Hoşçakal

Derin sessizik bütün odayı dolduruyordu. Yaşanmışlıkların altında ezilen iki ruhtuk biz. Bir zamanlar gülüp ağladığımız yerde biten koca duygularımızla yere bakıyorduk ikimizde. Ne onun söze başlamaya cesareti vardı ne de benim. Sonu gelmeyen sessizliğin ağırlığıyla derin bir nefes verdim. O an kafasının bana döndüğünü hissetmemle bende ona döndüm. Göz göze geldik, bir zamanlar sevgiyle bakan gözlerimiz artık bomboş ve ruhsuzdu. Verdiğimiz savaştan yorulan ruhlarımızın ağırlığıyla acı acı gülümsedim ve elimi ona uzatarak " Buraya kadarmış yolumuz yeri geldi güldük yeri geldi ağladık yeri geldik kırıldık, kırdık. Ama benim için anlamın çok büyük bana kattıkların için minnettarım. Eğer seni kırdıysam çok özür dilerim." Dedim. Havadaki elimi tutarak acı bir gülümseme bahşetti " Seninle büyümek çok güzeldi. Her anı için minnettarım. Bazen çok kırıcı oldum sana çok özür dilerim. Benim için çok değerlisin. Bazı şeyleri çok geç anladım. Ama olgunlaştım seninle. Teşekkür ederim herşey için." Dedi. İkimizde yutkunduk bu sahneyi kafamda gecelerce düşünmüştüm ama yine de acı vericiydi hala benim için. İkimizde oturduğumuz koltuktan kalkarak kapının önündeki bavullarımızı aldık. Kapıdan geçmem için eliyle nazikçe yönlendirdi beni. Anıların taştığı yıllarımızın geçtiği kapıyı birdaha açımamak üzere kapattık. Avlu boyunca yürürken sadece bavullarımızın tekerleklerinin sesleri vardı. Bahçe kapısına gelince derin bir nefes verip "Görüşürüz." Dedim. Sıcak bir gülümsemeyle "Görüşürüz." Dedi. Kapıyı kapatık beraber, ardından ikimizde kendi arablarınıza doğru gittik. Ben caddenin yukarısına o da aşağısına gitti. Yollarımız burda sonsuza dek ayrılıyordu. Arabayla karşı karşıya giderken korna çaldık. Bu hoşçakal demekti onca yıla, anıya, kahkahaya, gözyaşına, sarılmaya...