BODRUMUN GENÇLERİ-TEODEN kitap kapağı

6. bölüm / 5

2. BÖLÜM/KARŞILAMA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 2. BÖLÜM/KARŞILAMA

Yazar’dan

Öztürk ailesi, Akkaya ailesinin evinin kapısına gelir. Deniz ve Aras arkada, Nuray ve Şerif önde olmak üzere kapıyı çalarlar. Kapıyı, zilin ikinci çalışından sonra Şebnem, Hakan, Leyla ve Teoman hep beraber açar. (kombinleri bir önceki bölümün sonunda bu arada.)
Akkaya ailesi kapıyı güler yüzle açıp ‘Hoşgeldiniz!’ diye selamlar.
Herkes selamlaştıktan sonra sıra çocuklara gelir. Şebnem konuşmaya başlar.

“Ee çocuklar yani biz iş falan konuşuruz herhalde o yüzden siz sıkılmayın diye isterseniz kış bahçesine geçin? Tabi siz bilirsiniz.”

“Olur annecim.”

“Tamam oğlum siz gidersiniz. Çok memnun oldum bu arada çocuklar.”

“Bizdee.”

“Bizde Şebnem hanım.”

“Ay ne hanımı çocuklar. Teyze, abla istediğinizi diyebilirsiniz. Ay Şeboş da diyebilirsiniz😛.”

“Ay ben Şeboş diyim o zamaan. Daha samimi😛.”

“Ay Denizcim çok sevdim seni yaa!😘”

“Ay bende sizii🤭.”

Leyla’dan

A-Annem bana bir kere bile böyle bir sevgi göstermemişti. Bırakın sevgiyi bana hiç bu kadar içten gülümsememişti bile!”

“Hadi geçelim!”

“Aynen buyrun önden Öztürk kardeşler!”

Deniz bize göz devirip önden yürümeye başladı. Ama benim gözüm onun ikizindeydi. Şimdi yalan olmasın Allahı var yakışıklı çocuk. Ama bana göre değil🙄.

Neyse işte hep beraber kış bahçesine geçtik. Annemler de salona doğru geçtiler.

Kış bahçesine geldiğimizde Deniz ve Aras yan yana, Teoman ve bende yan yana oturduk. Koltuklar karşı karşıyaydı. Ama yakındı. Deniz ve Aras oturunca direkt bütün soğuk kanlılıklarıyla telefonlarını eline alıp birşeylere baktılar. Bende Teoman’a baktım. O da konuşmaya başladı.

“Eee! Siz? Hadi tanıtın bakalım kendinizi.”

“Aynen yaa! Hadi bırakın şu telefonları.”

Deniz ve Aras önce bribirlerine sonra da bize bir bakış atıp telefonlarını bıraktılar. Önce Aras kısaca kendini tanıttı. Sonra tam Deniz kendini tanıtacakken Teoman lafa girdi.

“Senin tanıtmana gerek yok Denizcim. Biz seni tanıyoruz yaa!”

“Ne? Kimmişim ben Teoman Akkaya? Hadi tanıt beni tanıyorsan-“

“Sen, çocukluğunu yaşayamayıp, para için sürekli işkence gören o küçük kız değil misin…!?”

Oha! Teoman’ın dediğini ben bile beklemiyordum ve benim bile canım yanmıştı yani. Yazık kıza valla. Amaaan eğlenip geçiceeez! (özr dilrm😭🫰🏻) Deniz’e baktığımda resmen buz kesmişti. Ay kal geldi kıza lan. Aras’a baktığımda ise resmen Teoman’ı öldürecek gibi bakıyordu. Aynı zamanda Deniz’e bakıp sakin olmasını söylüyordu. Teoman’a baktığımda sırıtıyordu.

“N-Ne ne diyorsun ya-a… K-Kes sesini…”

“Niye? Yalan mı? Lan seni kaçırdılar dimi yazıl lan sana-“

“NE SIRITIYORSUN LAN ŞEREFSİZ!”

Teoman kollarını iki yana açıp ayağı kalktı.

“NEĞ VAR LAN! Eğleniyorum işteeee!”

Aras yerinden fırlarken:

“BEN GÖSTERİCEM LAN SANA EĞLENCEYİ!”

Deyip Teoman’a ardı ardına yumruklar attı.

Sonra aklına Deniz geldi herhaldeki Teoman’ı bırakıp Deniz’in yanına gitti. Teoman ise hâlâ sırıtıyordu. Deniz çok kötü görünüyordu yaa. Bir elini kalbine koymuş derin derin nefes almaya çalışıyordu ama aynı zamanda ağlayıp, bağırıp, kulaklarını kapatıyordu.

“YAKLAŞMA! YAKLAŞMA! ABİİİ! ANNE BABA! Y-YARDIM! ÖZÜR DİLERİM!”

Ay bende bir gülüyordum bir üzülüyordum. Teoman da öyleydi valla. Ama kimse kolay bir çocukluk geçirmedi! (Ay bunu yazarken hem kendime hem Leyla’ya sövdüm! Ama siz bana sövmeyin lütfn🥰🫰🏻) Aras Deniz’in yanına çökmüş yavaş yavaş yaklaşmaya çalışıyordu. Burası ses geçirmiyordu ama kapı açık olduğu için Deniz’in bağırışlarına herkes gelmişti.

“ANNEEE!”

Hem bağırıyor, hem ağlıyor, hemde Aras’ı başkası sanıp ittiriyordu. Kısacası kriz geçiriyordu.

Annemler içeriden koşarak gelince gözleri far görmüş tavşan gibi açıldı. Nuray abla ve Şerif abi hemen Deniz’in yanına koştu. Nuray ablada çaktırmamaya çalışıyordu ama ağlıyordu belliydi. Şerif abi de çok kötü görünüyordu. Annemler de üzgün gözlerle onlara bakıyordu. Valla bu durumda kim ağlamaz ki. CEVAP VERİYORUM TEOMAN VE BEEEEN!😛 (ya ben nasıl yazdım bunu😭)

“Ayy yazık kıza lan bir şaka yapayım dedim-“

Teoman’ın lafını babam böldü. Teoman’ın omzundan tuttuğu gibi onu sürükleneye başladı. Baya sinirli duruyordu.

“KIZIM TAMAM SAKİN OL LÜTFEN!”

“KIZIM BABACIM SAKİN OL HADİ KENDİNE GEL! ARAS NASIL OLDU!”

“ANNE A-ANNE y-yardım yardım e-edin lütfen…”

Denix bayılmıştı. Aras hemen Deniz’i kucaklayıp kaldırdı. Annemler ve Nuray ablalar kısaca ayak üstü ‘sonra görüşürüz’ falan diyip gittiler. Hepsi çok kötü görünüyordu. Evden çıktıklarında hemen babamların sesine gittim. Babam Teoman’a attığı yumruklar, tekmeler sayılamazdı resmen. Ben ise onları ayırmaya çalışırken annem gelip beni kendi odama sürükledi. Aha başlıyor bizim anne kız dramı… Olacakları biliyordum tabi… Saçımı çekecekti, tokat, çizik…

Dediğim gibi hepsi oldu. Ben bu haldeyken Teoman’ı düşünmek bile istemiyordum… HEPSİ O ÖZTÜRK KARDEŞLER YÜZÜNDEN! Artık düşmandık onlarla. Acımak falan da yok! Tabi olacakları tahmin edebiliyordum, ne zaman onlarla kavga edersek annem ve babam bizi kötü yapacaklardı…

Yazar’dan

Aslında Leyla da Teoman da biliyordu olanların Öztürk kardeşler yüzünden olmadığını ama ikiside kabullenemiyordu… Kabullenmek istemiyorlardı daha doğrusu…

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

48okunma 7beğeni 7yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…