Pardon?

"Anlamadım hocam, beraber mi?"

Ben onunla ortak bir şeyler yapmaya çok meraklıydım sanki. Cidden... Şu çocuğu birkaç insan bulup dövdürtmeyi o kadar çok istiyordum ki... Ama yok, olmaz.

Müdirenin göremeyeceği şekilde Ege'ye ters bir bakış attım. Ağzımın içinde bir şeyler mırıldandım ama Ege'nin bile duyup duymadığından emin değildim.

"Müdire Hanım" Diye söze başladım.
"Özellikle mi yaptınız, birbirimize sinir olduğumuzu bild-"
"Pardon?" Diye bir ses geldi arkadan.
O ressam bozuntusu başlamıştı yine söze.
"Benim sana sinir olduğumu nereden çıkardın ki?"
Kollarını kavuşturmuş bana bakıyordu.
"Seni o kadar önemsiyor olsam bunu şükür sebebi falan sayman gerekirdi."
Bu cidden kendini nimetten mi sayıyordu yoksa bana mı öyle geliyordu?
Onu görmezden gelerek lafıma devam ettim.
"Birbirimize... Hatta. Tamam lafımı değiştiriyorum. Benim ona sinir olduğumu bildiğiniz için mi ikimizi aynı projeye koydunuz? Hem de aynı oda, aynı tuval..."
Konuşmaya devam edecektim ama yine sözüm kesildi. Bu sefer müdire tarafından.
"Çocuklar, anlamadığınızın farkındayım ama bu uluslararası bir yarışma. 84 ülke diyorum! Koca ülkede sayılı okullar arasında bir okuldasınız. Üstelik o okulun derece öğrencilerindensiniz. Siz de gayet farkındasınız bunun."
Yakasında ipe asılı olan gözlüğünü gözüne taktı ve lafını bitirdi.
"Sırf birbirinizden hoşnut olmuyorsunuz diye-"
"Hocam, ben dedim! Benim bu kızı umursadığım falan..."
Müdirenin sözünü bile bu kadar kolay kesebilen biri, cidden nasıl derece öğrencilerinden biriydi?
Müdire onun lafını böldü.
"Uzatma oğlum. Ne diyordum? Hah! Birbirinizden hoşnut olmamanız bu kadar büyük bir fırsatı tepebileceğiniz anlamına gelmiyor çocuklar."

Bakışları ikimizin de resmen ruhuna bakıyordu ve tartışma burada bitmiştir mesajı veriyordu. Bu konuda sayın müdiremizin eline su dökemezdik herhalde. Ben hayatımda otoritesi bu kadar yüksek olan başka bir insan görmedim, duymadım, tanımıyorum.
Bazen korkutucu olabiliyor ama, yine de ben Sevil hocam kadar tatlı bir insanla tanışmadım bu güne dek.
Beni Ege denen elemanla aynı projeye sokmasaydı biraz daha çok sevebilirdim belki onu...
★
"O halde anahtarı sana veriyorum İpek."
Elimi açtım ve okuldaki en büyük resim odalarından birinin anahtarı elime düştü.
"Odanın anahtarı sana emanet."
Ege'ye baktı. "Şuna güven olmaz pek. Gözün üstünde olsun." Bana göz kırptı.

Sonra da gülümseyip dosyalarına geri döndü.
"Çıkabilirsiniz."