#4-Sesler-#

Herkese merhaba ve iyi geceler, aslında bu bölümü dün yazmak istedim ama hastahaneden yeni gelmiştim ve çok yorgundum. Yarım saat sürmeyen test için dünyanın yolunu gittim..

Ama önemli değil, sonuçta onlarda işlerini yapıyorlar. Kliniğin önünden geçerken orada yaşadıklarım aklıma geldi, o uzun koridorda yürürken gördüklerim hafızam da canlandı.. Tekrar oraya dönmekten korktum, orası açık cezaevi gibi.

Telefon yasak, tablet yasak.. İlk yatışımda öğlen 13:00 ile 14:00'a kadar telefon serbestti ve uzun izinler vardı. İzin alıp gezebiliyorduk, çok kez annemle izin alıp kantine gitmişizdir.
Bazen akşam yemeği için izin ister babamlarla hastahaneye yakın bir yerde yemek yerdik..

Sonra vın hastahaneye, bir keresinde yemekten sonra oraya dönmeyi hiç istemedim ama mecburen döndüm. İki yeni kitap almıştım onları okudum. En sevdiğim kitap küçük prens'tir benim. Defalarca okumama rağmen hala ilk defa okuyormuş gibi hissederim.

Bazen filmini de izlerim ama bizim evde televizyon genelde annemin elindedir. O ne isterse biz onu izleriz. Babam hariç o balkondan ayrılmaz, oraya yuva yaptı sanırım.. Böyle düşündüğümü görse ne derdi acaba?

Umurumda değil aslında, bizim babamla çok yakın bir ilişkimiz yok. Ben daha çok annemle anlaşabiliyorum. Ona yakın hissediyorum, babam bunun farkında mı hiçbir fikrim yok..

Onu da üzmek istemiyorum ama ondan çok çekiniyorum, elimde olan bir şey değil bu ne yazık ki.. Benim kendime güvenim neredeyse sıfır, kendime güvenmiyorum.. Güvenemiyorum, annem hep güvenmemi söyledi.. Ama ben kendime değil daha çok ona güveniyorum.

Başlığın ve yazdıklarımın birbirleri ile alakası yok diyorsunuzdur eminim, şimdi oraya geliyorum. Sesleri ilk kez ailemle paylaştığımda kardeşim benimle dalga geçmişti ve babam ona kızmıştı.

Ben ise üzülmüştüm, kalbim kırılmıştı. O zamanlarda da zayıftım. Zar zor su içiyordum, hatta neredeyse hiç içmemeye başlamıştım. Yine halsizdim.. Öyle ki bir tavuk bile almaya gidememiştim.. Kaç yılında olduğunu hatırlamakta biraz zorluk çekiyorum, bu yüzden hatırladığım kadarını anlatacağım..

Karanlık odada güm güm çarpan kalbimle nefes alışlarımı düzeltmeye çalışırken halsiz bir şekilde yatıyordum.. Akşam yemeğinde makarna vardı, canım makarna istemiyordu.. Aynı şeylerimi yiyeceğiz diye düşünürken, annem sanki içimi okumuş gibi git tavuk al midye tavuk yapalım dedi.

Gitmek istedim ama o kadar halsizdim ki yerimden kalkamıyordum, ona halim yok dedim. O zaman makarna yersin dedi.. O zamanlar bana pek inanmıyorlardı.. İlgi çekmek için yaptığımı sanıyorlardı ama ilgi için yapmıyordum..

Gerçekten karnım ağrıyordu..

Bir gün annem mercimek yemeği ve makarna yapmıştı, ben sulu diye mercimek yemek istemedim. Bu yüzden makarna aldım, tam bu sıra da annem tabağıma azcık mercimek yemeği koydu..

Ne yapacağımı bilmiyordum, bir taraftan umutla yememi bekleyen annem bir taraftan sesler.. Kapana kısılmıştım, en son sesleri dinledim ve tabağımı çöpe döktüm..

Bu hareketim annemi çok kırmıştı...

Sonra bana küstü, haklıydı. Ama bu daha başlangıçtı, sulu yemekleri yememeye başladım.. Karpuz, kavun hiçbir sulu şeyi yemiyordum. Kuru bir iskelet gibiydim.

Öyle ki omurga kemiklerim tek tek sayılabilirdi, özel bir psikiyatriye gittim. Benim için gerçekten özel bir insan kendisi.. Onunla konuşurken ağlamaya başladım, içimi döktüm.

Halimin kötü olduğunu görünce bir acile gidin Eylül iyi görünmüyor dedi aileme.. Acile gittik, kan tahlili yaptılar ve yine sodyum seviyemin yükseldiğini öğrendim.. İlki 174'ken ikincisi 163'tü. Hemen yatışım yapıldı, 2 litre serum ve yan taraflarım ağrıdığı için ağrı kesici aldım.

Sabah ultrason çekildi, çok şükür kötü bir şey çıkmadı. Ama sodyum yine yüksekti, düşmüyordu. Annem hem üzgün hemde kızgındı bana, bana "Yükseltmişsin." dediğini çok net hatırlıyorum..

Doktorun annem ile mideyi suyla doldurma tedavisi ile konuşmasını duydum, burnumdan hortum sokulma fikri hiç hoşuma gitmemişti. Aslında bundan çok korktuğum içindi belkide..

Sodyum seviyem düşsün diye çok dua ettim, şanslıydım seviyem azda olsa düştü. Rahatlamıştım, burnumdan hortum sokulmayacaktı.. Bir süre sonra taburcu oldum.. Daha iyiydim, su içiyordum..

Hayat güzeldi, kilo bile almıştım.. Pozitiftim. Mutluydum, şiirler şarkılar yazıp üniversiteye hazırlanıyordum. Şimdi de hazırlanıyorum çünkü geçen sene kazanamamıştım. Edebiyat bölümünü okumayı gerçekten çok istiyorum.

Bu yüzden çok çalışmam gerektiğini biliyorum ve yks'ye daha sıkı çalışacağım. Tabi bu arada sesler hiç susmuyorlar. Neler söylüyorlar diye merak ettiniz tahmin edebiliyorum.
Merakınızı gidereyim, bana "Değersizsin, öl geber, sen su içemezsin karnın ağrır, anneni öldür.." Bunlar sadece bir kısmı.. Birde balkona çıktığımda "At kendini.." var. Balkonda güvende hissetmiyorum, aşağı bakınca başım dönüyor.

O yüzden işimi bitirip hemen içeri koşuyorum, bir keresinde rüyamda balkonun kenarında aşağı düşmek üzereyken gördüm kendimi.. Çok korkmuştum, bizim ev dördüncü katta. Yani yüksek..

Merdivenlerden de çok zor iniyorum, bir keresinde ilaç yüzünden aşağı inerken düştüm ve yuvarlandım. O zamandan beri merdivenleri inerken çok korkuyorum.

Travma oldu bende, yine düşersem diye çok korkuyorum. Bu yüzden gerekmedikçe evden çıkmıyorum, gidersem bakkal ya da market oluyor.
Aslında şu sıralar kendim için alışveriş yapmak istiyorum.. Kendime bir şeyler almak istiyorum.. Sonuçta genç bir kızım ve benimde ihtiyaçlarım var.

Hastalığımdan dolayı bir işede gidemiyorum çünkü uyku düzenim bombok. Gece geç yatıp sabahta geç kalkıyorum, annem bundan hiç mutlu değil. Haklı ama bu benim elimde olan bir şey değil, bende erken kalkmak istiyorum..

Kahvaltımı erken yapıp ders çalışmak istiyorum, bunun için çok dua ediyorum ama kabul olur mu emin değilim. Annem yine de dua etmeye devam et der, bende iç çekip onu dinlerim.

Sesler konusunda annem bana çok yardımcı oluyor, bana cesaret veriyor. Onun sıcak ve samimi sözleri bana güç veriyor. Onu çok seviyorum, onsuz bir dünya hayal edemiyorum.. Aslında ailemin olmadığı bir dünya hayal edemiyorum, küçük bir kızken tek istediğim onları gururlandırtmaktı. Bunu başaramıyorum ne yazık ki...

Ama belki bu kitapla gurur duyarlar, annem hep kendi hayatını yaz derdi. Bende yazmaya karar verdim ve bu kitap ortaya çıktı, umarım bunları okurken sıkılmıyorsunuzdur. Çünkü ben anlatırken çok rahat hissediyorum.

Bunları paylaşabilmek çok iyi hissettiriyor, içimden bir yük gidiyor sanki.. Bütün yaşadıklarım bir ok gibi saplı sırtımda.. Yaşananların hepsi benim suçum.. Benim yüzümden.

Neyse ki ailem bana göğüs gerdi ve birçok şeyin üstesinden geldim, geliyorum.. Annem beni affetti, babam ve kardeşimde.. Ben kendimi affedemiyorum.. Onlara yaşattıklarımdan dolayı çok suçlu hissediyorum.

Bu suçluluk duygusu beni yiyip bitiriyor, beynimin içi savaş alanı gibi. Enkaz dolu.. Bu enkazı nasıl kaldıracağımı bilmiyorum, çok yorgunum..

Sürekli düşünmek beni çok yoruyor, kafayı yiyorum. Bazen ölsem daha mı iyi diye düşünüyorum ama sonra vazgeçiyorum, anneme ve doktoruma söz verdim. Kendime bir şey yapmayacağım, yapmam da. Daha yapmak istediğim çok şey var.

Bu arada doğum günüme de 14 gün kaldı, heyecanlıyım. 26 yaşına gireceğim. Zaman çok çabuk geçiyor, hayat ilerliyor.. Hastalığım da öyle, anneme iyileşeceğime dair söz vermemiş olsam belki şu an bu kitabı yazmıyor olurdum..

Ama hey olumsuz olmayalım, sonuçta hepimiz bir sınavdan geçiyoruz ve bu sınavın iyi ya da kötü olması bizim elimizde.. Umarım hepimiz sınavımızda iyi sonuca ulaşırız.

Benden şimdilik bu kadar, bir sonraki bölümde görüşmek üzere.

~Bölüm Sonu~