Resim Sınıfı

"Anahtarlar tabii ki bende kalacak" Dedim inatçı bir tonla. "Müdirenin dediğini duymadın mı? Gözün üstünde olsun... Ya da ona pek güvenme... Yok yok başka bir şeyler dedi."
Yani ne dediğini tam hatırlamıyor olabilirdim ama o tarz bir şeyler söylemişti işte.
Sonra da bize bakan insanlara döndüm. Bir şey demedim ama onlar kafalarını döndürdüler zaten.
İnsanlar böyle...
Yaptıklarının yanlış olduğunun onlar da farkında. Öyle olmasına rağmen hatalarını onlara farkettirdiğimde sanki bilmiyormuş gibi davranıyorlar.
Her neyse hiçbiri ile uğraşamayacağım çünkü biliyorum ki beni kıskanıyorlar.
Beni çekemediklerini düşünerek tüm her şeyi çekip atmak bazen en kolay yol oluyor çünkü üzerine biraz düşünürsem bu sefer benden nefret ettiklerini düşünmeye başlıyorum.

Ki bu hem derslerinde hem de resimlerinde okul birincisi olan birinin kafasını dağıtmak demek. Şu dünyada en son bile istemediğim türden bir şey.

Anahtarları elimde döndürerek resim sınıfının kapısına gittim. Anahtarı çevirdiğim an burnuma tiner kokusu doldu.
Allah'ım!
Yine kim yağlı boya yapmıştı burada?! Cidden 'yağlı boya yapılmaz' ya da ona benzer bir tabela falan asılmalıydı bence tüm resim sınıflarına.

Elimi yelpaze yaparak içeri girdim.
Yani pek etki etmiyordu aslında... Ben de elimi yelpaze niyetine kullanmayı bıraktım çünkü evet çok ağır bir koku ama insan çabuk alışıyor.
Arkamı döndüm.
"Eg-"
Bu çocuk niye sürekli dibimde bitiyor benim?
Sol elimin baş parmağını üst damağıma bastırdım ve biraz uzaklaş gibi bir el kol hareketi yaptım.
O el hareketleriyle çay siparişi bile vermiş olabilirdim gerçi.
NEYSE.
Bir insan her şeyde iyi olamaz ya sonuçta! Beden dilimi biraz kötü kullanıyor olabilirdim... Biraz. Hem ayrıca kimya yapabiliyor olmam tüm negatif becerilerimi nötrlüyor.
Evet. Kesinlikle.

Tiner kokusu iyice hafiflediğinde odanın tam ortasında duran ve sanırım 50×70cm olan tuvale ilerledim. Tuvalin üzerinde durduğu şövale yeni alınmıştı. Ayrıca şövalenin yanındaki küçük sehpanın üzerindeki fırçalar da hem tüm numaralara sahiplerdi, hem de onlar da yeni alınmıştı! Daha önce hiçbirine boya değmemiş olduğu belliydi.
Fırçaların konduğu kupadan paletlere kadar her şey sıfırdan alınmıştı.
BURASI CİDDEN HARİKAYDI!
Üstelik 2 ay boyunca haftanın yalnızca 1 günü ders işleyip, kalan 4 günü bu sınıfta olacaktım. Tüm gün!
Tabii bir takım çürük elmalar... Her yerde varlar, bir şey diyemeyeceğim.

Kollarımı iki yana açıp etrafımda dönmeye başladım.
Sevindiğimde, ya da üzüldüğümde, ya da sinirlendiğimde falan.
Sevdiğim bir hareket.
Yaklaşık 10 tur falan döndükten sonra başım biraz dönmeye başlayınca durdum ve Ege'yi gördüm.
İşte bahsettiğim çürük elma...
Vücudunu kapıya yaslamış ve kollarını kavuşturmuştu. Ona baktığımda o da tuvale yöneldi ve yanıma geldi.
"İpek."
"Hm?"
Güldü. Ya da ona benzer bir şeyler ama tebessüm etti sanırım çünkü yüzüne bakmıyordum.
"Kaç yaşındasın sen?" Diye sordu.
Dalga mı geçiyordu bu eleman benimle?
"Pardon? Ne bakımdan?"
"Şu hareketi en son 8 yaşında yapmıştım sanırım, o yüzden sordum."
Bunu söylerken hâlâ kıkırdıyordu.
Ben cidden bu vatandaşla aynı ortamda duramazdım ya.
Küçük bir erkek kardeş gibiydi ama kesinlikle daha sinir bozucu.
Ellerimi belime koydum ve ona döndüm. Başımı kaldırıp gözlerine baktım.
Konuş artık.
Of şu an cidden çok havalı bir şeyler söylemenin tam zamanıydı ama sanırım beynim çalışmayı durdurmuştu.
"Akıl yaşımın senden fazla olduğu kesin!"
Cidden söyleye söyleye bunu mu söyledin İpek, şaka mısın kızım sen?
Ege gözlerimin içine baktı ve sonra kafasını sağa çevirdi.
"1-C sınıfından İpek Soylu, Ege Deniz'e büyük laf soktu!"
Sonra alkışlamaya başladı.
Ellerim belimde kafamı salladım.
"Sen kafa mı buluyorsun benimle?!"
Arkamı döndüm ve pencerenin yanına gittim.
İçerideki yağlı boya ve tiner kokusu karışımı başımı ağrıtmıştı.
"Seninle uğraşamayacağım şu an!"
Fakat bir sorun vardı ki, pencereye dönük olduğum için görünmese bile, ben de gülüyordum.