BÖLÜM 3

Deren Uyum

Deren…
Annem ve babam, çok genç yaşta evlenmişler. Annem, on yedi yaşındayken babamla birlikte Eskişehir’den İstanbul’a kaçmışlar. Bu hikayenin sadece bu kısmını bana anlatırlar, arkasını hiç anlatmazlar. Babam ve annem birlikte hem çalışmış hem de okumuşlar. Şimdi babam avukat ve annem de polis. Babam ve anneme en büyük sürpriz, babam üniversitedeyken annemin hamile kalması olmuş. Şaşırmışlar çünkü annemin bildiği kadarıyla hamile kalması imkansızsa yakınmış. Ama ben doğarak annem ve babama umut olmuşum. Annem bana hep böyle anlatır. Bende annem ve babamın bu hikayesini hem hüzünle hem de mutlu dinlerim. Annem ve babam zamanında çok zorluk yaşadıkları için ben de onlara zorluk olmamaya çalışırım. Çünkü mutlu bir çocukluk geçirdim, hep mutluydum ve bu ailemin sayesndeydi. Ben hep mutlu, hep umutlu bir kızdım. Hayatı çok seviyordum. Arkadaşlarım vardı, beni benden çok seven bir sevgilim vardı ve bu benim bir şansımdı. Bu yüzden her zamana şükür ederek yaşardım.

Okul merdivenlerinin basamaklarını birer birer çıkarken düşüncelere dalmış olduğumdan merdiven basamağına takılıp düşüyordum. Allah’tan biri tutmuştu da düşmemiştim.

Beni tutan ara sıra okulda gördüğüm, sarı saçlarıyla dikkat çeken çok tatlı bir kızdı. “Teşekkür ederim.”

Kız bana gülümsedi.”Rica ederim.”

Basamakları daha hızlı çıkmaya başladım. Ceren ve Nilüfer henüz okula gelmediği için sınıfa çantamı bırakıp lavaboya gitmeye karar verdim . Lavabodan içeri girip boş kabinlerden birine girdim. İşimi hallettikten sonra tam pantolonumu düzeltirken lavaboya iki kızım geldiğini duydum. Aralarında konuşuyorlardı.

“Ee, ne zaman ayrılacak sevgilisinden?”

“Öyle böyle ayrılacak, ben boşuna beklemiyorum herhalde .”

Duyduklarımla şok olurken pantolonumu düzeltmeyi bırakıp dinlenmeye koyuldum.

“Kızım, emin misin?”

Daha fazla dayanamayacağım için kabinin kilidini açmaya çalıştım ama başaramadım. Tekrar deneyince açıldı. Fakat kızlar da birinin olduğunu anladıkları için çoktan çıkıyorlardı. Kapıdan savrulan bir sarı saç görmüştüm ve bu saçları nerede görsem tanırdım.

Bu saçlar bugün bana yardım eden kızın saçlarıydı. Çok emindim.

Duyduklarımın şokuyla biraz sarsıldam da daha fazla lavaboda kalmak istemediğim için ellerimi yıkayıp çıktım.

Sınıfa doğru yürürken Arda da merdivenlerden yukarı çıkıyordu. “Günaydın.” Yanına gittim ve beraber onun sınıfına gittik. Arda eşitagırlık seçtiği için farklı sınıflardaydık.

Arda bana doktor randevusunu anlatıyordu. Bende hem onu dinliyor, hem de sabah duyduğum şeyleri düşünüyordum.

Zil çalınca sınıfa gitmek için yerimde hareketlendim. “Görüşürüz.” Dedi ve el salladı. Bende el sallayıp sınıflarından çıktım.

Bu sırada karşı sınıftaki bir sima gözüme çarptı . Bugünkü kızdı. İsmini bilmediğim için onu hep sarı saçları ile aklımda tutuyordum. Bu kız ne karıştırıyordu?

Kendi sınıfıma doğru yürürken Ceren ve Nilüfer de yukarı çıkıyordu. İkisinin de yüzünden düşen bin parçaydı. Yanlarına gidip ikisinin arasına girdim ve kollarını tuttum. “Günaydın.”

Onlar da bana aynı neşede olmasa da karşılık verdiler.
Birlikte sınıfa girdik. Ancak ders boyunca Ceren hep üzgündü, ne olduğunu sorsam da cevap vermedi. Bir şeyi olmadığını söyleyip durdu.

“Çıkışta bir şeyler yapalım mı, ister misin?” Ceren hemen hızla kafasını olumsuz anlamda iki yana salladı.

Onun bu hali canımı sıkmıştı.

~~~

Dersler bittiği zaman herkes eşyalarını toplamaya konulmuştu ki Fizik hocamız Hikmet Hoca içeri girdi.

“Gençler nereye?” Herkes durup hocaya bakarken hoca da durmuş bize bakıyordu.

“Eve hocam.” Melisin cevabında gülerken hoca bana ters ters baktı.

“Öyle mi evladım, peki bugün kamp olacağını size söyleyen olmadı mı? Ömer?”

Şimdi de herkes Ömer’e bakıyordu. Ömer birden elini ağzına götürdü, sanırım şaşırmıştı. “Hocam valla demeyi unuttum .”

Hoca anladığını bellı eder gıbı sözlerine devam etti. “Evet gençler, bugün kimsenin dershanesi de yok , bu yüzden hepiniz kampa kalıyorsunuz.

Herkes oflayıp puflarken eşleşenler yan yana oturmaya başladı. Ceren ve benim hiç gidesimiz yoktu. “ hocam Ceren ve ben çalışsak?”

Hoca bana yine öfkeyle baktı. “Kızım, ben sizin çalışamayacağınızı biliyorum zaten. Herkes eşleştiği kişinin yanına. Ben gelip sizi kontrol edeceğim.

Ceren gün boyu zaten mutsuzdu, şimdi daha da morali bozuktu. Ben duvar kenarı en arka sıraya Baranın yanına oturdum. Baran ve ben komşuyduk ama aramız uzun süredir bozuktu.

Bu mevzuyu hatırlamak istemediğim için Baranın yanına oturdum. O da çantasından Fizik kitabını çıkarıyordu. Benim geldiğimi anlayınca duraksadı ama kitabı masanın üzerine koydu.

Bir şey söyleyecek gibiydi ama sanki tereddüt ediyordu.
En sonunda derin bir nefes aşıp konuşmaya başladı. “Rahatsız oluyorsan başka yere oturabilirsin.”

Böyle söyleyince sanki o benden rahatsız olmuyormuş gibi hissetmiştim.

“Rahatsız oluyorsan başka yere oturabilirim.” Bakışları hızla bana döndü. Sanki hayır diyecekti ama dememişti.

“Yok.” Verdiği cevapla önüme döndüm ve kitabın en başını açtım. Tabii ki kitap da güzeldi ama kendi notlarımdan daha iyi anlıyordum. Notları ikimizin görebileceği bir yere koydum ve derse başladım. Baran başta anlatmama şaşkın bakıyordu ama daha sonra dinlemeye başladı.

Ara sıra anlayıp anlamadığını soruyor ve onay alıyordum. Sadece kafasını salladığı için doğru söyleyip söylemediğini anlayamıyordum ama bazen ben demeden kafasını salladığı için anladığını anlayabiliyordum. Yarım saat boyunca ders anlattıktan sonra son bir formülü daha açıkladım ve anlayıp anlamadığını kontrol etmek için ona döndüğümde Baran zaten bana bakıyordu. Beni mi izliyordu?

“Anladın mı?” Yakalanmış gibi hızla cevap verdi.

“Hı Hım”

Çantamdaki dosyadan geçen gün çıktısını aldığım yaprak testleri çıkarıp Baran’ın önüne koydum. “Biraz test çözelim daha iyi anlarsın.”

O da eline kalemini aldı.
Hemen ilk soruyu anlatmaya başladım. “Bak şimdi..”

~~~

Baran’a ilk testi anlatarak çözmüştüm. Şimdi ise o kendisi çözüyordu. Bu sırada bende Ceren’i kontrol etmek için onun olduğu tarafa baktım. Ama Ceren kafasını sıraya koymuş uyuyordu. Ömer ise yanında oturmuş garibim test çözüyordu. Ceren’de bir şey vardı ama hadi hayırlısı.

Bu defa bakışım Nilüfer ile Kaan’a kaydı. Nilüfer Kaan’a kâğıdın üzerinde anlata anlata test çözerken fark ettiğim bir şeyle karşılaştım. Kaan sadece Nilüfer’e bakıyordu. Sadece onu izliyordu. Bu fark ettiğim şeye gülümserken rahatsız olmasınlar diye önüme döndüm. Başımı ne yapıyor diye barana bakmak için çevirdim.

Ama Baran bir soruda takılmış olacak ki kalemi elinde döndürüp duruyordu.

“Ne oldu?” Bana bakmadan cevap verdi.

“Düşünüyorum.”

“Peki.” Bu sırada benim telefonuma bildirim gelmişti. Ekrandaki beyaz kalbi görünce içim kıpır kıpır olmuştu.

🤍: ne yapıyorsun?

Bekletmeden cevap yazmaya koyuldum.

Siz: kamptayım, ders çalışıyorum

🤍:hani şu fizikçinin kampı mı

Tam cevap yazacaktım ki elimden telefonum çekildi. Yanımdaki barana döndüm.

“Ne yapıyorsun?” Anlamadığım için sakin sakin sorarken o benim aksime öfkeli görünüyordu.

“Bildirim sesinden odaklanamıyorum, sonra yazarsın manitana.” Sinirle ona döndüm.

“Ne saçmalıyorsun, ver şu telefonu.” Elimi cebine uzatsam da bileğimi kavradı ve havaya kaldırdı. Yüz yüze bakıyorduk demek isterdim ama hayvan gibi uzun olduğu için yukarı bakıyordum.

“Al alabiliyorsan.” Sinirle elimi çektim. O kimdi de telefonumu alıyordu. Üstelik Ardadan mesaj geldiğine kadar görmüştü. “Ver şu telefonu.”

Artık gerçekten sinirleniyordum. Telefonum çalmaya başladığında sınıftakiler bize doğru baktı.
Baran cebindeki telefonu çıkarıp elime verdi. Sinirle çektim ve telefonu sessize aldım. Arda aramıştı. Ayrıca üç tane de mesaj vardı.

🤍: görüldü?
🤍:?
🤍:??

Hemen yazmaya başladım.

Siz: Kamptayım, çıkınca yazacağım. Öptüm.

Barana o kadar öfkelenmiştim ki o iki saat dolana kadar tek kelime dahi etmemiştim. O da bana nedenini bilmediğim bir şeyden dolayı öfkeliydi ki ne test çözüyordu ne de ders çalışıyordu. Sinirle arkasına yaslanmış, elindeki kalemin arkasındaki silgi kısmını masaya vurup duruyordu. İki saat dolunca herkes ayaklanmaya başlamıştı. Hemen ayağa kalkıp eşyalarımı toplamaya başladım.

“Bunları almıyor musun?” Baran önündeki testleri kalemle gösterdi. Ona cevap vermek istemiyordum. Bu yüzden vermedim. Eşyalarımı toplayınca Ceren’in yanına doğru gitmeye başladım. Ceren hâla uyuyordu. Ömer de çoktan eşyalarını toplamış ve ayaklanmıştı.

“Noldu buna?” Ömer Ceren’i kastederek sormuştu soruyu. Bilsem de söylemezdim zaten fakat bilmediğimi belli ederek omuzlarımı kaldırıp indirdim. Ömer başını sallayıp Kaan’la birlikte yanımızdan ayrıldı.

“Ceren, hadi uyan.”

~~~

Ceren’i uyandırdıktan sonra hep birlikte okuldan çıkmıştık ve eve gelmiştik. Biz gelene kadar hava çoktan kararmıştı. Eve gelir gelmez odama gecıp ardayla sesli konuştuktan sonra yemeğe geçmiştik.

“Hikmet hoca quiz yapmış.” Annemle birlikte sohbet etmeye başlamıştık. Babam ise bu akşam şehirdışındaydı.
“ evet anne, güzel geçti.”

Yemekten sonra odama geçtim ve bugün Baran’a acaba sert mi davrandım diye düşünmeye başladım. Aslında yaptığı çok saçmaydı ve benim tepkim gayet yerindeydi ama düşünmeden edemiyordum işte. Bir de eskiden beri ona gıcık oluyordum ve bunun da etkisi vardı tabii.

Çalışma masasının başına oturup çalışmaya başladım. Ben tyt’i önceden halletmiştim bu yüzden dershaneye gitmiyordum çünkü bence yorucuydu ama koçluk alıyordum. Nilüfer de öyle. Sınıftaki çoğu kişi öyledeydi aslında. Hemen derse başladım.

Tam derse odaklanmışken telefonuma bir bildirim geldi.

Dilarasultan0_ sizi takip etmek istiyor.

Hesaba tıkladığımda bir şok daha yaşamıştım. Bugün konuşmalarına şahit olduğum, anladığım kadarıyla sevgilisi olan biriyle konuşan kız buydu ve ismi Dilara’ydı. Tabii ki isteğini kabul etmedim ama neden istek atmıştı acaba. Aynı anda Arda’dan bildirim geldi.

🤍: ne yapıyorsun?

Ama ardayla daha yeni konuşmuştuk ve özel dersi olduğu için bir saat olmayacağını söylemişti. Saati kontrol ettim, henüz bitmemesi gerekiyordu.

Siz: senin dersin yok muydu?

🤍: erken bitti. Ne yapıyorsun?

Siz: ders çalışıyorum.

Ders çalışacağım için konuşmayı kısa kestim ve telefonu kapattım. Kapatmadan önce bir içgüdü ile ınstagrama tekrar girdim ve istek kutusuna tıkladım ama yoktu, gitmişti.

Az önce istek atan kız isteğini geri çekmişti..