Angelice'nin Sırrı

Serin ve ruhumu daraltan dar kolidorlardan geçerken, bir ses duyduğumu fark ettim. Bir ağlama... bir kadın ağlama sesi gibiydi, derin ve dertli. Kimin ağladığını merak ettiğim için sessizce Rahibelerin kaldığı odaya kadar ilerledim. İçeriden Rahibe Tressa'nın sesi geliyordu. Sus! Birileri duyacak! Ağlamayı kes! Angelice eğer biri... birileri bu ağlamanı duyarsa... biz... biz, nasıl bir açıklama yaparız? Bu utanç verici! Sana ağlamayı kesmeni söylemiştim. Duyduklarım karşısında anlam veremiyordum. Ne olmuş olabilirdi ki? Ne saklıyorlardı ki? Merak ediyordum, kulağımı iyice kapıya doğru yaklaştırdım ve tam olan biteni dinleyecektim ki, iki kızın gülüşerek kolidora geldiğini duydum. Rahibe Tressa da duymuştu kapıyı usulca ve sakin bir biçimde kapattı. Lakin kapının arkasında olduğu için beni fark etmedi. Bu biraz olsun içimi rahatlatmıştı. Gitmek için ilk adımı attığımda Rahibe Angelice'in çığlıklarını ve yalvarışlarını duyuyordum. İçimi kötü bir his kapladı ve birazda hüzün. Oradan hemen ayrıldım ve odama geçtim. Sakince yatağıma yattım ve derin olmayan kısa bir uykuya daldım. Rüyamda Elizabeth i gördüğümü fark ettim. Benim adımla sesleniyordu. Ashla, Ashla, uyanmalısın. Uyan! Diye bir çığlık sesi ile ilkildim ve aniden uyandım, uyandığımda kafamın içinde çığlık sesleri dolanıyordu. Sakin bir biçimde kalktım odamdan dışarıya adımımı attım ve kantine doğru ilelerdim.