BODRUMUN GENÇLERİ-TEODEN kitap kapağı

5. bölüm / 5

1. BÖLÜM/YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 1. BÖLÜM/YENİ BİR BAŞLANGIÇ

İyi okumalar canlarım.💓

Deniz’den

Ailem ve ben İstanbul’dan, Bodrum’a taşınmıştık… Yani tekrardan Bodrum’a dönmüştük desem daha doğru olur…Keşke dönmeseydik… Ç-Çünkü ben o günü hâlâ unutamamıştım. Karanlıktan hâlâ çı-

“Deniiiz! Hadi gel ya!”

“G-Geliyorum Aras!”

Villamıza gelmiştik. Herkes içeri girmişti, bir tek ben kapıda duruyordum ki Aras’ın sesi ile kendime geldim ve kapıdan içeri girdim, odamı buldum ve incelemeye başladım. Benim odam 4 katlı villanın en üst katındaydı. Aras’ın odası da benim odamın yanındaydı. En üst katta ses yalıtımı vardı. Birde arka bahçede olan ama sadece bizim katta olan bir oda vardı. Orası da parti yapılmak için vardı. Bu evde eski evimiz kadar olmasada güzeldi. Babam Şerif ve annem Nuray’ın, Türkiye’de bir sürü holdingler, oteller v.b. şirketleri vardı. Bodrum’a dönme sebebimize gelecek olursak, o da babamın, Türkiye’de bizden sonra en zengin aile olan Akkaya ailesi ile olan ortaklığıydı. Hakan Akkaya ve Şebnem Akkaya ile bir ortaklıkları olacakmış. Şuan ülkedeki en büyük gündem, Akkaya ve Öztürk ailesinin ortaklığıydı.

Ben odamı gezerken Aras kapıyı tıklatıp ayı gibi içeri girdi.

“Ee fıstık, beğendin mi odanı?”

“Yyyaaaniiii! Eski odam daha büyüktü. Eşyaları daha güzeldi falan.”

“Kız Allah’ın nankörü! Sırf sen ayrılamadın diye eski odandaki eşyalarının aynısını alıp buraya organize ettiler ya. Tabi çoğu eşya da senin sosyal medyalarından görünüp bitmişti o ayrı birşey. Ee tabi Deniz Öztürk olmak bunu gerektirir.”

Aras’ın tersine ben oldukça mutsuz bir şekilde konuştum.

“İstanbul’dan ayrılamamamamın sebebi eski odam değildi ki Aras…”

Aras, demek istediğimi anlamış olacak ki yüzündeki alaycı ifade gitti, yerine oldukça ciddi, üzgün ama bana belli etmemeye çalışan bir yüz ifadesi geldi. Hemen bana doğru adımlayıp, o kocaman boyuyla benim minicik boyuma sarıldı.

“Sakın Deniz!”

Sesi hem yumuşak hem de çok netti.

“Bundan sonra sana kimse birşey yapamayacak!”

“S-Söz mü…?”

“Söz tabi cimcime!”

Eğer biraz daha böyle durursak ağlayabilirdim, o yüzden eski Deniz’e dönmeye çalıştım ve Aras’tan ayrıldım.

“Zaten kimse bana birşey yapamaz! Çünkü beeeeen, Deniz Öztürküüüümmmm!”

“Hahahaa! Tabi lan! Ben de diyorum bizim zorba, kendini beğenmiş ama bir o kadarda tatlı, hayvansever, yardımsever ve özellikle kardeşlerine düşkün Denizimiz nerde kalmış! E buradaymış işte!”

Güldüm. Aras’ı yani ikizimi çok seviyordum… Aynı zamanda kardeşim Aliyide. Eğer günün birinde o ikisinden birine birşey olursa hiç görmedikleri bir Deniz ile tanışırlardı.

“Haa bu arada! Kız bu annem ile babamın ortaklıkları artmış hee!”

“Ne? Başka ne olmuş yine?”

“Bir de Bodrum Eğitim Lisesinin yani bizim gideceğimiz okulun okul aile birliğini beraber yöneteceklermiş.”

“Ay bu muydu? Ben de büyük birşey sanmıştım.”

“E şirket var zaten ortak. E ülkedeki otellerin, şirketler falan çoğu bizim! Daha ne olsun lan!?”

(Canlar bunları lütfen dikkate almayın sadece bir kitap.💓 Hadi devam devaaammm!)

“Haklı olabilirsin okeey!”

“Bir de bu Akkayalar yan villada oturuyormuş. Akşam gidecekmişiz haberin olsun çitlenbik.”

“Ayyy birde onlarla mı uğraşıcam ya! Yaşları kaçmış bari?”

“İkiside yaşıtlarımız canım. Aynı okul ve hatta aynı sınıftayız. Bir kız bir erkek. Manita oluruz lan belki. ahahaha!”

“Ay Aras ya! Ne şerefsizsin hahaa. Ayrıca aşk mümkünse benden uzak dursun lütfen!”

Aras, gülerek bir anda yaralı olan koluma vurdu.

“Aaaahhh! Aras n’apıyorsun!”

“D-Deniz… Deniz çok özür dilerim unuttum! İ-İyi misin?”

Aras tam koluma bakacakken onu ittirdim ve en soğuk sesimle konuştum.

“B-Böyle birşeyi nasıl u-unu-tursun!? Çık odamdan! Yanlız bırak beni!”

“Deni-“

“Aras çık odamdan!”

“Peki… Özür dilerim Deniz…”

Aras odamdan çıkınca koluma baktım. Isırık izleri sızlıyordu… Acısına artık alışmıştım… Ki, bu benim için acı sayılmazdı bile… Daha sonra telefonumu açıp 9 yıl önceki bir habere baktım… Gözümden bir damla yaş düştü. Bütün çocukluğumu çalmışlardı.

-FLASHBACK-

“BIRAKIN BENİİİİ! LÜTFEN BIRAKIN!”

“KES SESİNİ! AİLEN İSTEDİĞİMİZ ŞEYİ VERENE KADAR BİZİMSİN UFAKLIK! AMA AİLENİN DE ACI ÇEKMESİ GEREKİYOR O YÜZDEN!”

Arkasında ki adama bakıp işaret yaptı.

“Salın köpeği!”

“N-NE HAYIR HAYIR HAYIR LÜTFEN! OLMAZ! O-OLMAZ O OLMAZ LÜTFEN YALVARIYORUM!”

Ağlıyordum. Çocukluk diye birşey kalmamıştı artık. 2 aydır böyle şeyler çekiyordum. Daha 7 yaşındaydım…

Köpeği üstüme saldılar. O karanlık, havasız ve dar odada sadece benim acı ağlayışlarım ve çığlıklarım vardı. Köpek her yerime saldırıyordu. En son çok sert bir şekilde kolumun, omzuma yakın bir yerine dişlerini geçirdi.

“AAAAAAAAA! LÜTFEN YETEEEEER! ÇOK CANIM ACIYOR!”

Ama beni duymuyorlardı… Kimsenin duymadığı gibi… Tıpkı şuanki gibi…

…

Telefonumdaki haberi kapatıp derin derin nefes almaya başladım. Nefes alamıyordum. Gözlerim dolmuştu. Hemen kendime gelmeliydim. Bacaklarımın bağı çözülmüş gibi yere, dizlerimin üstüne düştüm. Ağlamaya başladım. Zar zor nefes alıyordum. O anda tüm neşesiyle içeri annem girdi. Ama beni öyle görünce yüzü resmen buz kesti. Hemen benim yanıma koşup, yere çöktü ve ellerimi tutup okşamaya başladı.

“ANNECİM! Deniz! Denizim aşkım canım benim. Hadi kızım bak kendine gel burdasın tamam mı orda değilsin. Ailenin yanındasın güvendesin hayatım tamam mı!?”

“A-An-ne! L-Lütfe-n. Bırakma beni…”

“Bırakmam! Bırakmayacağım! Asla ama asla bırakmayacağım! Geçti.”

Annem bana sıkıca sarılınca daha çok ağlamaya başladım.

Teoman’dan

Öztürk ailesi bizim eve gelecekmiş. Üstüne artık ortaklarımız, yan komşularımız ve okulumuzun bir kısmının sahibi olacaklarmış. Vay be!

Odamda, yatağımda boş boş otururken bir anda Leyla odama girdi.

“Lan! Kızım ben sana kaç kere dicem şu odaya DAN diye girme diye lan!”

“Öff kes bi ya! Pişt! Şu yeni gelecekleri duydun mu lan?”

“Duydum ne var bunda?”

“İlk olarak zorbalarmış bizim gi-“

“HAHAHAHAA! Kızım bizim okulumuzda kim bizden daha zorba olacakmış ha?”

“Valla Teo onlarda okulun diğer sahibi artık! Hee bu iyi olacğağımız anlamına gelmiyor!”

“Bir zahmet lan! Ayrıca garip bir bilgi falan var mı bunlar için?”

“Lan kıza üzüleyim mi güleyim mi bilemedim ama şöyle bir bilgi var elimizdeee. Ya bu kızı adı Denizmiş bu arada ikizinin adı da Arasmış. Neyse işte Deniz’i küçükken para için kaçırmışlar, işkence mi dersin, işte ne boklar geliyorsa aklına ondan yapmışlar. Araştırdım birazda eski haberlerden buldum işte fidye falan istemişker anladın. Kızın zaten yaraları var. Birde karanlık, kapalı alan ve dar alan korkusu varmış.”

Aslında üzülmüştüm. Kolay bir çocukluk değildi. Hatta çocukluk değildi. Ama benimkisi de çocukluk sayılmazdı… O yüzden başkaları acısın valla ben acıyamayacğım. Yüzüme şeytani bir sırıtma kondurdum.

“Valla Leylekcim kusura bakma ama sana hatırlatmam lazım. Biz zorbayız canım. Ayrıca tamam kolay birşey değil yaşadıkları ama yapacak birşey yok valla. Hem o şükretsinki başkası tarafından böyle şeyler görmüş. Y-Ya kendi babasından görseydi. T-Tıpkı benimki gibi…”

“Ya! T-Tamam ya! Duygusala bağlama hemen!

Leyla’dan

Dememe bakmayın. Gözlerim dolmuştu ama güçsüz olamazdım.

Yataktan kalktım ve Teo’ya baktım.

“Yaa hadi! Kalk kalk kalk! Hazırlan bakalım yakışıklı.”

Kapıya doğru yaklaştım ve gülerek konuştum.

“Heeem belkiii DENİZ GÜZELDİR HEEE!”

“Leylaaaaa!”

Teoman’a dil çıkartıp gittim.

Yazar’dan

Herkes hazırlanmıştı.

Deniz info:

Leyla info:

Teoman info:

Aras info:

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

148okunma 9beğeni 9yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…