İlk Sohbet Denebilir Mi?

Bu şaka falan olmalıydı ya. Lütfen. Cidden. Umarım. İnşallah.

EGE İLE 2 AY BOYUNCA HİÇBİR DERSE GİRMEDEN SADECE AYNI ODADA RESİM YAPACAK OLMAMIZ KABUS FALAN OLMALIYDI.

Müdirenin odasından çıkmak için adım attığım anda Ege de benimle beraber adım attı.
Kapıyı açmak için elimi kapının koluna uzattım ve aynı anda elimiz kapının koluna uzandı.
Bunu romantik bir sahne gibiymiş falan anlatmayacağım...
Elimi hemen geri çektim ve birkaç defa salladım. Sanki kirlenmiş de üzerindeki lekeleri savurmaya çalışıyormuşum gibi.
Yani bana kalırsa zaten öyleydi de.
Kapıyı açıp kenara çekildim.
Ege'ye baktım.
"Bayanlar önden!"
BANA BAKIŞI O KADAR KOMİKTİ Kİ!
Onu sinir etmek ilk defa hoşuma gitmişti.
Bu arada Sevil hocamızın bakışı da bir o kadar korkutucuydu...
Ege geçtikten sonra ben de onun ardından dışarı çıktım ve müdireme bir kez daha gülümseyip odadan çıktım.

Kapıyı kapatır kapatmaz arkamı döndüm ve Ege resmen arkamda belirmişti, veya ona benzer bir şey. Yani aslında kapıdan daha az önce çıktığı için şaşırtıcı değildi ama... Of her neyse bir anda aramızda 5-6 santimlik bir mesafe kalmış olması ürkütücüydü her halükarda.
Bakışlarımı sağa çevirdim ve kenara çekildim.
"Bu sene gelmiştin, değil mi?"
Tabii ki bu dönemin başında martın ortalarında perşembe günü geldiğini biliyordum.
Derecemin düşmesinin sebebini araştırmak, merak etmek veya onu önemsemek sayılmazdı. Sayılmamalıydı yani.
Annesinin kızlık soyadını da tamamen tesadüfen öğrenmiştim.

Yani, kısmen tesadüfen.

Annesinin facebook hesabına eski soyismiyle giriş yapmış olması benim suçum değildi.
AYRICA.
O benim düşmanımdı. Belki düşmanım değil, yani. Bilmiyorum. Ama kesinlikle rakibimdi. Etrafımda bulunmasındana rahatsızlık duyduğum türden insanlardandı.

Yani şu an tam yanımda olması hiç etik değildi.
Birkaç dakika beklemiş olması gerek ki ben tüm bunları düşünürken o hâlâ daha cevap vermemişti.
Yüzüne baktım. İnce çerçeveli siyah gözlüklerini burnuna doğru itti ve
"İpek, hakkımda bugünden itibaren kaç gün önce geldiğimi hesaplayabilecek kadar bilgi sahibi olduğunu biliyorum. Yine de çok merak ediyorsan, evet bu sene geldim."
Konuşmaya devam edecek gibi oldu o yüzden ağırlığımı bir ayağıma verip kollarımı kavuşturdum ama o avucunu açıp bana doğrulttu.
"Anahtarlar?"
Pardon?!
Anahtarlar bana verilmişti?
Tek kaşımı kaldırıp ona baktım.
"Anahtarlar derken?"
"Anahtarlar işte."
"Ya açık konuşsana!"
İç çekti ve bana baktı.
Paşamı çok yorduk sanırım. Bu haller ne şimdi?
"İpek, anahtarlar sende mi kalacak? Yani ben nereden baksan 2 aydır falan buradayım ama ben bile anlamışımdır sana bir şey emanet edilmeyeceğini."
"Nerden vardın o kanıya?"
Bunu cidden merak ettiğimden sormuştum. Cidden, nasıl yani? Ben hiçbir eşyamı kaybetmem ki! Tersine, her şeyim çok düzenlidir. Ne saçmalıyorsa...

Cevap vereceği sırada müdirenin kapısının önünde yarım saattir konuşuyor olduğumuzu farkettim.
Bana farkettirilmiş de olabilir tabi. Teneffüs olmuştu ve tüm öğrenciler bize bakıyordu.

Sanırım hepsi rakip olduğumuzu biliyordu ve konuşuyor olmamız onlara garip gelmişti.

Haklılardı.

Çünkü şu an Ege ile konuşuyor olduğuma ben de şaşırıyordum.