Susturulmuş

Yemekhaneye doğru sakince ilerlerken, diğer Rahibelerin bana baktığını görebiliyordum. Bir kaçı parmaklarıyla beni işaret edip. O gördü, onun kapıyı dinlerken gördüm. O biliyor olabilir mi? Rahibe Angelice'e ne olmuş olabilir ki? Kadın çok kötü durumdaydı. Rahibelerin tutarsız ama meraklı konuşmalarını duyabiliyordum. Yavaş adımlarımı hızlandırdık ve aceleyle adımlarla ilerlerken içerinden biri beni yanına çağırdığını duydum. Ashla, buraya gelsene. Sakin kalmaya çalıştım. Derin bir nefes aldım ve başımı kaldırıp vücudumu sakince arkaya döndürdüm. Üç Rahibeninde bana meraklı gözlerle bakıp yanlarına doğru gitmeni bekledirler. Ama ben duraksadım ve tam yanlarına gitmek için bir adım atacaktım ki. Rahibe Tressa'nın geldiğini duydum. Sinirliydi, ama bir o kadar da sakindi. Hani nasıl desem önemli bir sırrı saklarsınızda kimseyi çsktırmamaya çalışırsınız ya öyle bir ruh hali vardı. Herkes sıraya dizilmiş başını öne eğiyordu. Bende onlara katıldım ve Rahibe Tressa bir anda bağırarak Burası sizin dedikodu yapacağınız bir ev değil! Burası yüce isa'nın bir yurdudur! Burada dedikoduyu ne cürretle yaparsınız! Dediğini duyduğumda, önemli olan sadece bu mu diye düşünmüştüm. Rahibe Tressa'nın azarından sonra tek sıra halinde yavaşça ve sakince yemekhaneye doğru ilerledik. Rahibe Tressa, yanıma gelip bana kısık bir ses tonuyla sanki fısıltılı bir tonda, ne duyduysan unutacaksın! Ne gördüğüysen unutacaksın! Dediğini duymuştum. İçimde biraz korku vardı. Ve birazda merak. Ama hiç bir şey söylemedim. Sadece başımı eğip yemekaneye doğru gittim.