyordu sanki: Gerçekten bunu mu istiyordum; hayatımı, sonunu getiremediğim, tamamlamaya cesaret edemediğim bir cümle olarak noktalamayı mı? Belki de cevabını hiç bulamayacaktım.

İşte tam o an eski bir kaali-peeli taksi yanı başımda durdu. Siyah gövdesi, üzerinden akan yağmur damlalarıyla ıslak bir parıltıya bürünürken, sarı tavanı gri gökyüzünün solgunluğu içinde neredeyse görünmez kalıyordu. Şoför kapısı gıcırdayarak açıldı; yaşlıca bir adam bir ayağını ıslak asfalta bastıktan sonra kapının kenarına tutunup ağır ağır doğruldu.

Kasketinin kenarlarından kırlaşmış, dağınık saç tutamları taşıyor, siperinin gölgesi yüzünün üst yarısını örtüyordu. Gür, çatık kaşları bakışlarına sertlik verirken gözlerinin çevresinde derinleşen kırışıklıklar bu sertliğin ardındaki yorgunluğu ele veriyordu. Yıllar yüz hatlarını yumuşatmış olsa da çenesinin keskin hattını silememişti. Geniş omuzları artık hafifçe öne eğikti; yine de kapının yanında doğrulduğunda, bir zamanlar nasıl heybetli bir adam olduğunu hayal etmek zor değildi.

Bana doğru ağır ama kararlı birkaç adım atarken bakışlarını şoföre çevirdi.

"Tamam tamam, yeter bu kadar bağırdığın. Kızcağız zaten dalmış gitmiş, belli ki kafası başka yerde. Sen de biraz sakin ol!" dedi, karşısındaki adamın öfkesine karşı sesini yükseltmeye gerek duymadan.

Sanki bu sesi daha önce duymuştum; geçmişin hangi kıvrımından çıkıp geldiğini kestiremiyordum. Belki bir tren istasyonunda yankılanan bir anonsta, belki bir düğün alayının geçtiği sokakta, davul sesleri arasında işitmiştim... hatırlamıyordum. Yalnızca içimde, çok eski bir yerin o sesi tanıdığını, hatta ona neredeyse alışkın olduğunu hissediyordum.

Şoför, taksiciye son bir kez baktı, çenesini sıktı ve "Neyse ne artık, ne haliniz varsa görün!" diye bağırdıktan sonra başını içeri çekti.

Yaşlı adam, araç gözden kayboluncaya kadar arkasından baktı. Ardından yeniden bana döndü. "Gel kızım, kenara geçelim. Buralar sana göre değil." Beni yakındaki dükkânın tentesinin altına götürdü.

Biraz önce beni içine hapseden o boğucu sessizlik, onun peşinden giderken yavaş yavaş başka bir duyguya bırakıyordu yerini; sanki ilk kez biri, gerçekten hâlâ burada olduğumu fark etmişti.

Güçlükle yutkundum. "Teşekkür ederim..." Sesim beklediğimden daha güçsüz çıktı. "Gerçekten teşekkür ederim."

Teşekkürümü küçük bir baş hareketiyle karşıladı. Yüzüme bakarken bana ne olduğunu soracağını düşündüm. Böyle bir soruya nereden başlayarak cevap verebilirdim, bilmiyordum; yalnızca anlatmaya kalkarsam o ana kadar güçlükle tuttuğum her şeyin birden açığa çıkacağından korkuyordum. O ise hiçbir şey sormadan elini omuz başıma koyup iki kez hafifçe patpatladı.

"Kızım..." diye başladı. "Kimi zaman insanın yolu değil, kalbi karışır. O yüzden dalgın yürürsün, sesleri duymazsın. Fark etmeden kendine çarpar durursun."

"Ama kalp bazen en olmadık anda bir sesle kendine döner" Gözlerini benden ayırmadan konuşuyordu; sanki söylediklerinin içimde nereye dokunduğunu görmeye çalışıyordu. "Öyle bir sestir ki bu; kalabalığın içinde duymazsın ama yalnızlığın tam ortasında yankılanır, sanki biri içinden seni çağırıyormuş gibi."

"Bazen bir durak çıkar önüne. Oturmazsın belki ama soluklanırsın. Kalbin bir süre ayakta beklerken hatırlarsın; nereye gittiğini, neden yürüdüğünü, neyi geride bıraktığını..."

Sustu. Yağmur, üzerimizdeki tenteden damla damla süzülüp asfalta düşerken, sokağın sesleri aramızdaki boşluğu doldurdu; sanki şehir bile, söylenecek sözün ağırlığını biliyor, nefesini tutuyordu.

"Ve bazen bir yabancı bile ayna olur insana." Bakışları yüzümde, beklenmedik bir ilgiyle oyalanırken sonunda sordu: "Söyle bana kızım, sen bu aynada en çok neyi görmeyi istersin?"

Boğazımdaki düğüm biraz daha sıkılaştı; nefesimi zorlukla, kesik kesik alıyordum artık. Verebileceğim onlarca cevap vardı belki ama zihnim hepsini sessizce eledi ve geriye yalnızca biri kaldı.

Babamı...
Aynada, bir anlığına bile olsa böyle göreceksem...
Bu bile yeter bana.

Benden cevap alamayınca yaşlı adam başını kaldırıp ufukta kabaran yağmur yüklü bulutların hızla üzerimize doğru gelişini izledi; sonra endişeli gözlerini bana çevirdi.

"Seni evine bırakayım mı kızım? Muson bu, ne zaman başlar ne zaman diner belli olmaz."

Parmaklarım çantamın fermuarına uzandı, tuttu, ardından çekildi; kararsızlığımı ele verircesine aynı hareketi tekrarladı. Dibinde kalmış birkaç buruşuk banknotun parmaklarımın arasında ne kadar ince, ne kadar yetersiz kalacağını düşünerek vazgeçtim.

Yaşlı adam bakışımın nereye kaydığını anlamış olacak ki elini hafifçe kaldırdı. "Parayı hiç kafana takma," dedi. "Yol uzun ya da kısa, fark etmez. Önemli olan senin sağ salim varman."

Dudaklarım aralandı ama gökyüzü, benim adıma cevap vermek istercesine, tam üzerimizde patlayan boğuk bir gök gürültüsüyle araya girdi ve ince ince yağan yağmuru bir anda sağanağa çevirdi. Muson, tam da yaşlı adamın söylediği gibi, ansızın şiddetlenmişti. Az önce renklerle, seslerle ve kalabalığın durmaksızın akışıyla yaşayan cadde, yağmurdan kaçan insanların telaşına teslim oldu. Renkli şemsiyeler rüzgârın sert nefesiyle yana devriliyor, sokak satıcıları ıslanmaya başlayan mallarını brandaların altına çekmeye çalışıyordu. Çatı kenarlarından boşalan sular kaldırımları dar, köpüren akıntılara çevirirken rickshawlar biriken suyun içinde güçlükle ilerliyor, arkalarında yükselen sabırsız kornalar yağmurun giderek ağırlaşan uğultusuna karışıyordu.

Etrafı gözleriyle yokladı. "İçinden geçen neyse söyle. Sessiz kalırsan kalbin yolunu bulamaz."

"Ben..." Teklifini geri çevirmeye hazırlanırken bakışlarım yolun kenarında bekleyen taksiye kaydı; yağmurun her şeyi bulanıklaştırdığı o an, fırtınanın ortasındaki tek güvenli liman gibi duruyordu karşımda. Belki de bu yüzden, söylemek üzere olduğum sözü son anda yuttum. "Size borcumu mutlaka ödeyeceğim."

Yaşlı adamın yüzünden belli belirsiz bir gölge geçti; sanki az önce yaşadığım o tereddüdü fark etmişti. Cevabımla birlikte dudaklarının kenarında yorgun ama içten bir gülümseme belirdi ve başıyla taksiyi işaret etti. "Borcunu ödemeye niyetliysen, kızım, taksiye binmekte acele et." Ardından gökyüzüne kısa bir bakış atıp ekledi: "Yağmur durmaya niyetli değil. Biz de burada kök salacağız yoksa."

Çantamı başımın üzerine siper edip taksiye doğru koştum; ayakkabılarım her adımda etrafa su sıçratıyordu. Yaşlı adamın benim için açık tuttuğu kapıdan kendimi içeri attım ve kapı arkamdan kapanır kapanmaz, dışarıdaki bütün o karmaşadan uzaklaştım. Belki de adrenalin çekilip yerini güven duygusuna bıraktığı için ancak şimdi farkına varıyordum: Baştan aşağı sırılsıklamdım.

Yaşlı adam taksinin önünden dolaşıp şoför koltuğuna geçti. Kapıyı kapatıp soluklandı, ardından ıslak kasketini çıkararak torpidonun üzerine bıraktı. Alnından süzülen damlaları elinin tersiyle sildi. "Burası en azından kuru, değil mi?" Anahtarı kontağa yerleştirip çevirdi. "Birazdan motor da ısınır, sıcacık olur içerisi."

Mahcup bir gülümsemeyle başımı salladım. Motorun ısınıp ısınmaması umurumda değildi artık; sadece kuru bir koltukta oturabiliyor olmak bile fazlasıyla yeterliydi. Daha fazlasını istemeye ne hakkım vardı ki? Kader, ben henüz neye ihtiyacım olduğunu bile anlayamamışken sayfayı çoktan çevirmişti.

Kolunu yan koltuğun arkalığına yaslayıp omzunun üzerinden bana baktı. "Ee, şimdi seni nereye bırakayım?"

"Bilmem," dedim; titreyen alt dudağımı dişlerimin arasında bastırmaya çalışırken, sesim boğuk bir fısıltıya dönüştü. "Nereye gitsem fark eder ki?"

"Uzaksa da dert etme. Bebe de ben de seni istediğin yere götürmeye hazırız."

Başımı kaldırıp üçüncü birini ararcasına ön koltuğa baktım.

"Bebe," diye tekrarladım kendi kendime.

Şaşkınlığımı fark edince kısa bir kahkaha attı. "Benim emektar taksim." Ön paneli eski bir dostunun omzunu okşar gibi sevgiyle sıvazladı. "Ne musonda ne de yakıcı sıcakta yarı yolda bıraktı beni."

Elimi desenli, yıpranmış koltuğun üzerinde yavaşça kaydırdım. "Tanışamasak da... karşılaştığımıza sevindim, Bebe."

Taksi yağmurun altında ağır ağır ilerlemeye başladı. Gözüm, dikiz aynasına asılı tespihe takıldı; arabanın sarsıntısıyla salınan koyu kahverengi boncuklar birbirine değdikçe tok bir tıkırtı çıkarıyordu. Ucuna iliştirilmiş, kenarları aşınmış küçük bir dua kartı vardı. Kartın ortasında, solmaya yüz tutmuş harflerle Er-Rahman yazıyordu.

Bakışlarım biraz daha yukarı kaydığında aynanın köşesine sıkıştırılmış eski bir fotoğraf fark ettim. Bir zamanlar siyah-beyaz olduğunu tahmin ettiğim fotoğraf, yıllar içinde sararıp kahverengiye çalmıştı. Biraz öne eğilip baktım; genç bir kadın, kucağındaki bebeği göğsüne sımsıkı bastırıyordu. Dudakları gülümsemeyi taklit ediyordu ama gözlerinde bunu doğrulayacak hiçbir ışık yoktu.

"Bu fotoğraftakiler kim?"

Yaşlı adamın bakışları dikiz aynasına kaydı; orada, kendi geçmişinin bir parçasını görüyormuş gibi durakladı. "Karım ve kızım," dedi; sesi, iki kelimeyle koca bir hayatı özetlemeye çalışıyormuş gibi ağırdı.

"Kızınız mı?" Sesimdeki merakı gizleyemedim. "Ne tatlı bir yüzü var."

"Evet," dedi. Boğazından güç bela geçen bir yutkunmayla, bakışlarını dikiz aynasından çekip yeniden yola çevirdi. "Vardı."

Vardı... Tıpkı bir zamanlar benim de bir ailem olduğu gibi.

Yaşlı adam dalıp gittiğimi fark etmiş olacak ki aramızdaki ağır havayı dağıtmak istercesine elini radyoya uzattı. Düğmeyi çevirdiğinde kısa bir parazit sesi duyuldu, ardından Mohammed Rafi'nin kadife sesi kabine doldu.

"Chaudhvin ka chand ho, ya aftaab ho..."

Bana ait olanla onun acısı, cam üzerinde birbirine karışan iki yağmur damlasıydı; hangisinin nereden başladığını ayırt etmek artık imkânsızdı. Belki de bu yüzden diyecek bir şey bulamadım; cama döndüm ve koltukta hafifçe kaykıldım. Dışarıda şehrin ışıkları yağmurun altında eriyip ince şeritlere dönüşürken Rafi'nin sesi yavaş yavaş uzaklaştı. Gözlerim, henüz kurumamış kirpiklerin ardına saklandı.

☙

Ani bir sarsıntıyla gözlerimi açtım.

Bunun neye ait olduğunu bile ayırt edemedim; yalnızca bedenimin, derin bir uykudan zorla çekilip çıkarılmış gibi içten içe ürperdiğini, kalbimin göğsümün içinde sağa sola çarpan bir hızla kendine yer açmaya çalıştığını hissettim. Garip olan, günlerdir alıştığım o ağır uyanışların aksine, bu kez bedenimin beni neredeyse yabancı gelen bir hafiflikle karşılamasıydı. Ama bu huzur, tadını çıkarmama bile fırsat vermeden dağıldı.

Burnuma önce ıslak toprağın ağır kokusu doldu, ardından çürümeye yüz tutmuş yaprakların tatlı ekşiliği, en sonunda da solmaya başlayan çiçeklerin hafif rayihası; hepsi birleşip o tanıdık havayı oluşturdu.

"Şu yağmurda bile oğlanlar gibi kendini sokaklara atan bir kıza nasıl terbiye vereyim? Ne söz dinliyor ne de yüzü kızarıyor."

Annemin dikenli sesi hafızamın çatlaklarından sızarken tenimde ince bir serinlik dolaştı; onu da hatıramın bir parçası sandım, oysa yalnızca şoför koltuğunun aralık kapısından içeri süzülen bir rüzgârdı.

Zihnim, tıpkı bulanık bir suyun durulması gibi, yavaş yavaş berraklaştı. Kendimi, arka koltuğun köşesine sıkışmış ne tam büzülmüş ne tam uzanmış hâlde bulunca, "Taksici..." diye mırıldandım; beni bu hâlde görmüş olabileceğinin mahcubiyetiyle hızla doğrulup sırtımı koltuğun arkalığına yasladım. Ama şoför koltuğu, sahibini beklercesine boş duruyordu.

"... uyanıyor gibi." Dışarıdan gelen konuşmanın yalnızca birkaç kelimesi ulaştı kulağıma. "Neyse, sonra ararım seni."

Arka koltuğun diğer tarafındaki kapı aralandı ve yaşlı adam başını içeri uzattı. Yüzümde beliren tedirginliği fark eder etmez, dudaklarında yatıştırıcı bir gülümseme belirdi. "Bir an gözlerini hiç açmayacaksın sandım," dedi ve gözleri dikkatle yüzümde gezindi. "Şimdi böyle bakınca, günlerdir gözüne bir damla uyku girmemiş gibi."

Ne diyeceğimi bilemeden bir süre yüzüne baktım. Çünkü gerçek, tam da onun söylediği gibiydi. Cevap vermek yerine elim kapının koluna gitti; aşağı bastırdığımda paslı menteşelerden uzun ve boğuk bir inilti yükseldi. Taksiden inerken ayakkabımın topuğu çamura saplandı. Kapının çerçevesine tutunup önce bastığım yere, sonra etrafıma baktım. Toprak yolun iki yanında yükselen ağaçlar bizi çepeçevre sarıyor, yağmurla koyulaşan yaprakları yer yer siyaha çalıyordu. Biraz ileride, musonun devirdiği kalın bir ağaç gövdesi geçişi bütünüyle kapatmıştı.

"Şey... affedersiniz..." Yüzüme yapışmış saç tutamlarını kulağımın arkasına iterken sesimdeki pürüzü gidermek için boğazımı temizledim. "Biz şu an neredeyiz?"

Yaşlı adam ellerini beline koydu. Dudaklarının kenarında, bu dağınık hâlimi sevimli bulduğunu ele veren yumuşak bir gülümseme vardı. "Arka koltukta yavru bir kedi gibi kıvrılıp uyudun," dedi. "Uykunu bölüp adresini sormaya da gönlüm elvermedi."

Kasketini avucunda bir tur döndürüp kenarındaki yağmur damlalarını başparmağıyla sildi ve başına geçirdi.

"Şehirde bir süre dönüp durdum, belki kendiliğinden uyanırsın diye. Ama yağmur sabrı olmayan bir misafir; yolları birbirine kattı. Ana yol kilitlenince ben de bildiğim eski bir patikaya saptım." Çenesiyle yolun kapandığı yeri işaret etti. "Bazen en kestirme sandığın yol seni böyle yarı yolda bırakır işte."

Kendimi tutmaya çalışsam da dudaklarımdan küçük bir kıkırdama kaçtı. Yaşlı adam başını bana çevirdiği anda, yakalanmış gibi elimi ağzıma bastırdım. Yüzüme baktı, sonra başını geriye atıp içten bir kahkaha patlattı.

"Ne diyelim..." Soluğunu toplayıp gözünün kenarındaki yaşı sildi. "Haydi bin arabaya, seni gitmek istediğin yere bırakayım artık."

Elini şoför kapısının üst kenarına dayayıp beni beklerken, ben omzumun üzerinden geriye baktım. Toprak yoldan ayrılan dar patika, ıslak ağaçların koyu gölgesine karışıyor, birkaç metre sonra sisin içinde tamamen kayboluyordu. Göğsümde adını koyamadığım bir ağırlık vardı; gözlerim ondan ayrılmıyordu.

Gel, diyordu sanki, burada dur, yorulduğun yerden biraz soluklan, huzuru başka bir yerde arama.

O sessiz çağrıya önce ayaklarım uydu. Çantamı arka koltukta, kapıyı da ardımda açık bırakıp patikaya doğru yürümeye başladım.

"Dur kızım, nereye?" diye seslendi yaşlı adam, şaşkınlığını gizlemeye çalışarak. "Orası öyle tek başına girebileceğin bir yer değil."

Şoför kapısını aceleyle itip bana doğru bir adım attığında iki avucumu kaldırdım. "Asıl siz durun. Bana buraya kadar eşlik ettiniz, ama yollarımız burada ayrılıyor."

Yaşlı adam itiraz etmek için dudaklarını araladı ama araya girmesine izin vermedim. "Teşekkür ederim. Siz de diğerleri gibi yanımdan geçip gitmediniz ve ruhumdan yükselen yardım çığlıklarına kulak verdiniz."

"Ve özür dilerim." Bir süre konuşamadım. Nefesim yatışınca fısıldar gibi ekledim: "Size olan borcumu ödeyebilmek için bir fırsatım olmayacak."

"Kızım..." diye seslenirken elini bana doğru uzattı, ama aramızdaki mesafe o eli boşlukta bırakacak kadar açılmıştı. Bir an, uzattığı eli tutmak için geri dönmeye çok yaklaştım. Derin bir nefes aldım ve gözlerimi ondan ayırdım. Kararım sarsılmadan önce, toprak yolun bittiği yerden patikaya girdim. Yine de bekledim: ya seslenirse ya arkamdan gelirse?

Dalları ellerimle aralayıp aralarında ilerlemeye çalışırken, "Bana ayırabildiği iyimserlik buraya kadarmış," diye mırıldandım. Soğuk bir damla kolumdan aşağı süzüldü. "Yine de onu iyi hatırlayacağım."

Hatırlamak... Bu sözcük, geçmişi sırtında bir çuval gibi taşıyan biri için tuhaf kaçıyordu. Oysa ben artık o çuvalı eskinin tortularıyla doldurmayı değil, yolun sonunda sırtımdan indirmeyi istiyordum.

Patikanın sonunda önümü kapatan son dalları araladım ve ormanın içinde saklı kalmış sessiz bir açıklığa çıktım. Sarmaşıkların ağır bir sabırla gövdelerine dolandığı tik ağaçları açıklığın çevresinde yükseliyor, tepede birbirine karışan dalları gökyüzünü düzensiz parçalara bölüyordu. Yağmura doymuş toprağın arasından kalın kökler kabarıyor, yaprak uçlarında asılı damlalar en küçük esintide diplerinde biriken sulara düşüyordu. Bir yerlerde Hint koelleri ötüyor; sesleri bazen yakından geliyor, bazen uzaklaşıp kayboluyor, sonra hiç beklemediğim bir yerden yeniden duyuluyordu.

Ne yetişmen gereken bir yer var, dedim kendime, ne de kaçman gereken bir şey.

Önümde, ağaçların arasında birkaç aralık açılıyordu; her biri ormanın başka bir yanına, başka bir sessizliğe çıkıyormuş gibi duruyordu. Hayatım boyunca yollar bana hep başkaları tarafından gösterilmişti; şimdi ise hangisini seçtiğimin bir önemi yoktu. Bu yüzden bana en yakın olan aralığa girdim. Nereye çıkacağını bilmiyordum; ilk kez, bilmek istemiyordum da. Belki de son kez.

☙

Ağaçların arasından çıktığımda adımlarım kendiliğinden yavaşladı. Önümde, toprağın aniden kesildiği geniş bir boşluk açılmıştı. Gözlerimin ilk takıldığı şey, o boşluğun sunduğu manzara olmadı. Çürümeye yüz tutmuş bir direğe çakılmış, kenarları pasla kaplı bir tabelaydı bu. Harfler öyle solmuştu ki, üzerindeki uyarıyı okumak için gözlerimi kısmam gerekti:

Dikkat: Heyelan riski.

Tabelanın ardında, insanı geri döndürmesi gerekirken, o uyarıyla neredeyse alay edercesine geniş bir vadi uzanıyordu. Aşağıda, yeşilin türlü tonlarına bürünmüş bir ova yayılıyor, ortasından gümüş bir şerit gibi kıvrılan bir nehir geçiyordu. Karşı yakada, birbirinin ardına dizilmiş kayalık platolar yükseliyor, her biri bir öncekinden daha soluk bir griye bürünerek sisin içinde eriyordu; en uzaktakilerin üzerine, hâlâ ince bir yağmur iniyordu.

O an, buraya gelişimin hiç de sandığım kadar tesadüf olmadığını anladım. Bu huzurlu ama tuhaf yürüyüş, başından beri bir keşif değildi; beni, içimde uzun zamandır taşıdığım arzunun nihayet karşılık bulacağı yere getirmişti.

Vadiden yükselen soğuk rüzgâr yüzüme çarptı, saçlarımı geriye savurup yanaklarımdaki yaşları dağıttı; o rüzgârın beni de alıp götürmesini istedim. Ama hâlâ buradaydım, uçurumun kenarında; aşağıya bakmaya bile kalbim dayanamıyorken, beni oraya götürecek o son adımı nasıl atacaktım?

Kader, diye hatırlattım kendime. Senin için hiçbir zaman basit bir kelimeden ibaret olmadı; hep öyle söylerdin. Peki neydi o zaman? Son sayfasına bu kadar erken vardığına hâlâ inanamadığın, ama her harfini bir kütüphane dolusu anlamla hissederek okumaktan yorulduğun bir kitap mıydı?

Bitir öyleyse.

Gözlerimi kapattım ve kollarımı, uçurumu kucaklayacakmışım gibi iki yana açtım. Bedenim öne doğru eğilirken, güçlü bir el bileğimi yakaladı; parmakları etime neredeyse acı verecek kadar sıkı kapandı.

"Meena!"

Adımı hiç beklemediğim bir anda duymak mı ürpertti beni, yoksa geriye çekilirken gözlerimin aşağıdaki boşluğa kayması mı, ayırt edemedim. Bildiğim tek şey, o sesin beni bir anlığına kendime getirdiğiydi.

Bakışlarım bileğimi kavrayan elden yukarı kaydı. Kasketinin gölgesinden bana bakan, az önce geride bıraktığım yaşlı adamdı.

"Ben... siz..." diye kekeledim ve zorlukla topladığım sözcüklerle devam ettim: "Size gitmenizi söylemiştim. Niye... niye gitmediniz?"

Yaşlı adam beni kendine çekti, bileğimi bırakıp kollarımı kavradı ve dehşet içinde sarsmaya başladı. "Ne yaptığının farkında mısın sen?" diye haykırdı, sanki beni bir kâbustan uyandırmaya çalışıyordu.

Gözlerimi ondan kaçırdım, sorusunu hiç duymamış gibi. "Peşime neden düştünüz ki? Neden-" diye mırıldandım, ama devamı gelmedi. Sessizliğim, yüksek sesle sormaya cesaret edemediğim tek bir soruyu taşıyordu: Ölmeme izin vermediniz?

Yaşlı adam endişeyle yüzüme eğildi. Elleri yanaklarıma doğru yükseldi, ama dokunmaya cesaret edemedi; sanki en ufak bir temas beni daha da uzaklaştırabilirdi.

"Meena..." Adımı bu kez daha yavaş, daha yumuşak söyledi. "Beni duyuyor musun? Konuş benimle, kızım."

"Size mi kaldı beni kurtarmak? Yardım istediğimi nereden çıkardınız?" Sözler ağzımdan, ben onları tartmaya fırsat bulamadan dökülüverdi. "Ben..." Sesim son sözcükte titredi. "Bu kadar mı zayıf görünüyorum?"

Kollarımı ani bir hareketle savurup ellerinden kurtuldum; bileklerim, beni yeniden yakalamaya çalışırken uzattığı ellerine sertçe çarptı. Gözlerindeki şaşkınlık, endişesinin önüne geçti; karşılaşmayı beklediği en son şey bu direnişti.

"Bir kere..." Geriye doğru bir adım attım; belki yarım adım bile sayılmazdı. Ayağımın altındaki toprak buna bile dayanamadı; gevşeyip dağıldı, birkaç taş uçurumun kenarından kopup aşağı yuvarlandı.

"Sadece bir kere..." diye yeniden başladım, ayaklarım hâlâ o gevşek toprağın üzerindeyken, hiç tehlikede değilmişim gibi bir cesaretle. "Kendi kararımı vermeme neden izin vermediniz?"

Ondan bir cevap beklemiyordum. Belki de hiçbir zaman beklememiştim; geçmişimde cevap vermesi gereken onca insan varken bile. Tek istediğim, bir kez olsun duyulmaktı. Ve bu kez, gerçekten duyulmuştum. Bunun içimde yarattığı tuhaf gevşemeyle başım önüme düştü, omuzlarım çöktü; ipleri kesilmiş bir kukla gibi, beni ayakta tutan ne varsa çekilip alınmıştı.

Yaşlı adam ise düşünmeye bile fırsat bulmadan hareket etti. Biraz önce onu kendimden uzaklaştıran ellerim şimdi aramızda ezilircesine kalırken, beni göğsüne çekti. Bir kolu sırtımı sararken diğeri başımın arkasına yerleşti. Nefesi saçlarımın üzerinden geçti; kısa, ağır bir iç çekişle.

Ne zaman konuşmaya başladığını fark etmedim, ne de sonrasında söylediklerini takip edebildim. Sarılışının içinden bana ulaşan, yalnızca birkaç dağınık kelimeydi.

"...Meena, sana ne yapmışlar böyle..."

Ne kadar öyle kaldığımızı bilmiyordum; ama o süre içinde panik, üzerimi saran yoğun bir sis gibi ağır ağır dağılmış, geride yalnızca berrak bir farkındalık bırakmıştı.

"Adım..." diye mırıldanırken, aynı anda kollarının arasından usulca sıyrıldım. Gözlerimi kaldırıp ona baktım. "Adımı nasıl biliyorsunuz siz?"

Yaşlı adamın yüzündeki korku, bir dalga gibi yavaşça geri çekildi; ama yerini alan ifade, nedense, beni ondan daha çok tedirgin etti. Söylemek istediği bir şey vardı; dudaklarının aralanıp yeniden kapanışından, bakışlarının yüzümde gereğinden uzun kalışından bunu anlayabiliyordum.

"Ben..." Kısa bir nefes aldı. "Senin..." Bakışlarını benden kaçırdı ve kendine engel oluyormuş gibi başını salladı. "Çantan arka koltuktaydı. Bir adres, bir telefon bulurum diye içine baktım ama kimlik kartını görünce-"

Kimlik kartım hakkında ne söyleyecekti, hiç öğrenemedim. Çünkü tam o an, ayaklarımızın altındaki toprak hafifçe titredi; aynı anda, derinlerden boğuk bir çatırtı yükseldi. Toprağı yaran ince bir çatlak, kendi iradesiyle hareket ediyormuş gibi gözlerimin önünde ilerleyip ansızın genişledi ve kopardığı büyükçe bir parçayı vadinin sisli derinliğine doğru sürükledi.

Ne olduğunu anlayamadan olduğum yerde donakaldım. Bunu fark eden yaşlı adam "Kızım, geri çekil!" diye bağırdı ve kollarını bana doğru uzattı.

Buraya kendi sonumu karşılamaya gelmiştim. Ama bir adım daha atarsa, bana yaklaşan herkes gibi onu da kendi karanlığıma çekecektim. Oysa onun, benim aksime, hâlâ ışığı sönmemiş bir evi vardı. Gerisini düşünmedim bile. Bileğini kavradığım gibi, tüm gücümü toplayıp onu uçurumun kenarından uzağa ittim. Yaşlı adam sendeleyip yalpaladı, ama düşmeden, son bir çabayla toparlandı. Onu güvende görmek içimi rahatlattı. Bir saniye bile geçmeden mideme keskin bir korku saplandı.

Demek böyle oluyormuş.

Toprak ayağımın altından çekildiğinde dizlerimin üzerine yığıldım ve avuçlarımı, tutunacak bir şey arıyormuşçasına ıslak çamura bastırdım. Ama dokunduğum her şey ya elimden kayıp gidiyordu ya da beni de peşinden sürüklüyordu. Bedenim kayan toprağa teslim olmuş, aşağıya sürüklenirken, açığa çıkmış ince bir kök bileğime dolandı. Kök bileğimi yukarıdan sıkıca kavrıyor, boşluk ise bedenimi aşağıdan çekiyordu; omzumda bir şeyin yerinden oynamak üzere olduğunu hissettim.

"Ah!"

Acı, bir bıçak gibi omzumdan göğsüme saplandığında diğer elimle bileğime dolanan kökü çekiştirmeye başladım. Ondan kurtulursam ne olacağını biliyordum; bileğimdeki bu soğuk ilmek çözülünce beni tutan hiçbir şey kalmayacaktı. Ama o an bu sancı beni öylesine ele geçirmişti ki gerisi anlamını yitirmişti. Neyse ki, kökün tutunduğu toprak ağırlığıma daha fazla direnemedi.

Yuvarlanmaya başladım; bedenim artık benim değil, yalnızca eğimin ve yer çekiminin elindeydi. Omzum yere çarptı, sonra kalçam; bacağım da bir şeye takılıp yanlış bir yöne büküldü, ama acısını hissetmeye fırsat kalmadan dünya beni yeniden döndürdü.

Kulaklarımı dolduran uğultunun rüzgâr olduğuna inanmak istedim. Hayır... bu rüzgâr değil. Kafatasımın içinde çarpıp duran kendi kanımın sesiydi ve her savruluşta biraz daha yükseliyordu.

Göğsüm, yamacın ortasından fırlamış koyu bir kayaya tüm ağırlığımla çarptı. Ciğerlerimdeki bütün hava tek bir kesik sesle dışarı kaçtı. Sırtüstü devrilip acıyla kıvrandım. Kaya beni durdurmuştu; oysa midem, hâlâ yuvarlanıyormuşum gibi bulanıyordu. Başımı kaldıracak gücüm yoktu; yalnızca gözlerimi oynatabildim. Gökyüzü tam tepemdeydi; vadi, görüşümün kıyısında, ters dönmüş bir resim gibiydi.

Aşağıdan... böyle görüneceğini hiç düşünmemiştim.
Yukarıda bıraktığım hayat
buradan... yalnızca soluk bir hat.

O soluk hat da çok geçmeden, bir nefesin cama bıraktığı iz gibi silinip gitti. Gök mavisi griye döndü, gri koyulaştı ve karanlık kenarlardan yavaşça içeri sızdı. Son duyduğum şey, vadinin duvarlarında parçalanan bir çığlıktı.

"MEENA!"

Ve üzerime çöken toprak, gökyüzünden geriye kalan son parçayı da kapattı.

────────

Kültürel Notlar:

Sabarmati Nehri: Gujarat eyaletinden geçen önemli bir nehir.

Jama Mescidi: Ahmedabad'da 15. yüzyıla ait büyük cami.

Bandhani: Gujarat'a özgü geleneksel batik desenli kumaş.

Phirni: Pirinç bazlı, sütlü bir Hint tatlısı.

Elaichi çayı: Kakule ile aromalandırılmış siyah çay.

Ladies Lodge: Hindistan'da yalnız kadınlara yönelik uygun fiyatlı konaklama yerleri.

Bandra: Mumbai'nin sahil kesiminde yer alan, yerel ve kozmopolit yaşamın iç içe olduğu semt.

Kaali-peeli: Mumbai'nin geleneksel siyah-sarı taksileri.

Mohammed Rafi: 20. yüzyılın en ünlü Hint playback şarkıcılarından biri.

"Chaudhvin ka chand ho...": 1960 yapımı aynı adlı filmden romantik bir şarkı.

Tik ağacı: Tropikal iklimde yetişen, sert ve dayanıklı gövdesiyle bilinen ağaç türü.

Hint koeli: Muson mevsiminde sıkça duyulan, uzun ve hüzünlü ötüşüyle tanınan guguk kuşu türü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

53okunma 9beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…