Herkes Biraz Aptaldır

"Herkes biraz aptaldır gençken." Dedi tok sesiyle. Genç kız ona dönerek "Pardon ?" Dedi sorgulayıcı bir tavırla onunla mı konuştuğun anlamak için çevresine baktı. Çevrede kimse yoktu. Bankın diğer ucundaki saçları ağarmış adam bastonunu sıkıca kavrayıp çenesini bastonuna dayadı kızın gözlerine bakıp " Diyorum ki çocuğum ,herkes gençken biraz aptaldır. Çokta üzülme. Böyle böyle yaşamayı ve hayatta kalmayı öğreneceksin şimdi döktüğün her bir göz yaşını , yaşlanınca damla olarak satın alacaksın. Hayatı bu kadar ciddiye alma evladım. " Dedi. Kız ağlamaktan kızaran gözlerini sildi. " Ama ama bu kadar çok hissetmekten çok yoruldum. Çok yoruldum." Dedi. Yaşlı adam nezaketle gülümsedi. "Şansın varken hisset duygularını, zamanın geçtikçe hissetmeyi bırak , nefes almayı bile unutuyor insan ." Dedi cebindeki bez mendili kıza uzatıp yavaşça doğruldu. Sakin adımlarla ordan ayrıldı. Genç kız arkasından " Mendilinizi unuttunuz." Dedi adam ona döndü " Sende kalsın bir gün sende ihtiyacı olan birine verirsin." Dedi ve yavaşça uzaklaştı. Genç kız derin bir nefes verdi. Kendini biraz daha hafiflemiş hissediyordu. Yüreğinde ağırlık yapan duyguları biraz daha durulmuştu...