#2-Hayat-#

Merhaba yine ben, bugün biraz daha iyiyim. Hayat bir şekilde ilerliyor, bugün önemli bir karar aldım. Benim için zor bir karardı fakat aynı zamanda çokta önemliydi.

Sizler nasılsınız? Umarım iyisinizdir, ben iyi uyandım. Gece geç yattım ve öğlen 12 de kalktım. Bu ne uykusu diyebilirsiniz, ilaç uykusu. Kullandığım ilaçlar muhtemelen daha önce söyledim uyku yapıyor..

Ama buna alıştım sanırım, uzun zamandır kullandığım için bünyem alıştı. Küçük bir bilgi vereyim, kolay kolay hasta olmam :)

Bağışıklığım güçlüdür benim, hatta bir gün kardeşim beni işaret edip bu niye hasta olmuyor demişti. Buna sadece "Bilmem." demiştim. Çünkü gerçekten bilmiyordum.

Hayat herkes için farklı..

Bazılarımıza iyiyken bazılarımıza kötü. Ama üzülmeye gerek yok, gerçekten kötü günlerin hepsi geçecek ve iyi günler gelecek. Hala umut var.💜

Gelelim bana, bugün de anlatacak çok şeyim var. Dün dikkat eksikliği ile psikiyatriye gittim demiştim.. Doğruydu ama dikkat eksikliği yerini anksiyete bozukluğuna bıraktı.

Karnımın ağrıyacağından o kadar emindim ki ne su içiyor ne de yemek yiyordum. Hala 29 kiloydum, bir gün annem İzmir köfte yaparken bir tane patates alabilir miyim? Diye sordum.

Olmaz, onlar tam pişmiş değil dedi ve ekledi; Bu akşam çorbada içilecek ve yemektende yenilecek."Dedi. Bunu duyunca korkmuştum, elimi karnımın üzerine koydum. " Hayır."Dedim. Sonra annem bana küstü...

Haklıydı...
Ama yapacak bir şeyim yoktu, çok korkuyordum..

O gece hiçbir şey yemedim ve sonra ki gece de.. Kendime yaptığım kötülüğün farkında bile değildim.. Vücuduma o kadar çok zarar vermiştim ki en sonunda halsiz düşmüştüm.. Yerimden kalkamıyordum, sürekli uyuyordum..

Bazen babam iş ararken onunla geziyordum, babaannem o zamanlar hayattaydı.. Benim için çok üzülürdü, bir gün bana süzme mercimek çorbası yaptı.. Babamda yanımdaydı, çorbaya baktım ve korka korka içtim.

Ama o çorba bana o kadar iyi geldi ki anlatamam, enerjim yerine geldi. Hala o çorbanın tadı damağımdadır ama tabii ki canım annem de çok güzel mercimek çorbası yapar..

Bazen babaannemin öldüğünü bilmek çok zoruma gidiyor ama yapacak bir şey yok, hepimiz bir gün öleceğiz. Her ne kadar istemesekte...

Ama hey önemli olan bu dünyada yaşadığımız ve yaşattıklarımızdır. İyi yada kötü yaşıyoruz işte.. Neyse konudan sapmayalım yine..

Babamla yaptığımız gezmeler beni çok yoruyordu ve en sonunda iyice kötü oldum, yattığım yerde kaldım. Hala hayatta olduğuma inanamıyordum, bir gün sabah bir yudum su aldım ve öksürmeye başladım. Boğazım kupkuruydu, annem hiçbir şey demedi ama bakışları çok şey anlatıyordu..

Benim için endişeleniyordu çünkü gerçekten çok kötü bir durumdaydım. Bu kadar çok kilo kaybetmek imkansız diyebilirsiniz ama gerçekten kaybettim öyle ki bana iskelet demeye başladılar.

Ortaokulda bir gün öğretmenimiz yer değişikliği yapmıştı ve beni de sınıfın en belasının yanına oturttmuştu. O çocuk çantamı aldı ve sınıfın ortasına atıp benim yanıma oturamazsın dedi. Çok kötü hissetmiştim, ağlamak üzereydim. Bana neden böyle davranıyorlardı? Ben onlara hiçbir şey yapmamıştım..

Ağlamamı zor tuttum ve çantamı alıp aynı yere geri oturdum. "Hoca böyle istedi." Dedim. Yapacak bir şeyim yoktu, hayatımın en kötü anlarından biriydi o gün.. O günü asla unutmam, düşünün çantanız sınıfın ortasına atılıyor ve siz hiçbir şey yapamıyorsunuz.. Size yardım eden biride yok.. Sadece bakıyorlar..

O çocuk hala buralardaysa bunu okursa bilmesini isterim ki onun yüzünden hayatımın en kötü dönemini geçirdim ve onu asla affetmeyeceğim.

O bunu hak etmiyor.. Bazı insanlar affedilmeyi hak etmez.. Hele onun gibiler asla..

Neyse o günleride atlattım, aslında bu bölümü dün gece yazıyordum ama ben yazarken elektrikler kesildi ve İnternetimi kapatmak zorunda kaldım. Evde durmadık, amcamın çalıştığı yere gittik. Elektrik gelene kadar oradaydık, bana da değişiklik oldu. Çok evden çıkan birisi değilim, günümün çoğunu evde uyuyarak geçiriyorum.

Annem polisiye dizisi izlediği için bende onunla birlikte izliyorum, annemin bulduğu diziler genelde çok güzel oluyor. Uykumu alsam bile yine de uyuyorum, annem çoğu zaman kızıyor. Çoğu zaman haklı tabi :)

Ama elimden gelen bir şey yok ne yazık ki, çünkü ben şizofrenim. Sesler duyup gölgeler görüyorum. Bu yüzden dün gece evde yalnız duramıyorum, korkuyorum.

Annemi balkonda babamla konuşurken duydum, "Korkuyor."Dedi" ona. Doğruydu, korkuyordum. Hadi size bir şizofrenin bir gün boyunca neler yaptığını anlatayım ama unutmayın herkes aynı değildir.

Sabah, sabah dediğime bakmayın aslında öğlene doğru 11de annemin zoruyla kalkıyorum.. Yatağımı topluyorum ve tuvalete gidip geliyorum. Ardından ilaçlarımı içiyorum ve varsa da bir bardak sütlü kahve içiyorum.

Daha sonra da kardeşimin uyanmasını bekliyoruz. O benden de geç uyanır. O uyanınca kahvaltıyı hazırlıyorum ve kahvaltı yapıyoruz. Evde bulaşık işleri bendedir. İşim bitince koltuğa uzanıp uyuya kalıyorum, bir bilemediniz iki saat kadar uyuyorum. Uyanınca akşam yemeğini hazırlayıp yiyoruz.. Sonra ilaç içip yatıyorum.. Benim bir günüm işte böyle geçiyor..

Bazen şizofren hastalarına baktığımda onlardan daha farklı olduğumu düşünüyorum. Bazıları paranoyak örnek veriyorum psikiyatri kliniğinde yatarken öyle bir hasta vardı, ondan çok korkmuştum. O kadar çok korkmuştum ki onu gördüğüm yerde kaçıyordum..

Onunla konuşmamaya çalışıyordum çünkü anlattığı şeylerin çoğu uydurma hikayelerdi. Ama şimdi düşünüyorum da onunda bir suçu yoktu aslında, oda benim gibi bir hastaydı. Hepimiz iyileşmek için oradaydık, hatta bir gün taburcu olurken son toplantıya katıldığımda bir abi bana "Keşke Eylül gibi bir gücüm olsaydı." Dedi.

Bunu duyunca bir süre ona baktım ve gülümsedim, şimdilerde o abi neler yapıyor merak ediyorum. Umarım iyidir ve mutludur. Psikiyatri kliniğini özlüyorum bazen, tabi ki orada yatmak istemiyorum sadece orada ki düzeni özlüyorum.

Orada ki düzeni evdede uygulayabilirsin diyor olabilirsiniz, haklısınız ama sabahları uyanamıyorum.. Çok zor kalkıyorum, annem iki üç kere seslenince anca uyanıyorum.

Eskiden okula giderken 8. Sınıf sabahçıydım, bazen kalkmam zor olurdu. O zamanlar evimiz okulun karşısındaydı, geç kalsam bile annem okula götürür geç kağıdı alır ve derse sokardı.

Bir gün okuldan eve geldim, ağlıyordum. Erkeklerden yine zorbalık görmüştüm, bana vurmuşlardı. Annem müdür yardımcısına gitmemiz gerektiğini söyleyince korktum ama yine de gittik.

Müdür yardımcısı bazı erkekler sevgilerini böyle gösterir diyerek beni geçiştirdi, o zaman hiçbir şey yapmayacaklarını anladığım andı. Boşuna gelmiştik, sonra eve döndük.
Kalbim kırılmıştı, işte hastalığım bu zamanlarda başladı.

O zaman ilk doktora gittiğimizde bana tahlil yaptılar ve sistit olduğumu söylediler. O zaman karın ağrısının bunun yüzünden oluyordu.. Ama zamanla bu ağrı daha da kötüleşti. İşte doktor o zaman psikolojik ağrı olduğunu söyledi..

Bunu kendime ben yapıyordum, ama neden bilmiyordum..

İnsan en büyük kötülüğü kendine yaparmış, benim ki de öyle. Şu an bunları yazarken hastahanede ki anılarım canlandı, o zaman ne kadar su içtiğimi görmek için sürahiye benzeyen bir poşet vermişletdi ve idrar kabında su içiyordum. Annem saat başı su içirip duruyordu, karnım ağrıyordu ama dayanıyordum..

Çünkü iyileşmek istiyordum, şimdi de istiyorum. Bunun için çabalıyorum, ilaçlarımı düzenli olarak kullanıyorum. Tedavim iyi gidiyor ama bu demek değil kitap bitiyor, benden kolayca kurtulamazsınız :)

Daha anlatacağım çok şey var, şimdilik bu kadar ama siz bunu okurken ben yeni bölüm üzerinde çalışacağım.

İyi geceler hepinize, iyi uykular tatlı rüyalar. 💜

~Bölüm Sonu ~