Bölüm 4-Kapanan kapılar

Kapı, ardına kadar kapandıktan sonra çıkan metalik ses üç gencin kulaklarında yankılanıyordu. Elif’in ciğerleri daraldı, boğazına bir yumru oturdu. Gözleri panikle sağa sola kayarken kalbi kaburgalarına çarpıyordu.

Elif - “Kilitlendi… bizi buraya kilitlediler! Çıkamayacağız!”

Dizlerinin bağı çözülmüş gibiydi. Elif kendini yere bıraktı, gözyaşları yanaklarına aktı. Baran hemen yanına çömeldi, ellerini omuzlarına koydu.

Baran - “Sakin ol Elif. Bir çıkış yolu bulacağız. Bu sadece eski bir oda, başka kapılar da olmalı.”

Ama Baran’ın sesi bile titriyordu. Cesur görünmeye çalışıyordu, o kadar.

Asya ise hiç panik yapmıyordu. Hatta gözleri sandığın üzerindeydi. Kemiklerin arasında duran kafatasına uzun uzun baktı, sonra fısıldadı:

Asya - “Burası bize bir şey göstermek istiyor. Burada kalmamız boşuna değil.”

Elif - (bağırarak) “Senin aklın yerinde mi?! Burada kalmak istemiyorum, ölmek istemiyorum!”

Asya, Elif’in çığlıklarına aldırmadan ayağa kalktı ve kapıyı kontrol etti. Kapıyı itekledi, yumrukladı, çekti. Kapı kıpırdamıyordu.

Asya - “Birileri bu kapıyı bilerek kapattı. Tesadüf değil.”

Baran da kalktı ve kapıya abanarak denedi. Omuzlarıyla kapıya çarptı. Metalik bir gürültü çıktı ama kapı yine açılmadı.

Baran - “Lanet olsun! Çıkış yok.”

Elif hıçkırarak ağlamaya başladı.

Elif - “Bizi öldürecekler… biliyordum, buraya hiç gelmemeliydik.”

Baran onu sakinleştirmeye çalıştı ama o sırada sandığın içinden bir ses daha geldi.

“Gitmediniz…”

Üçü de aynı anda dondu. Ses bu kez daha netti. Kemiklerin arasından, sanki çürük bir gırtlak konuşuyordu.

Elif çığlık atarak geriye çekildi.

Elif - “Duydunuz mu?! Yemin ederim bir ses var!”

Baran fenerini sandığa doğrulttu. Kemikler kıpırdamıyordu ama odanın sıcaklığı birden bire düşmeye başlamıştı. Elif’in nefesi buğulanıyordu, sanki kışın soğuk bir havada nefes alıyormuş gibi.

Asya dudaklarını araladı.

Asya - “Bu… bir uyarı.”

Baran - (öfkeyle) “Uyarıymış! Saçmalama, buradan çıkmamız lazım.”

Ama Baran bunu derken, duvardaki eski afişlerden biri kendi kendine düştü. Gürültüyle yere çarpan afişin arkasında gizli bir delik belirdi.

Baran feneri tuttu. İçeride dar bir geçit vardı. Nemli taşlarla örülmüş, karanlığa uzanan bir tünel.

Baran - “Bir çıkış olabilir…”

Elif başını iki yana salladı.

Elif - “Hayır! Oraya girmeyeceğim! Daha da karanlık, daha da korkunç. Burada kalırım, ölürüm ama oraya girmem!”

Baran ona baktı, gözleri yumuşadı.

Baran - “Elif… burada kalırsak da öleceğiz. Ama belki o geçit bizi dışarıya çıkarır.”

Asya hiç tereddüt etmeden geçidin önüne geldi.

Asya - “Ben gidiyorum. Cesaretiniz varsa gelin. Yoksa burada kalın.”

Asya eğilip tünele girdi. Baran, Elif’in gözyaşlarını silip elini uzattı.

Baran - “Hadi… ben buradayım. Yalnız değilsin.”

Elif titreyerek onun elini tuttu.

Elif - “Tanrım, bu çok kötü bir fikir…”

Üçü dar tünelden sürünerek ilerlemeye başladı.

---

Tünelin içi nemliydi. Duvarlardan damlayan sular kıyafetlerine bulaşıyor, dizleri taşa sürtünüyordu. Elif her birkaç saniyede bir ağlamaklı nefesler çıkarıyordu.

Bir süre sonra tünel genişledi. Üçü doğrulup ayakta yürüyebildi. Fenerin ışığıyla ilerledikçe, duvarlara kazınmış yazılar görmeye başladılar.

Baran yüksek sesle okudu:

Baran - “‘Biz buradaydık… 1999.’”

Elif’in yüzü iyice bembeyaz oldu.

Elif - “Yıllar önce öğrenciler de buraya gelmiş…”

Asya parmağını başka bir yazıya sürdü.

Asya - “Bakın. ‘Onu burada bıraktık.’”

Elif’in nefesi kesildi.

Elif - “Onu… yani… cesedi mi?!”

Cevap gelmedi. Çünkü tünelin sonundan ince bir ışık görünüyordu.

Üçü sessizce ilerledi. Işığa yaklaştıkça, eski bir odanın içine girdiler. Oda daha büyüktü. Duvarlarda paslı raflar, yerde kırık şişeler, köşelerde çürümüş kitaplar vardı. Ve odanın ortasında bir masa…

Masanın üzerinde eski bir defter duruyordu. Baran feneri tuttu, Asya defteri açtı. İçinde sayfalarca not vardı.

Asya - “Bu… bir öğretmenin günlüğü.”

Baran merakla baktı.

Baran - “Ne yazıyor?”

Asya okumaya başladı:

“12 Mayıs 1999 – Çatışma kontrolden çıktı. Öğrenciler arasında kavga büyüdü. Bir çocuk öldü. Müdür, cesedin bulunmasına izin vermedi. Onu bodrumda sakladık. Gerçeği bilenler susturuldu. Eğer bu defteri bulursanız, bilin ki okulun duvarları yalanla doludur.”

Elif hıçkırarak defteri kapattı.

Elif - “Bu… bu gerçek! Okulda biri öldürülmüş!”

Baran yumruklarını sıktı.

Baran - “Ve herkes gizlemiş…”

O sırada, odanın köşesinden bir tıkırtı geldi. Üçü aynı anda başını çevirdi.

Karanlıktan bir siluet çıktı. Elinde fener taşıyan, yaşlı bir adamdı. Gözleri yorgun ama dikkatliydi. Üzerinde eski bir iş tulumu vardı.

Adam - “Burada olmamanız gerekiyordu.”

Elif çığlık attı.

Elif - “Kim… kimsiniz siz?!”

Adam fenerini indirdi, yüzü ortaya çıktı. Çökmüş yanakları, derin kırışıkları vardı.

Adam - “Ben… bu okulun eski hademesiyim. Adım Rıfat. Ve size tek bir şey söylemeye geldim: Buradan hemen çıkın. Yoksa diğerleri gibi olursunuz.”

Baran öne çıktı.

Baran - “Hangi diğerleri?”

Rıfat’ın gözleri karardı.

Rıfat - “O çocuğun ruhunu rahatsız eden herkes. Cesedi bulan herkes. Hepsi ya kayboldu ya da delirdi. Siz de aynı sonu yaşamak istemiyorsanız, hemen geri dönün.”

Asya soğukkanlı bir şekilde konuştu.

Asya - “Ama bu okulda ne olduğunu bilmemiz gerekiyor. Biri öldü, cesedi burada saklandı. Gerçek ortaya çıkmalı.”

Rıfat başını iki yana salladı.

Rıfat - “Gerçeği öğrenmek cesur insanların işi değil, aptal insanların sonudur. Dinleyin beni, gençler… Bu kapıları açanlar asla aynı kalmadı.”

Tam o sırada, arkasındaki duvarda bir gölge belirdi. Uzun, ince, çarpık bir siluet… Yavaş yavaş odanın içine süzüldü.

Elif boğuk bir çığlık attı.

Elif - “Arkamızda! Bir şey var arkamızda!”

Rıfat’ın yüzü bembeyaz kesildi.

Rıfat - “Çok geç…”

---

Ve o an, ışıklar bir anda söndü. Oda, karanlığın içine gömüldü.

Elif’in çığlıkları, Baran’ın bağırışı ve Asya’nın sert nefesi birbirine karıştı. O karanlıkta, bir şey onlara doğru yaklaşıyordu ...