BİZE YASAK kitap kapağı

2. bölüm / 3

Bölüm 1

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Bölüm 1

Yatagımda uzanmıs oylesıne vıdeo kaydırıyordum. Abım seslendı:
"Eylul, arkadaslarım gelecek bırazdan yemeye. Gel bıraz yardım evt bana abıcım." bi of cektım. Hep bırı gelıyordu besleme gıbı delırıcem artık. Ama itiraz etmeden "Tamam gelıyorum." dedim

Asagı ındıgımde gördüğüm manzara karsısında kahkaha attım. Abım unu patlatmıs yumurtaları yere dusurerek kırmıstı. Her yer un,yumurta olmustu. "Abı sen daha götünü sılemıyosun pızza yapmaya mı kalktın allah askına ya." diyerek kahkaha attım. Abım göz devırıp "çok konuşma da gel yardım et cuce." "Tamam tamam aglama. Merak etme söylemem arladaslarına karızman cızılmesın sımdı."
"Kasınma eylül."
"Aynen ben de öyle dusunmustum."dıyerek pızza yapmaya basladım.

Pızzayı bıtırıp sofrayı kurmuştuk bıle. Derken zıl çaldı. Abımın ıkı arkadası gelecektı. Kaan ve Aslan. Ama haberı yoktu kı ben Defne'yı de cagırmıstım. Kapıyı actıgımda gülmeden edemedım. Kaan ve Aslan Defne'ye cin görmüş gıbı bakıyordu. Anlasılan onlarda defneyı gördüğüne sasırmıstı. Bır Defne'ye bır de Kaan ve Aslan'a bakıyordum. Abım arkamda dıkılıp;
"Kızım nıye almıyorsun ıcerı ınsanları?" dedi. Meğersem aynı anda gelıp bırbırşerınden haberlerı olmayınca sasırmıslardı.
"Haaa evet hadı gelsenıze ıcerı." dedim. Tek tek ıcerı gırdıler.

Icerı gırdıklerınde Defne direkt yanıma oturdu. Abim mutfağa gidip tabakları getirirken Kaan ve Aslan hâlâ biraz şaşkın görünüyordu.

“Ee, siz birbirinizi tanıyor musunuz?” diye sordum merakla.

Defne ağzına attığı zeytini çiğnerken omuz silkti.

“Tanıyoruz da… burada karşılaşacağımızı düşünmemiştik.”

Kaan hemen lafa girdi.

“Ben özellikle düşünmedim.”

“Niye?” dedim kaşlarımı kaldırarak.

“Çünkü Defne'nin burada ne işi olduğunu bilmiyordum.”

Defne ona dönüp gözlerini kıstı.

“Benim burada olmam niye bu kadar olay oldu Kaan?”

“Olmadı ki.”

“Suratından belli.”

İkisine bakıp gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Abim pizzaları masaya bırakıp,

“Daha oturur oturmaz kavga etmeye başladınız, helal,” dedi.

“Biz kavga etmiyoruz,” dediler aynı anda.

Bir an sessizlik oldu.

Sonra hepimiz kahkahayı bastık.

Aslan ise bütün bu konuşmalar boyunca sessizce etrafı izliyordu. Göz göze geldiğimizde hafifçe gülümsedi.

“Sen Eylül'sün, değil mi?”

“Evet. Sen de Aslan.”

“Demek beni tanıyorsun.”

“Abim senden yeterince bahsetti.”

Abim hemen araya girdi.

“Ne anlattım ben?”

“İyi şeyler anlatmadın merak etme,” dedim sırıtıp.

“Eylül!”

Masadaki kahkahalar yeniden yükseldi.

Hep beraber salona geçip masanın etrafına oturduk. Akşam yemeği için hazırladığımız pizza hâlâ sıcacıktı. Abim tabakları dağıtırken ben de Defne'nin yanına oturdum. Kaan ile Aslan karşı tarafımıza geçmişti.

“Eylül, kola nerede?” diye sordu abim.

“Buzdolabında.”

“Getirsene.”

“Abi ellerim var diye mi geldin bunları da kullanayım diye?”

“Evet.”

“Çok komiksin gerçekten.”

Yerimden kalkıp buzdolabına giderken arkamdan Kaan'ın gülüşünü duydum.

“Senin kardeşin bayağı konuşuyormuş.”

Abim hiç düşünmeden cevap verdi.

“Daha tanımıyorsun. Bu daha başlangıç.”

“Duyuyorum sizi!” diye bağırdım mutfaktan.

“Duy diye söylüyoruz zaten,” dedi abim.

Kolyaları masaya bırakıp yerime oturdum. Herkes pizzasından bir dilim alırken Defne bana doğru eğildi.

“Bu arada pizza güzel olmuş.”

“Ben yaptım zaten.”

Abim hemen itiraz etti.

“Ben de vardım.”

“Sen sadece unu yere döktün.”

Kaan kahkahayı patlattı.

“Harbi mi?”

“Sus lan,” dedi abim, gözlerini devirerek.

Aslan sessizce pizzasından bir ısırık aldıktan sonra,

“Bence gayet güzel olmuş,” dedi.

“Bak, Aslan akıllı çocuk,” dedim.

Abim ona baktı.

“Daha beş dakikadır tanışıyorsunuz, hemen tarafını belli etme.”

“Ben sadece pizzayı söyledim.”

“Öyle başlar zaten.”

Hepimiz yeniden gülmeye başladık.

Bir süre yemek yerken herkes kendi arasında konuştu. Kaan sürekli abimle dalga geçiyor, Defne arada ona laf yetiştiriyor, ben de fırsat buldukça ikisine katılıyordum. Aslan ise daha çok dinliyordu. Arada konuşsa da fazla dikkat çekmeye çalışmıyordu.

Tam pizzamdan bir parça daha alacakken Defne ayağıma hafifçe dokundu.

“Eylül.”

“Ne?”

“Sonra sana bir şey anlatacağım.”

Ses tonundan ciddi bir şey olduğunu anlayıp kaşlarımı çattım.

“Ne oldu?”

“Şimdi değil.”

“İyi de merak ettirdin.”

“Sonra dedim ya.”

Tam o sırada abim bize baktı.

“Ne fısıldaşıyorsunuz siz?”

Defne hemen gülümseyip,

“Hiçbir şey,” dedi.

Ben de önüme dönüp pizzamı yemeye devam ettim. Ama Defne'nin biraz önceki bakışı aklıma takılmıştı.

Ne anlatacaktı acaba?

Yemeğe devam ederken Defne'nin az önce söyledikleri aklımdan çıkmıyordu. Sürekli ona bakıyor, o ise sanki hiçbir şey olmamış gibi pizzasıyla uğraşıyordu.

“Defne,” diye fısıldadım.

“Ne?”

“Ne anlatacaksın?”

“Yemekten sonra.”

“Sinirimi bozuyorsun.”

Kıkırdadı.

“Biraz sabret.”

Tam o sırada Kaan elindeki pizza dilimini kaldırıp abime baktı.

“Sen bunu gerçekten kendin mi yaptın?”

Abim şüpheyle ona baktı.

“Niye?”

“Çünkü güzel olmuş.”

“E?”

“Beklemiyordum.”

Abim elindeki çatalı masaya bırakıp Kaan'a baktı.

“Bir daha söyle.”

“Güzel olmuş dedim.”

“Öncesini duymadım.”

“Duymaman daha iyi.”

Kaan'ın gülüşüyle masadaki herkes yine kahkahaya boğuldu.

Ben de gülerek başımı iki yana salladım. Bir yandan da Aslan'a baktım. O da gülüyordu ama daha çok bizi izliyordu. Göz göze geldiğimizde bu kez bakışlarını kaçıran ben oldum.

Yemeğin sonlarına doğru tabaklarımız yavaş yavaş boşaldı. Abim arkasına yaslanıp derin bir nefes verdi.

“Ben bittim.”

“Daha sofrayı toplamadık,” dedim.

“Onu da sen yaparsın.”

“Tabii, başka?”

“Çok güzel anlaştık.”

“Abi seninle anlaşmak zorunda değilim.”

Defne kahkaha atarak ayağa kalktı.

“Ben yardım ederim.”

“Sen otur,” dedim. “Ben hallederim.”

Aslan da ayağa kalktı.

“Ben de yardım edeyim.”

“Yok, gerek yok.”

“Gerçekten sorun değil.”

Abim hemen araya girdi.

“Bırak yardım etsin Eylül. Misafir çocuğu senden daha düşünceli çıktı.”

“Abi sus.”

Aslan hafifçe gülerek tabaklardan birkaçını aldı. Ben de kalanları toplarken mutfağa geçtik.

Bir süre sessizce tabakları yerleştirdik. Sonra Aslan, sanki aklına yeni gelmiş gibi,

“Sen üniversiteye yeni başladın, değil mi?” diye sordu.

“Evet.”

“Nasıl gidiyor?”

“Daha yeni başladım sayılır. Şimdilik alışmaya çalışıyorum.”

“Zor mu?”

“Biraz. Ama alışırım.”

Başını salladı.

“Alışırsın.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra salondan abimin sesi geldi.

“Eylül! Kola nerede?”

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

“Bu çocuk beni bir gün gerçekten delirtecek.”

Aslan güldü.

“Bence sen onu daha çok delirtiyorsun.”

“Kesinlikle hayır.”

“Emin misin?”

“Son derece.”

Tam o sırada Defne mutfağın kapısından başını uzattı.

“Eylül, şimdi söyleyebilir miyim?”

Ona döndüm.

“Neyi?”

Yüzündeki gülümseme bir anda değişti.

“Yalnız konuşmamız lazım.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

77okunma 7beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…