Bölümler 3Şu an: Perdedeki Adam
- 1 Yukarıda Bıraktığım Hayat4.867 kelime
- 2 Bana Güç Ver5.726 kelime
- 3 Perdedeki Adam5.433 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah olduğunu, başucumdaki pencerenin perdesi arasından içeri sızan inatçı gün ışığından anladım. Kirpiklerim belli belirsiz titreşti ama uykunun rehavetinden henüz sıyrılamamış bedenim yorganın altına biraz daha sığındı. Ne var ki çok geçmeden, kendime yarattığım o küçük kozanın içinde biriken sıcaklık ağırlaşmaya başladı ve huzurun yerini hafif bir bunaltı aldı.
Yorganı ayak ucuma doğru itip temkinli adımlarla pencereye yöneldim. Perdeyi araladığımda sokak çoktan güne başlamıştı. İşe yetişmeye çalışan insanlar, çantaları omuzlarında, dar kaldırımlardan aceleyle geçiyor; okul üniformaları içindeki çocuklar uykuyu henüz üzerlerinden atamamış hâlde peşlerinden sürükleniyordu. Bir gazete dağıtıcısı, bisikletinin gidonuna astığı tomarlarla evlerin önünden geçerken biraz gerisindeki sütçü, iki yana sallanan metal bidonlarla zilini çalarak kendine yol açıyordu. Köşedeki çay tezgâhından yükselen ince buhar sabah havasına karışıyor; babasına yardım eden küçük bir çocuk, sıcak bardakları ellerini yakmamaya çalışarak müşterilere yetiştiriyordu.
Sokaktaki hareketliliğin üzerinde gezinen gözlerim, tanıdık bir görüntüye takıldı. İki tekeri kaldırıma çıkmış hâlde park edilmiş Bebe'yi görünce dudaklarımın kenarı kendiliğinden kıvrıldı. Taburcu olduğum gün, hayatımdaki pek çok şey gibi onu da sonsuza dek kaybettiğimi sanmıştım. Oysa şimdi her sabah perdeyi araladığımda aynı yerde beni karşılıyor, varlığı günlerimin değişmez bir parçasına dönüşüyordu.
Belki de kaderin en güzel yanı buydu; tam her şeyden vazgeçtiğin anda, kaybettiğini sandığın şeyleri hiç beklemediğin bir yerden sana geri verebiliyordu.
☙
Bir ay önce
Sahyadri Medical Center, Mumbai
Pooja'nın bize uzattığı taburcu evraklarını alıp alt kattaki vezneye indiğimizde, bizi koridorun sonuna kadar uzanan bir kuyruk karşıladı. Tavandaki vantilatör ağır ağır dönüyor, odayı serinletmek şöyle dursun, boğucu sıcaklığı başımızın üzerinde döndürüp duruyordu. Sırası gelenler ellerindeki evraklarla ayrılıyor, yerlerini hemen başkaları dolduruyordu. Dakikalar geçtikçe, önümüzdeki mesafe kısalacağına daha da uzuyordu sanki.
Nihayet sıra bize geldiğinde, yer yer çizilmiş, bir köşesinden ince bir çatlak uzanan vezne camının önüne yaklaştım. Beklemekten buruşan evrakları düzeltip camın altındaki dar açıklıktan içeri uzattım.
Veznenin arkasındaki adam ellili yaşlarının sonlarında görünüyordu. Yuvarlak gözlükleri burnunun ucuna kadar kaymıştı; dağınık kaşları ve seyrek bıyığı ise henüz tek kelime etmemiş olmasına rağmen yüzüne her an homurdanacakmış gibi huysuz bir ifade veriyordu.
Evrakları hiç acelesi yokmuşçasına tek tek inceledikten sonra parmağını diline değdirip önünde duran kalın kayıt defterinin sararmış sayfalarını çevirmeye başladı. Bir sayfa. Uzun bir duraksama. Bir sayfa daha.
Demek sıranın bir türlü ilerlememesinin sebebi buymuş.
Karşımızdaki adam, tek başına bütün hastanenin zamanını yavaşlatabilecek kadar ağır hareket ettiğinin farkında değilmiş gibi, sonunda aradığı sayfayı buldu. Parmağı ismimin yazılı olduğu satırın üzerinde durdu. Kaydı bir süre inceledikten sonra gözlüklerinin üzerinden bize uzun uzun baktı ve evrakları dar açıklıktan geri uzattı.
"Bhai sahib, bütün gün evrak yetiştiriyoruz. Bir de oturup size uzun uzun izahat mı verelim?"
Kaşlarımı hafifçe çatarak vezneye biraz daha yaklaştım. "Bir sorun mu var?" diye sorarken evraklara göz attım.
Sanjeet amca da aynı anda elindeki bez çantayı kaldırdı. "Parayı da tamamladık. Yoksa hesabı eksik mi yaptık? Bir yanlışlık varsa şimdi hallederiz." Çantanın ağzını aralamaya başladı.
Adam yeniden deftere eğilip parmağını ilgili satırın üzerine vurdu. "Arre baba, ödemesi yapılmış bir şeyi ikinci kez nasıl tahsil edelim?"
Arkamızdaki kuyruktan hoşnutsuz mırıltılar yükselirken Sanjeet amcayla birbirimize baktık; adamın ne demek istediğini ikimiz de anlayamamıştık. Bakışlarımız yeniden adama döndü.
"Bir dakika... Ödeme yapılmış mı?" diye sordum, duyduklarımı zihnimde yerine oturtmaya çalışırken.
"Yapılmış diyorum ya, madamji. Hem de kuruşu kuruşuna."
"Hayır, mutlaka bir yanlışlık var." Sesimdeki kesinlik, cümlenin sonuna varmadan yerini kuşkuya bırakmıştı. "Yani... kim neden bizim hesabımızı ödesin ki?"
Adam, itirazımın sonunu dinlemeye bile gerek görmeden önündeki evrak yığınlarını karıştırmaya başladı. Bir süre sonra, iğneliğe tutturulmuş birkaç eski notun arasından ince bir kâğıt çekip çıkardı. "Alın. Bu kadar merak ediyorsanız kendiniz bakın," diyerek kâğıdı camın altındaki açıklıktan bana doğru uzattı.
Elimdeki, hastane ödemesine ait bir makbuzdu. Birkaç satır aşağıda, merak ettiğim cevap beni bekliyordu. Ama gözlerim o satıra inmeye bir türlü cesaret edemiyordu. Çünkü aklım çoktan ihtimaller arasında dolaşmaya başlamıştı, kalbimse tek bir isme takılıp kalmıştı.
Suneel...
Suneel'den onu sevmeyi bıraktığım için vazgeçmemiştim; yalnızca onu hayatımda tutmanın bedelini çok ağır ödemiştim. Şimdi tek bir isim, ondan uzaklaşarak kurtulmaya çalıştığım her şeyi yeniden hayatımın ortasına taşıyabilirdi.
Derin bir nefes alıp bakışlarımı sonunda o satıra indirdim. Ama karşıma çıkan isim, zihnimde kurduğum bütün ihtimalleri bir anda susturacak kadar beklenmedikti.
UMEED FOUNDATION: An Initiative of the Khan Family
Arkamızdaki insanların kıpırdanmaları, veznedarın sabırsız bakışları, tavandaki vantilatörün tekdüze uğultusu... Hepsi uzaklaştı. Geriye yalnızca elimde tuttuğum ince kâğıt ve üzerinde yazılı iki kelime kaldı.
Khan Family.
Henüz bilmiyordum ama o iki kelime, hayatımın bambaşka bir yöne savrulmasına yetecekti.
☙
O günden geriye kalanlar hâlâ zihnimde birbirinden kopuk birkaç anıdan ibaretti. Vezneden nasıl ayrıldığımızı, Sanjeet amcanın kaç kez teşekkür ettiğini ya da Bijal yengenin gözlerini kaç kez sildiğini tam olarak hatırlamıyordum. Hatırladığım tek şey, birkaç gün sonra Bebe'nin tekrar evimizin önünde duruyor oluşuydu.
Bebe, yalnızca yağmurlu bir öğle vakti tesadüfen yoluma çıkan o eski taksi değildi artık. Sanjeet amcanın benim için bir fedakârlık daha yapmak zorunda kalmasını engelleyen o beklenmedik iyiliğin hayatımızda bıraktığı en güzel izlerden biriydi.
Ve her sabah ona baktığımda, o iyiliğin sahibini hatırlıyordum.
Salman Khan'ı...
Pencerenin önünden ayrılıp odanın köşesindeki sandalyeye doğru ilerledim. Bir süre önce kendime edindiğim sabah rutinine sadık kalarak ahşap kolluğundan destek aldım ve Pooja'nın öğrettiği hafif egzersizlere başladım. Bacağım artık beni yarı yolda bırakmıyordu; ama her harekette bedenimin başka bir yerinde kendini belli eden o eski sızı, bana ne kadar yol katetmiş olursam olayım, bir zamanlar ne kadar paramparça olduğumu hatırlatıyordu.
Egzersizimi tamamladıktan sonra omuzlarıma kadar uzanan saçlarımı ense hizasında gevşek bir at kuyruğuyla topladım. Sandalyenin arkalığında duran ince dupattamı alıp üzerimdeki açık mavi pamuklu salwar kameezin üzerine gelişigüzel bıraktım ve kapıyı açarak odadan çıktım.
Girişle odaları birbirine bağlayan geniş antrenin ortasındaki yuvarlak masa çoktan kahvaltı için hazırlanmıştı. Sabah ışığı paslanmaz çelik tabakların ve küçük seramik kâselerin üzerinde yer yer parlıyor, masaya yerleştirilmiş taze yiyeceklerle birlikte sade ama insana kendini evinde hissettiren bir görüntü oluşturuyordu.
Mutfağın kapısına vardığımda omzumu pervaza yaslayıp başımı yana eğerek içeride süren sabah telaşını bir süre sessizce izledim.
Bijal yenge ocağın başındaydı. İncecik açılmış hamuru tavaya yerleştiriyor, yüzeyinde beliren küçük kabarcıkları kontrol ettikten sonra spatulayla çeviriyordu. O an bütün dikkati tavadan yükselen hafif cızırtıya ve ellerinin alışkanlıkla sürdürdüğü hareketlere aitti.
Ama çok geçmeden mutfakta yalnız olmadığını sezmiş olacak ki başını kaldırdı. Beni kapı eşiğinde görünce yüzündeki dalgınlık yerini sıcak bir gülümsemeye bıraktı.
"Ah... Günaydın, kızım."
Mutfağa girdim. "Sana da günaydın, Bijal yenge," dedim ve yanağına hızlı bir öpücük kondurup yanından geçerek tezgâha yöneldim.
Rafa uzanıp kenarlarında ince mavi çizgiler bulunan beyaz porselen fincanları çıkardım, çünkü Sanjeet amca çayını fincandan çok tabağına azar azar dökerek içmeyi severdi. Dolabın alt gözünden metal tepsiyi çıkarıp fincanları üzerine dizdim.
Ocakta kaynayan küçük çelik tencereye doğru eğilerek yükselen buharı içime çektim. Tarçınla zencefilin kokusunu hemen ayırt edebiliyordum ama kakuleyi hissedebilmek için ikinci kez koklamam gerekti. Kavanozdan bir kakule tanesi alıp kabuğunu çatlattıktan sonra çaya ekledim.
Kaşığı tencerenin içinde birkaç kez dolaştırırken "Bugün su kesintisi yok, değil mi?" diye sordum. Geçen seferki talihsizliği unutacak kadar zaman geçmemişti henüz.
Bijal yenge son theplayı tavadan aldı, kaşığın ucuyla biraz yağ sürüp diğerlerinin üzerine bıraktı. "Hayırdır?"
"Banyoya girmeyi düşünüyorum," dedim, kaşığı tencerenin kenarına vurup tezgâha koyarken. "Eğer yine tam saçımı yıkarken kesilecekse şimdiden vazgeçebilirim."
Dudaklarının kenarında, o hâlimi hatırlamış gibi küçük bir gülümseme belirdi. "Merak etme, Meena, bugün depolar dolu," dedi ve theplalardan ince ince buhar yükselirken tabağı alıp antreye geçti.
Küçük süzgeci fincanın üzerinde tutup tencereyi eğdim. Çay ince bir akışla süzgeçten geçip fincanlara dolarken yükselen buharı bir kez daha içime çektim. İstediğim kakule kokusunu sonunda yakalamış olmanın keyfiyle gülümsedim.
"Hadi," diye seslendi Bijal yenge antreden. "Theplalar soğumadan başlayalım."
Çay tepsisini iki elimle tutup mutfaktan çıktım. "Peki ya Sanjeet amca?"
"Merak etme, kokuyu aldığı anda ortaya çıkar zaten." Bijal yenge sandalyesini çekip oturdu. Dirseklerini masaya dayayıp haklı çıkacağından emin bir ifadeyle yatak odasının kapısına baktı. Çok geçmeden, tam da beklediği gibi, kapı açıldı.
"Arre wah!" dedi Sanjeet amca, antreye adım atarken. "Kokusu bile insanın iştahını açıyor."
Bijal yengeye baktım. Yüzündeki muzaffer ifadeyi görünce kendimi tutamayıp kıkırdamaya başladım. O da bana katılınca ikimiz birden kahkahalara boğulduk. Bunun üzerine Sanjeet amca adımlarını yavaşlatıp önce Bijal yengeye, sonra bana baktı. Yüzündeki memnun gülümseme giderek silindi; bakışlarında şimdi merakla karışık bir şaşkınlık vardı.
"Sabah sabah yine ne kaçırdım ben?" diye mırıldandı ama bu sorusu bizi daha da güldürmekten başka bir işe yaramadı.
☙
Çok geçmeden üçümüz de kahvaltı masasındaki yerlerimizi almıştık. Çaylardan yükselen buhar masanın üzerinde ince çizgiler hâlinde kıvrılırken üst üste dizilmiş theplalardan birine uzandım. Hâlâ sıcaktı; parmak uçlarımı hafifçe yakmasına aldırmadan bir parça kopardım. Zencefil, kişniş ve taze köri yapraklarının kokusunu taşıyan baharatlı patatesli sabziye bandım ve ağzıma attım.
"Kurt gibi acıkmışım," dedim, ağzımdaki lokma yüzünden sesim biraz boğuk çıkarken.
Bijal yenge sabzi kâsesini bana doğru itti ve "Dün karnın ağrıyana kadar jalebi yedin, akşam da zar zor bir bardak süt içebildin," dedi. "Sonra bu sabah kurt gibi acıkmana şaşırıyorsun."
"Anandi'yle iddiaya girmiştik. O pes etmeyince ben de meydanı ona bırakmadım," dedim, bunun her şeyi açıkladığını düşünerek. Ama Bijal yengenin yüzündeki ifade, savunmamın beklediğim etkiyi yaratmadığını açıkça gösteriyordu. "Sen bir de Anandi'nin neler söylediğini duysaydın!" diye itiraz ettim. "Dur, en başından anlatayım."
Tam hikâyenin en heyecanlı kısmını anlatıyordum ki gözüm Sanjeet amcaya takıldı. Fincanındaki çaydan birazını tabağına dökerken bakışlarını üzerimden ayırmadan beni dinliyordu. Nedense o anda, birkaç saniye öncesine kadar büyük bir zafer gibi gördüğüm şey gözümde küçülüverdi. Dışarıdan bakınca geriye yalnızca bir tepsi jalebinin başında birbirine meydan okuyan iki yetişkin insanın fazlasıyla çocukça rekabeti kalıyordu.
"Demek öyle..." Sanjeet amcanın yüzünde en ufak bir küçümseme belirtisi yoktu; belki de beni afallatan tam olarak buydu. Çayını döktüğü tabağı dudaklarına götürüp küçük bir yudum aldı, ardından bütün hikâyenin en önemli ayrıntısını öğrenmek istercesine yeniden bana baktı. "Son jalebiyi sen kaptın o zaman? Yoksa Anandi miydi?"
Beni hazırlıksız yakalayan sorusu değil, cevabını gerçekten merak ediyor olmasıydı. "Şey... Sanjeet amca," diye mırıldandım.
Tereddüdümü yanlış anlamış olacak ki yüzündeki merak yumuşadı. "Arre, sonuç kimin umurunda?" dedi, beni teselli etmek istercesine. "Pes etmemişsin ya, ben ona bakarım."
Tabağını masaya bıraktıktan sonra gazetesini açtı, gözleri alışkanlıkla manşetler arasında gezinmeye başladı. Bense o küçük anın içinde biraz daha kalmak istiyordum.
Dalgınlığım Bijal yengenin gözünden kaçmamıştı. Sandalyesinde bana doğru dönüp yüzümde, içimden geçenlere dair bir ipucu aradı. "Neyin var, Meena?"
Bu soru üzerine Sanjeet amca da gazetesinden başını kaldırıp bana baktı. "Kızım..." Gazeteyi aceleyle katlayıp dizlerinin üzerine bıraktı. "Seni rahatsız eden bir şey mi söyledim?"
Rahatsız değilim... Aksine. Birinin ilk kez sonuçla değil, o sonuca ulaşana kadar verdiğim çabayla ilgilenmesi... bana yabancı geldi.
Sandalyemi geriye iterek ani bir hareketle ayağa kalktım. Bijal yengenin şaşkın bakışları beni takip ederken masanın etrafını dolaştım ve Sanjeet amcanın arkasına geçip kollarımı omuzlarına doladım.
Başını hafifçe geriye doğru eğip yüzümü görmeye çalıştı. Bir eli kolumda kalırken diğerini yanağıma uzattı. "Arre... ne oldu şimdi?" diye sordu, başparmağıyla yanağımı okşayarak.
Göz ucuyla Bijal yengeye baktığımda bizi sessizce izliyordu. Dudaklarına yerleşen sıcak gülümseme, bu anın onun için de ne kadar kıymetli olduğunu anlatıyordu. Elini masanın üzerinde usulca kaydırıp Sanjeet amcanın elinin üzerine koydu.
"Bunda şaşıracak ne var?" dedi, bakışlarını ikimizin arasında gezdirirken. "Siz ikiniz çoktan baba kız oldunuz bile."
Baba kız... Ne zaman aramızdaki şeyin adı bu olmuştu?
Sanjeet amca, kızını daha ikinci yaş gününü göremeden toprağa vermişti. Onunla birlikte, yıllar içinde büyüyüp şekillenecek babalığı da yitirmişti. Saçlarının nasıl taranmasından hoşlanacağını, hangi yemeği tabağının kenarında bırakacağını, büyüdükçe hangi küçük sırlarını yalnızca babasıyla paylaşacağını öğrenmeye hiç fırsatı olmamıştı.
Belki de bu yüzden benimle birlikteyken nasıl bir baba olması gerektiğini bilmiyor, yeniden baba olmanın ne demek olduğunu öğreniyordu. Şimdi düşününce bunda şaşıracak hiçbir şey yoktu. Çünkü o da benim gibi, yarım kaldığı bir yerden yeniden başlamaya çalışıyordu.
Kollarımı temkinle gevşetip doğrulduğumda ikisinin de hâlâ bana baktığını fark ettim; sessizliği bozacak ilk kelimeyi benden bekliyorlardı.
Boğazımı temizledim. "Şey... aslında bir konuda dürüst olmam gerekiyor," dedim.
İkisi de bir anda ciddileşip dikkatlerini bana verdi. Bir süre doğru kelimeleri arıyormuş gibi sessiz kaldım ve meraklarını yeterince artırdığıma karar verince başımı kaldırdım.
"Bendim..." Duraksadım. "Son jalebiyi yiyen."
Bijal yenge kahkahasını tutamazken Sanjeet amca gözlerini üzerimden ayırmadan bir süre öylece kaldı. Yüzünde, kızının küçücük bir itirafla kendisini böylesine kolay telaşlandırabildiğine şaşıran bir babanın ifadesi vardı.
"Bir baba böyle bir durumda kızını tebrik eder mi, bilmiyorum..." Elini kaldırdığını görür görmez başımı omuzlarımın arasına çektim ama Sanjeet amcanın başıma kondurduğu hafif şaplaktan kaçamadım. "Ama bir tepsi jalebiyi mideye indirip sonra da bununla övünen birinin kulağını çekmesi gerektiğinden eminim," diye ekledi. Az önce beni azarlayan eli, bu kez saçlarımın üzerinde şefkatle gezindi. Ben de gülümseyerek başımı biraz daha eline doğru eğdim.
Böylece sıradan bir sabahın bile insanın sahip olduğu en değerli şeylerden birine dönüşebileceğini öğrendim.
☙
Kahvaltı dağıldıktan sonra bu kez suyun ne zaman kesileceğini düşünmek zorunda kalmadan banyoya girdim. Ilık bir duşun tenimde bıraktığı hoş sıcaklık ve yasemin sabununun hafif kokusu hâlâ üzerimdeyken ince pamuklu, pembe bir kurta ile beyaz bir churidar giydim. Islak saçlarımı havluya sarıp odama doğru ilerlerken eve çöken sessizliğe kulak verdim. Tavan vantilatörünün tekdüze uğultusu dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Anlaşılan Sanjeet amca, öğle sıcağı bastırmadan Bebe'yle günün ilk yolculuğuna çıkmıştı. Bijal yenge de büyük ihtimalle yine bana tek kelime etmeden pazara gitmişti. Nedenini tahmin etmek zor değildi. Gideceğini haber verseydi, tek bir poşeti bile elime vermeyeceğini bildiğim hâlde onunla gitmek için mutlaka diretirdim ve onun da beni bu fikirden vazgeçirmek için elinden geleni yapacağından emindim.
Yine de kabul etmeliydim ki zaman zaman bu evin küçük, biraz da şımartılmış kızı gibi hissediyordum kendimi. Ne garipti; en son ne zaman birinin beni böyle koruyup kolladığını, hiçbir karşılık beklemeden sevgisiyle sarıp sarmaladığını hatırlamıyordum.
Belki de hiç sevilmediğime inanmak, bir zamanlar sevildiğimi ve sonra o sevgiyi kaybettiğimi kabullenmekten daha kolaydı.
Odamdaki yıllanmış aynanın karşısında, dalgın dalgın ıslak saçlarımı tarıyordum ki tarak düğümlenmiş bir tutama takılıp canımı acıttı. Yüzümü buruşturup saç diplerimi ovuştururken bakışlarım aynadaki yansımama kaydı. O yansımada, aynı yüze sahip ama sevilmenin nasıl bir his olduğunu birbirinden bambaşka hatırlayan iki kadın vardı.
"Bu hayatta içimi gerçekten gören, bana rağmen beni seven tek kişi oydu. Ama ben, onun sevgisini de elimde tutamadım. Sevilmeye değer biri olmadığımı kendime defalarca kanıtladım. Belki de..." Yutkundum, zihnimde çoktan şekillenmiş olan düşünceyi seslendirmekten korkuyordum. "Belki de babam, benden umudunu çok daha önce kesmekle haklıydı."
İnsan bazen başkalarının kendisi hakkında verdiği en acımasız hükümlere bile inanabiliyordu; hele ki kendi geçmişinde onları doğrulayacak yeterince pişmanlık taşıyorsa. Belki de kendimi affedemememin sebebi buydu. Yaşananların hangisinde gerçekten suçlu olduğumu artık ayırt edemiyor, elimde olmayan şeyler için bile kendimi sorumlu tutuyordum. Sonunda bütün düşüncelerim aynı ihtimallerin etrafında dönmeye başlıyordu.
O gece yaşanmasaydı...
Biz ayrılmasaydık...
Ben, doğduğum ve bir gün öleceğime inandığım o şehri, Ahmedabad'ı, ardımda bırakmak zorunda kalmasaydım...
Tarağı aceleyle masaya bıraktım ve neredeyse aynı anda yerimden fırladım. Arkamda devrilen sandalyenin gürültüsüne aldırmadan birkaç hızlı adımda dolaba ulaştım. Koyu ceviz rengindeki ahşabına ince el oyması motifler işlenmiş eski dolabın kapaklarını iki yana açtım. Dizlerimin üzerine çöküp dolabın içine uzandım.
Günler önce büyük bir özenle katladığım kurtalar, salwarlar ve dupattalar omzumun üzerinden birer birer savruluyor, havada süzüldükten sonra yere saçılıyordu. Dolabın içi boşaldıkça sabırsızlığım büyüyor, kalbim kaburgalarımı zorlayacak kadar hızlı çarpıyordu.
"Hayır... Orada bir yerde olmalı. En dipte. En uzun süre görmezden gelebileceğim yerde."
Sonunda parmak uçlarım aradığım şeye değdi. Yanılmamıştım; hâlâ bıraktığım yerdeydi. Titreyen ellerimle onu sakladığım yerden yavaşça çıkardım ve dizlerimin üzerine bıraktım.
Annem bu ahşap kutuyu bana nişan hediyesi olarak vermişti; ama kutuya dair hatıralarım çok daha eskiye uzanıyordu. Küçükken fırsat buldukça annemle babamın yatak odasına sokulur, kutuyu da yanıma alıp büyük gardırobun içinde kendime küçük bir saklanma yeri bulurdum. Kapağındaki kıvrımlı bitki motiflerini saatlerce inceleyebilir, içini kaplayan siyah kadifenin yumuşaklığına parmaklarımı gömmekten bir türlü vazgeçemezdim.
Ne kadar dikkatli davranırsam davranayım, annem er ya da geç beni yakalar, mücevherlerini karıştırdığımı sanıp bana göz kulak olmadığı için Chauri teyzeyi azarlardı. Oysa beni büyüleyen hiçbir zaman kutunun içindekiler olmamıştı.
Peki, o gün değişen neydi? Annem bu kutunun içinde bana bir çift yakut küpe hediye ettiğinde gözlerimdeki mutluluğu ilk ve son kez görmüştü belki; ama beni asıl neyin mutlu ettiğini sormak hiç aklına gelmemişti.
Sırtımı dolaba yaslayıp dizlerimin üzerindeki kutuya baktım. Parmaklarım, yıllardır ezbere bildiği o kıvrımların üzerinde gezinerek kapağın kenarına ulaştı. Usulca araladığımda ince bir toz bulutu havalandı.
Artık siyah kadifenin üzerinde koyu kırmızı taşlar parlamıyordu. Küpeler birkaç aydır ya rehin dükkânının vitrininde yeni sahibini bekliyor ya da rehinci çoktan satmışsa, hiç tanımadığım başka bir kadının kulaklarını süslüyordu.
Parmaklarım, küpelerin geride bıraktığı boşluğun ortasında duran, küçük taşlarla bezeli ince altın halkaya uzandı.
Nişan yüzüğüm.
Beni Ahmedabad'a bağlayan son düğüm.
"Kazanamayacağımız bir savaşa girdiğimizin farkındaydım ama yenilgimizin bu kadar ağır olacağını..." diye mırıldandım, yüzüğü başparmağımla işaret parmağımın arasında ağır ağır çevirirken. "Nereden bilebilirdim, Suneel, bu savaşın geride kazanan bırakmayacağını?"
Onca şey silinmiş, dağılmış, geride kalmıştı. Ama o iki kelime hâlâ altının içine kazındığı yerde duruyordu:
Mera Junoon.
Dudaklarımın kenarında kendiliğinden buruk bir gülümseme belirdi.
Suneel bana ismimle seslenmeyi pek sevmezdi. Duygularını doğrudan dile getirmek yerine lakapların, şakaların ve yalnızca ikimizin anlamını bildiği küçük göndermelerin arasına gizlerdi. Bana ayırdığı onca kelimenin içinde en çok sevdiği ise buydu. O zamanlar kulağıma fazlasıyla dramatik gelirdi. Her söylediğinde gözlerimi devirir, onunla alay ederdim; ardından da bunu hiç yapmamışım gibi, içten içe aynı kelimeyi yeniden duymayı beklerdim.
Gözlerimi kapattım. Belki yeterince dikkatle dinlersem sesini yeniden duyabilir, hafızamın kuytularında saklı kalan o tanıdık gülüşe bir kez daha kavuşabilirdim. Yıllar yüzünü hafızamdan parça parça almıştı; ama onu sevdiğim günlerden kalma bazı küçük şeyler, aradan bunca zaman geçmesine rağmen hâlâ ilk günkü kadar canlıydı.
Ama tam o anda, Suneel'e dair anılarımın arasına başka bir ses karıştı.
"Kendini âşık mı sanıyorsun? Oysa yaptığın yalnızca bir hata. Ben bu hatanın nelere mal olacağını senden daha iyi biliyorum. Bir ailenin daha senin yüzünden dağılmasına izin veremem."
O buruk gülümseme, babamın sözleriyle birlikte yüzümden çekildi.
"Bu yüzden, sevgili kızım, ya bu ilişkiyi burada bitirirsin ya da ömrünün geri kalanında bunun bedelini ödersin."
Babamın sesi kulaklarımda yankılanmayı sürdürürken göğsümün ortasında büyüyen o tanıdık sıkışmaya daha fazla dayanamadım. Yüzüğü avucumu yakıyormuşçasına aceleyle kadifenin üzerine bırakıp kapağı kapattım. Ahşabın birbirine çarpmasıyla çıkan sert ses, yıllar öncesinden çıkıp gelen o öfkeli sureti, tehditleri ve hiç bitmeyecek sandığım o geceyi tek hamlede yeniden karanlığa gömdü.
Hiç değilse şimdilik...
☙
Bir bacağımı kendime çekip dizimi göğsüme yaslamış, alnımı da üzerine uzattığım koluma dayamıştım.
Ne kadar süre öyle kaldığımı bilmiyordum; sonunda başımı kaldırabildiğimde, biraz önce yalnızca birkaç eski hatırayla değil, yıllardır içimde taşıdığım gölgelerle de mücadele etmiş, kazananı olmayan o savaştan bir kez daha tükenmiş hâlde çıkmıştım.
Ama daha fazla bu şekilde oturmaya devam edemezdim. Bir an önce kendimi toparlamalı, daha da önemlisi, odanın dört bir yanına savurduğum kıyafetleri yerlerine kaldırmalıydım. Aksi hâlde Bijal yenge döndüğünde bu dağınıklığı görecek, tek kelime etmesem bile bir şeylerin yolunda gitmediğini hissedecekti.
Daha fazla oyalanmadan harekete geçtim. Henüz pek bir ilerleme kaydedememiştim ki kapı zili çaldı. Önce bir kez, sonra bir kez daha... Ses bir türlü kesilmiyor, dışarıdaki kişi her kimse parmağını zilden çekmiyordu. Üstelik bu ısrarlı sese kapıya peş peşe indirilen sert yumruklar da eşlik etmeye başladı.
Duraksadım ve "Kim bu aceleci?" diye kendi kendime mırıldandım.
Bijal yenge olabilir miydi? Belki anahtarını unutmuştu. Ama hayır, onun bu kadar sabırsız davranacağını sanmıyordum. Sanjeet amca desen, Bebe sağ olsun, daha sokağın başındayken geldiğini bütün mahalleye duyururdu.
"Geliyorum!" Elimdeki kıyafeti yatağın üzerine attım. Ardımda bıraktığım dağınıklığa çaresizce göz gezdirdikten sonra antreye çıktım ve giriş kapısını sonuna kadar açtım. İlk bakışta karşıma çıkan şey, az önceki ısrarın aksine sakin ve boş bir sokaktı.
"Anlaşılan komşu çocukları yine zillere basıp kaçıyor," diye seslendim, çocukların hâlâ bir yerlerde saklanıp beni dinlediklerini umarak. "Oysa anneleriyle konuştuğumda, bir daha böyle bir şey olmayacağına dair söz vermişlerdi."
Başımı iki yana sallayıp içeri dönmek üzereydim ki sağ tarafımdaki bahçe duvarının ardından tanıdık, neşeli bir ses yükseldi.
"Gördün mü, behenji?"
Başımı sese çevirdiğim anda Anandi duvarın üzerinden çevik bir hareketle atlayıp karşıma dikildi. "Anandi!" diye bağırırken olduğum yerde sıçradım.
O ise beni korkutmuş olmaktan zerre kadar rahatsız görünmüyordu. "Doktorlar haklıymış," dedi, yüzündeki muzaffer gülümsemeyi koruyarak. "Böyle sıçrayabildiğine göre tamamen iyileşmişsin."
Elimi göğsüme bastırıp hâlâ hızla çarpan kalbimi yatıştırmaya çalıştım. "Sen ise bir gün gerçekten kalbime indireceksin."
"Benden o kadar kolay kurtulacağını sanıyorsan beni hiç tanımamışsın demektir." Ellerini yumruk yapıp belinin iki yanına dayadı ve çenesini hafifçe kaldırarak bana meydan okurcasına baktı.
Başımı iki yana salladım, ancak bütün çabama rağmen dudaklarımın kenarında beliren gülümsemeye engel olamadım. "Söylesene, buraya beni korkutmaya mı geldin?"
"Aslında nasıl olduğuna bakmaya geldim," dedi ve ellerini belinden indirdi. Ardından bana doğru küçük bir adım atıp yüzümü dikkatle inceledi. "Nasılsın, behenji?"
Bir başka şakayla karşılık vereceğini sanmıştım. Fakat bu kez cevaplaması göründüğünden çok daha zor bir soruyla karşıma çıkmıştı. Madem öyle, ben de onun yaptığı gibi şakaya vuracaktım.
"İyiydim, ta ki birileri duvarların arkasına saklanıp insanları korkutmanın eğlenceli olduğuna karar verene kadar."
Anandi işaret parmağını bana doğrultup gözlerini kıstı. "Yalan. Özellikle de iyi olduğunu söylediğin kısmı."
"Anandi..." diye dişlerimin arasından tısladım. Ne var ki onu bu kadar kolay susturabileceğimi düşünmekle hata etmiştim.
"Neredeyse bir aydır tanışıyoruz, Meena. Gerçekten iyi olduğunda yüzünün nasıl göründüğünü az çok öğrendim." Bakışlarını gözlerimden ayırmadan kısa bir süre duraksadı. "İyiymiş gibi davrandığında da."
Şakalarının ardına gizlediği o güçlü sezgisi, bu kez göz ardı edebileceğim türden değildi. Birkaç dakika önce içimde kopan fırtınanın izlerini, onları gizlemek için gösterdiğim bütün çabaya rağmen fark etmişti.
Ama Anandi'nin en güzel yanı da buydu; fark ederdi ama üzerine gitmezdi.
"İyi ki gelmişim!" Yüzünde yeniden o çok iyi tanıdığım muzip gülümseme belirdi. Sanki iyi olmadığımı anlaması ona yetmiş, şimdi de sıra bu konuda bir şeyler yapmaya gelmişti. "Bugün seni evde oturup surat asarken bırakmaya hiç niyetim yok," dedi ve omzuyla beni hafifçe kenara itip içeri girdi.
"Anandi, bekle!" diye seslendim peşinden giderken. Fakat beni duymamış gibi yoluna devam etti. Odamın eşiğinde durup gözlerini yere saçılmış kıyafetler üzerinde gezdirdi. "Yoksa ben kötü bir zamanda mı geldim, behenji?"
"Şey... Eşyalarımı yeniden düzenliyordum." Elim farkında olmadan enseme giderken gözlerimi kaçırdım. "Sonra işler biraz... çığırından çıktı."
"O hâlde tam zamanında gelmişim. Sen katlarsın, ben yerleştiririm. Beş dakikada biter," dedi, kollarını sıvayarak.
"Hayır, gerek yok." Cevabım beklediğimden çok daha hızlı, üstelik niyetlendiğimden daha sert çıkmış olmalıydı ki Anandi'nin kaşlarından biri şaşkınlıkla havaya kalktı. Onun yüzündeki ifadeyi görünce aceleyle dudaklarıma bir gülümseme yerleştirdim ve dikkatini başka yöne çekmek istercesine ekledim: "Hem... seni buraya getiren şeyi merak ettim doğrusu."
Anandi birkaç kez gözlerini kırpıştırdı. Buraya neden geldiğini gerçekten unutmuş olabileceğini düşünmeye başlamıştım ki yüzü birden aydınlandı. "Arre! Bak, az daha aklımdan çıkıyordu!" dedi ve kendi unutkanlığına hayıflanır gibi avucunu alnına vurdu. Bir sonraki anda eli çoktan kurtasının cebindeydi.
Elini çıkardığında parmaklarının arasında kenarları tırtıklı iki küçük karton vardı; üzerlerindeki renkli baskıları ve küçük yazıları fark edince kaşlarım merakla çatıldı.
"Sinemaya mı gidiyorsun?" diye atıldığımda Anandi elindeki biletleri gözlerimin önünde salladı. "Ben değil, biz gidiyoruz. Bu akşam."
Heyecanıma kapılıp hiç düşünmeden biletlere uzandım ama o, biletleri arkasına sakladı ve yüzündeki muzip gülümsemeyle benden uzaklaşmaya başladı.
"Hangi filme aldın biletleri, bir bakayım?" diyerek peşinden masanın etrafını dolandım ama o, kahkaha atarak ters yöne kaçtı.
"Sen önce beni yakala, behenji!" dedi ve mutfağa doğru koşmaya başladı. Arka bahçeye açılan kapıdan çıkmadan hemen önce omzunun üzerinden seslendi: "Bunu sonra konuşuruz!"
Sandalyenin arkalığına tutunup bir süre nefesimi toparlamaya çalıştım. Ne zaman bu küçük kovalamacaya böylesine kolay kapıldığımı, ne zaman gerçekten eğlenmeye başladığımı bilmiyordum. Bildiğim tek şey, o an kalbimde hüzne yer kalmayacak kadar mutlu olduğumdu.
Kaldığımız yerden devam etmeye kararlı bir hâlde "Alacağım o biletleri senden!" diye bağırdım ve yeniden peşine düşerek arka bahçeye çıktım.
☙
Akşam, pencereme çektiğim perdelerin üzerine düşen kızıllıkla kendini belli etmeye başlamıştı. Gün boyunca sokakları kavuran güneş artık binaların ardına çekiliyor, açık penceremden içeri daha serin bir hava doluyordu. Dışarıda evlerine dönen insanların ayak sesleri, komşuların birbirine seslenişleri ve oyunlarını bitirmeye hiç niyeti olmayan çocukların bağrışları birbirine karışıyordu.
Ben ise dolabımın açık kapakları önünde durmuş, askılarda yan yana dizilmiş kıyafetlerime bakıyordum. Anandi'yle sözleştiğimiz saat yaklaşırken hâlâ ne giyeceğime karar verememiştim. Kaldı ki yalnızca sinemaya gidecek ve kız kıza gülüp eğleneceğimiz güzel bir akşam geçirecektik, hepsi bu. Yine de elimi uzattığım her kıyafetin önünde biraz duraksıyor, sonra başka bir şeyin daha uygun olabileceğini düşünerek vazgeçiyordum.
Ne garipti; uzun zamandır ilk kez üzerime ne geçirsem yeter diye düşünmüyor, gerçekten ne giymek istediğimi bulmaya çalışıyordum.
Sonunda gözüm, dolabın bir köşesinde asılı duran zarif gümüş işlemelerle süslenmiş buz mavisi salwar kameeze takıldı. Ahmedabad'dan ayrıldığımdan beri bir kez olsun giymemiştim. Daha doğrusu, giymek için uygun bir fırsatım olmamıştı; zaten giyip gidebileceğim pek bir yer de yoktu.
"Sanırım bugün tam zamanı," diye mırıldandım ve gülümseyerek kıyafeti askısından çıkardım.
Üzerimi değiştirdikten sonra aynanın karşısına geçip kıyafetimin üzerimde nasıl durduğuna baktım. Bu süre zarfında biraz kilo vermiştim; bu yüzden eskiden üzerime tam oturan kameez şimdi hafifçe bol geliyordu. Üzerine küçük gümüş taşlar serpiştirilmiş ince dupattayı boynumdan geçirip kıvrımlarını düzelterek uçlarını omuzlarımdan aşağı sarkıttım. Kulaklarıma bir çift gümüş jhumka, bileklerime ise ince mavi chudiyanlar taktım. Bunlar, Sanjeet amcanın gençliğinde kendi elleriyle yaptığı takılardan yalnızca birkaçıydı. Saçlarımı ortadan ayırıp omuzlarımın üzerine serbestçe bıraktım, ardından uçlarını içe doğru kıvırarak taradım.
Aynadaki kadın hâlâ benim. Bu kez yüzümde yılların benden neler aldığını aramıyor, bir zamanlar başka birinin gözlerinde gördüğüm kadını bulmaya çalışmıyorum. İlk kez kendime kendi gözlerimden bakıyorum.
Kapının iki kez tıklatılıp aralanmasıyla düşüncelerim dağıldı. Aynadan Bijal yengenin kapı aralığından başını uzattığını görünce ona dönüp gülümsedim ve "Bijal yenge, gelsene," dedim.
Davetimi bekliyormuş gibi kapıyı biraz daha açarak içeri girdi. Yanıma doğru yürürken bakışları bir süre kıyafetimin üzerinde gezindi, ardından dudaklarının kenarında memnun bir gülümseme belirdi.
"Seni hiç böyle görmemiştim, Meena." Serçe parmağının ucuyla gözünün kenarındaki kajaldan biraz alıp çenemin altına küçük siyah bir nokta kondurdu. "İşte, artık nazar değmez."
Yeniden aynaya dönüp eski bir alışkanlıkla omuzlarımı geriye çektim, başımı biraz yana eğerek karşımdaki görüntüyü daha dikkatli inceledim. "Gerçekten o kadar iyi görünüyor muyum?"
"İyi görünmekten fazlası bu," dedi Bijal yenge, ellerini omuzlarıma yerleştirip aynada bakışlarımı yakalayarak. "Bugün aynaya bakarken kendini saklamamışsın."
Beklemediğim bu sözler karşısında yüzümün kızardığını hissettim ve bakışlarımı aynadaki gözlerinden kaçırıp başımı utangaç bir tavırla öne eğdim. Neyse ki tam o sırada Anandi'nin uzaktan bile duyulan sesi imdadıma yetişti.
"Behenjiii! Sinema bize özel seans yapmayacak!"
Pencereye doğru seğirtip perdeyi bir kenara çektim ve kapının önünde bir aşağı bir yukarı gezinen Anandi'ye, onun aksine bütün mahalleyi ayağa kaldırmadan, birazdan geleceğimi söyledim.
Bijal yengeyle birlikte odamdan çıkıp salona geçtim. "Sanjeet amca," dedim, içeri adımımı atarken. "Biz çıkıyoruz."
Sanjeet amca bakışlarını televizyondan ayırıp önce Bijal yengeye, ardından şaşkınlıkla bana çevirdi. Anlaşılan beni böyle özenle hazırlanmış görmeye o da alışkın değildi.
Gömleğinin cebinden çıkardığı birkaç buruşuk rupiyi avucunun içinde düzelttikten sonra "Al bakalım," diyerek bana uzattı. "Yolda kendine bir kulfi alırsın."
Babamdan para istemek zorunda kaldığımı hiç hatırlamıyordum. İhtiyacım olan her şey, daha ben dile getirmeden karşılanırdı; çoğu zaman bir şeyin ne kadara mal olduğunu düşünmeme bile gerek kalmazdı. Oysa şimdi Sanjeet amcanın gözünde hâlâ dışarı çıkarken cebine harçlık sıkıştırılması gereken küçük bir kız çocuğuydum. İşin tuhafı, böyle olmaktan son derece mutluydum.
Belki de bu yüzden, parayı hiç itiraz etmeden aldım ve daha o elini geri çekemeden eğilip yanağına kocaman bir öpücük bıraktım. "Söz, en güzel kulfiyi senin şerefine yiyeceğim!"
Kapıyı arkamdan çekip dışarı adım attığımda, Anandi'yi alçak bahçe duvarına tünemiş, bacaklarını sallayarak vakit geçirirken buldum. Beni fark eder etmez duvardan aşağı atladı ve öyle gösterişli bir iç çekti ki gören de zavallı kızı saatlerdir beklettiğimi sanırdı.
"Biraz daha gecikseydin filmin jeneriğini bile kaçıracaktık!" diye çıkıştı, ancak beni baştan aşağı süzen beğeni dolu bakışları gözümden kaçmadı.
"Anandi, daha saat..." Sözümü tamamlamama fırsat vermeden bileğimi yakaladı ve aceleci adımlarla beni peşinden sürüklemeye başladı. Aslında bu aceleciliğine kızmam gerekirdi; ne var ki birkaç saat önce beni yuvarlak masanın etrafında nefes nefese bırakan da ondan başkası değildi. Şimdi de bütün akşamın kusursuz geçmesinden kendisi sorumluymuşçasına beni sinemaya yetiştirmeye uğraşıyordu.
Caddeye çıkar çıkmaz Anandi'nin bakışları, akan trafiğin arasında boş bir rickshaw aramaya koyuldu. Gözüne kestirdiği bir araca elini kaldırarak işaret etti. Araç önümüzde durduğunda ise hiç vakit kaybetmeden içeri bindi. Ben de dupattamın uçlarını kucağımda toplayarak onun yanına yerleştim.
"Maratha Mandir'e, lütfen," dedi Anandi, şoföre doğru eğilerek.
Şoför dikiz aynasından bize kısa bir bakış attıktan sonra kontağı çevirdi. Motorun homurtusuyla birlikte, rickshaw hafifçe sarsılarak harekete geçti.
Mumbai, akşamın ilerleyen saatlerine rağmen canlılığından hiçbir şey kaybetmemişti. Sokak lambalarının sarı ışıkları altında uzanan caddeler boyunca ilerlerken dükkânların aydınlık vitrinleri, yol kenarına sıralanmış seyyar satıcı tezgâhları ve kaldırımları dolduran kalabalıklar birbiri ardına geride kalıyordu. Rickshawın açık yanlarından içeri dolan ılık rüzgâr saçlarımı dalgalandırıp omuzlarımdan sarkan dupattamın uçlarını havalandırırken biz de Maratha Mandir'e doğru yol alıyorduk.
☙
Rickshaw Maratha Mandir'in önüne vardığında akşam seansının kalabalığı çoktan sinemanın önündeki kaldırımlara taşmıştı. Şoför aracı yolun kenarına çeker çekmez Anandi hiç oyalanmadan kendini dışarı attı; ben de vakit kaybetmeden peşinden indim.
Etrafımız insan kaynıyordu. Gişelerin önünden giriş kapılarına kadar uzanan kalabalık durmaksızın yer değiştiriyor; kimi ellerindeki biletleri kontrol ediyor, kimi arkadaşlarına yetişmek için insanların arasından sıyrılıyordu. Kaldırım boyunca sıralanan küçük tezgâhlarda mısır koçanları közleniyor, kavrulmuş yer fıstıkları kâğıt külahlara dolduruluyor, buz dolu metal leğenlerde bekleyen soğuk içecek şişeleri ise her uzanan elle birlikte birbirine çarpıp şıngırdıyordu.
Başımı kaldırdığımda Maratha Mandir bütün ışıklarıyla karşımdaydı. Geniş cephenin hatlarını takip eden sarı ışıklar, binayı akşam karanlığının ortasında altın bir çerçeveye alıyordu. En tepede ise sinemanın adını taşıyan kırmızı harfler, geceye atılmış ateşten bir imza gibi parıldıyordu.
"Behenji..." Anandi yanıma sokulup koluma girdiğinde bakışlarımı kırmızı harflerden güçlükle ayırdım. "O hayran hayran bakışlarının birazını da filme sakla."
Kalabalığın arasından bilet kontrolüne doğru ilerlerken başımı ona çevirdim. "Hangi filme, Anandi? Daha ne izleyeceğimizi söylemeye bile tenezzül etmedin."
Anandi cevap vermek yerine omuzlarını küçük bir hareketle kaldırıp biletleri çantasından çıkardı. Çift kanatlı giriş kapısının önünde duran görevli, üzerlerindeki salon ve seans bilgilerine şöyle bir göz gezdirdikten sonra biletlerin tırtıklı kısımlarını alışkın bir hareketle koparıp kalan parçaları ona geri uzattı.
Fuayeye adım attığımızda kendimizi renkli film afişleriyle kaplı duvarların, büfeden yayılan patlamış mısır kokusunun ve birbirine karışan konuşmaların ortasında bulduk. Ne var ki bütün bu hareketliliğe kapılacak vaktimiz yoktu; film başlamadan salonumuzu bulmamız gerekiyordu.
Anandi birkaç adım önümde ilerlerken, neredeyse önünden geçeceğimiz kapının üzerindeki numara gözüme ilişti. "Anandi..." diye seslendim alçak bir sesle. Kapıların üzerinde gezinen bakışlarını bana çevirdi. "Burası."
Salona girdiğimizde ışıklar çoktan kararmış, filmin ilk sahneleri beyazperdeye yansımaya başlamıştı. Karanlık, yüksek tavanın zarif kıvrımlarını ve duvarlardaki eski süslemeleri neredeyse görünmez kılmıştı; yalnızca perdeden yayılan solgun ışık, her sahne değişiminde kırmızı koltuk sıralarında oturan seyircilerin yüzlerini aydınlatıyor, ardından onları yeniden gölgelerin arasına saklıyordu.
Görevlinin yardımıyla bize ayrılan koltukları bulduk. Ben daha yerime doğru dürüst yerleşemeden Anandi çoktan koltuğuna rahatça yaslanmış, çantasından çıkardığı namkeen paketini açıp büyük bir sakinlikle atıştırmaya başlamıştı.
Gözlerini perdeden ayırmadan kulağıma doğru eğildi. "Hâlâ bana teşekkür etmeyi düşünmüyor musun?" diye sordu, ağzındaki namkeeni çıtır çıtır çiğnerken.
"Niyeymiş o?"
Bakışları nihayet perdeden ayrılıp yüzüme çevrildi. "Benim sayemde kahramanının ilk sahnesini kaçırmadın da ondan." Sözlerini bitirirken dirseğiyle kolumu hafifçe itti.
Hazırlıksız yakalandığım bu küçük dürtmeyle yana kaydım ve omzumu yanımda oturan adamın koluna çarptım. Hemen oturuşumu düzelterek mahcup bir ifadeyle "Kusura bakmayın," diye fısıldadım.
Yüzü şapkasının siperliği altında gölgede kalan adam, yalnızca başını anlayışla sallayarak özrüme karşılık verdi. Adamın tepkisiyle rahatlayarak başımı yeniden Anandi'ye çevirdim.
Dudaklarımın ucunda, az önceki yaramazlığının karşılığı olacak birkaç kelime çoktan hazırdı. Ama tam ağzımı açacakken beyazperdeden yükselen bir replik, söyleyeceklerimi boğazımda bıraktı.
"Arre, ne olmuş? Prem bhaiya da önceden bunu yapardı."
Prem...
Prem mi?
Bakışlarım neredeyse benden bağımsız bir refleksle perdeye çekildi; sanki o iki hece, ardından hangi yüzün geleceğini bana çoktan söylemişti.

Kamera yeşil duvarın önünde duran ona döndüğünde, nefesim bir anlığına yavaşladı. Omuzlarından dökülen açık kahverengi kabanı, elinde tuttuğu siyah evrak çantası ve hiçbir çaba göstermeden bütün dikkatleri üzerine çeken o sakin duruşuyla, yıllardır perdeden tanıdığım yüz yeniden karşımdaydı.
Bir ay öncesine kadar böyle bir an beni yalnızca heyecanlandırırdı. Şimdiyse ona bakarken içimde başka bir şey kıpırdanıyordu; adını koyamadığım, yine de yok sayamadığım ince bir sızı.
"Salman..."
Adını fısıldadığımı ancak Anandi'nin bana dönen bakışlarından fark ettim. Heyecanla bir şeyler söylüyordu; muhtemelen filmle ilgiliydi ama tek bir kelime bile seçemedim. Çünkü aklım ne filmin hikâyesindeydi ne de canlandırdığı karakterde.
"Umarım bir gün yeniden karşılaşırız... ve o gün, hayat sana bugün olduğundan daha nazik davranmış olur."
O sözler zihnimde yeniden yankılanırken bakışlarımı ondan ayıramadım.
Bir yerden sonra perdedeki adamın adı benim için Prem olmaktan çıktı. Gördüğüm, yıllardır uzaktan hayranlık duyduğum yıldız değildi artık. Gulmohar ağacının altında, yollarımızın bir gün yeniden kesişmesini dileyen Salman'dı.
Ve ben, bunun ne zaman bir temenniden kendi arzum hâline geldiğini bilemeden, aynı şeyi dilemeye başlamıştım.
────────
Kültürel Notlar:
Bhai sahib: "Beyefendi/abi" gibi saygılı bir hitap.
Arre: Günlük konuşmada şaşkınlık, sitem ya da dikkat çekme için kullanılan ünlem.
Madamji: "Hanımefendi" anlamına yakın, saygılı hitap.
Umeed: Hintçede/Urducada "umut" anlamına gelir.
Salwar kameez: Tunik ve pantolondan oluşan geleneksel kıyafet.
Dupatta: Omuzlara alınan uzun şal.
Thepla: Gujarat mutfağına ait baharatlı, ince ekmek.
Sabzi: Sebze yemeği. Bu bölümde baharatlı patatesli hâliyle geçiyor.
Jalebi: Şerbetli, çıtır, spiral biçimli Hint tatlısı.
Kurta: Güney Asya'da kullanılan uzun tunik.
Churidar: Bilekte büzüşen dar paçalı geleneksel pantolon.
Ahmedabad: Gujarat eyaletinde yer alan şehir; Meena'nın geçmişiyle bağlantılı.
Mera junoon: "Benim tutkum" anlamına gelir.
Behenji: "Kız kardeş/abla" anlamına yakın samimi/saygılı hitap.
Jhumka: Geleneksel sallantılı küpe.
Chudiyan: Cam veya farklı malzemelerden yapılan geleneksel bileziklerdir.
Kulfi: Hindistan'a özgü yoğun kıvamlı dondurma.
Rickshaw: Hindistan'da yaygın üç tekerlekli motorlu ulaşım aracı.
Maratha Mandir: Mumbai'de bulunan tarihi sinema salonu. Özellikle Bollywood kültürüyle özdeşleşmiş bir mekân.
Namkeen: Tuzlu ve baharatlı Hint atıştırmalıklarının genel adıdır.
Prem: Hintçede "aşk/sevgi" anlamına gelir. Salman Khan, kariyeri boyunca 15 farklı filmde "Prem" adlı karakteri canlandırmış; bu isim zamanla onun en ikonik ekran kimliklerinden biri hâline gelmiştir. Özellikle romantik ve aile temalı filmlerinde "Prem" karakteri, Salman Khan ile özdeşleşmiştir.
Bölüm etkileşimi
