Cesaret

"Sevdiğini söyleyecek cesaretin yoksa sevemeyede cüret etme..." Dedi. Anlamıyordu beni kaybedecek birşeyi olmayan birisi için söylemesi kolaydı. Mantığımın sesi duygularımı bastırmaya yetiyordu. Ya da korkularım, onu kaybetmekten çok korkuyordum hislerimle yaşayabilirdim ama onsuz asla. Sıkkın bir nefes verdim kafamı ona çevirerek " Söylememe sebebim belki de senin düşündüğün kadar sevmiyorumdur onu." Dedim güçlü görünmeye çalışarak ama sadece rol yapıyordum. Duygularımın kaybolmasını dileyerek uyanıyordum her güne, düşünmüyorum düşünmüyorum diyorum ama her boş anımı dolduruyordu. Geceleri uykusuz kalma sebebimdi. Garip davranışlarımın kaynağı. Ne zaman böyle olduğumu neden böyle olduğumu anlayamadım. Daha ben kendimi anlayamazken ona nasıl anlatabilirdim ki söylemesi kolaydı onlar için ama benim için , benim için onu kaybetmektense böyle yaşamaya devam edebilirdim. Ama bu sefer çok farklı hissediyordum sanki, sanki tamamlanmış gibiydim. " Hoop ! Nereye daldın abi ya ? Neyse iyi bari o kadar sevmiyorsan, onu çok seven birini bulmuş daha doğrusu cesareti olan birini. " Dedi. Anlamaz gözlerle baka kaldım yüzüne. " Ne diyorsun abi ya ?" Dedim yüzümdeki anlamsız bakışlar, sessime de vurmuştu. Eliyle bir yeri işaret etti kafamı çevirmemle onu gördüm. Onu. Çok güzeldi. Her zamanki gibi. Ama yanında biri daha vardı gülüyolardı. Çok güzel gülüyordu. Ama gülüşleri benim için değildi. Yanındaki kişiyeydi. Çok yakınları. Bir anda sarıldılar. İçin gitti , sanki içimden bir parça söküldü gibi hissettim o an. Kaybetmiştim. Elindeki topu sert bir şekilde bana atarak " Hadi bakalım devam edelim oynamaya." Dedi. Yutkundum " Ben zaten oyunu kaybettim." Dedim boğazım düğümlenmişti. İlk kez böyle hissediyordum ilk kez , onu gerçek anlamda kaybetmiş hissettim. Arkadaşım bana bakararak histerik bir gülümsemeyle "Sen hiç oyuna girmedin ki kaybedesin oyunu." Dedi. Topuda sökercesine elimden alıp gözden uzaklaştı...