İlk Gün

Ben bir resim yaptığımda iki seçenek vardır. Ya o resim güzel olur, ya da daha güzel olur.
Benim hayatımda kötü diye bir şey yok. İyi ve daha iyi var.
Böyle yetiştirildim.
Fakat Ege ile aynı anda müdirenin odasına çağırıldığımda, o 'ben mükemmelim' algım tamamen yıkıldı. Çünkü o bana tamamen mükemmel olmadığımı hatırlatıyordu. Arada.

Okulda yapılan resim yarışmalarını çoğunlukla ben kazanırım. Bu 'mükemmel kız çocuğu' imajımı korumam için en iyi yöntemlerden birisi.
Maalesef Ege geldiğinden beri bu durum biraz değişti.
Bu kadar sakin anlattığıma bakmayın, ilk geldiği ay sinirden çılgına dönmüştüm! Yıllardır birinciliği elinden düşürmeyen ben, daha 1 aydır okulda olan bir çocuğa yenilmiştim. İkinci olmuştum!

Yarışmanın konusunu bile çok iyi hatırlıyorum. Natürmort bir eseri soyut esere dönüştürmemiz istenmişti.
Saçma, değil mi?
Lütfen tek olmadığımı söyleyin. Çünkü bunun saçma olduğunu düşünen tek kişi bensem eğer, şu zamana kadarki tüm resim eğitimimi çöpe atmaya hazırım...

Aslında Ege'nin birinci olduğu bu yarışma beni halihazırda korkutuyordu. Çünkü gerçekten zor bir konuydu.
Ama bana zorsa, herkese zordu öyle değil mi?
Değilmiş.

İnternette arattığım ilk natürmort çalışmayı seçtim. Çünkü bana göre, bu çalışma çok zor bir çalışmaydı ve ben bile yapamıyorsam kimse yapamazdı. Yani birinciliği hiçbir şartla kaybetmeyecektim.
Aslında yeni bir çocuk gelmişti ama, o da ne kadar etkileyebilir ki?
Bu kadar etkileyebilirmiş...
Tüm lise hayatım boyunca ilk defa bir resim sınavında 2.olmuştum ve sanırım Ege'ye ilk nefret beslediğim gün o gündü.

Ege'nin bana ilk nefret beslediği günü bilmiyorum tabii, zaten umursamıyorum da. Belki benden nefret etmiyor bile olabilir.

Gerçi, ben olsam ben bile kendimden nefret ederdim.

Şuan bunu düşünemeyeceğim. Çünkü yaklaşık 3 dakika önce müdirenin odasına çağırıldım.

Normalde olsa gerilmezdim aslında. Çünkü arada tebrik edilmek için çağırılıyorum, aynı odaya defalarca gittim.
Fakat bu sefer tebrik edilmeye çağırılıyor olamazdım.
Birinci olmamıştım ki!
O ressam bozuntusu beni yine geçmişti. Ağlamak, kendimi yerlere atmak istiyordum cidden.

Üstelik, şuan müdirenin odasına çağırılma sebebim de o ressam bozuntusuydu zaten!
Aslında, olayı tam olarak bilmiyordum. Ama işin ucunda o çocuk varsa hayır değildir, o kesin!